Uganda – Hans en Annie Hellebuyck

door | 27 apr 2017 | Parel van Afrika, Reisverhalen | 0 Reacties

U bent hier: Home » Uganda – Hans en Annie Hellebuyck

Uganda - Hans en Annie Hellebuyck

Dinsdag 12 oktober 2010 : "De dag der traagheid, lekkere Belgische producten worden in de verf gezet en echtelijke twist op het vliegtuig".

Wij hebben er zo lang naar uitgekeken en eindelijk is het zover! Na enkele drukke weken op het werk, staan wij om 5u. 15 op, een onooglijk vroeg uur! Iets voor 6u. brengen mijn ouders ons naar het station van Wevelgem. Druppelsgewijs komen de forenzen toe die aan de slag moeten in Brussel en omgeving. In Kortrijk zit de trein al afgeladen vol en ook in Gent komen er nog mensen bij. De trein loopt vertraging op door de werken in Ternat maar in Brussel is de trein zo goed als leeg. Als wij in het station van Brussel Nationaal-Zaventem aankomen, is dit met een achterstand van twintig minuten. Ook hier zijn grote werkzaamheden aan de gang en dit alles onder de noemer "Diabolo", voor een betere bereikbaarheid van de luchthaven!
Met Mireille en José hebben wij afgesproken bij de informatieborden en daar zijn ze al! Via het wereldwijde web zijn we al ingecheckt, dus begeven wij ons naar de balie waar we enkel de bagage moeten afgeven. Daar staan al wat mensen met pakken en zakken. Iemand van Brussels Airlines verwijst ons echter naar de gewone rijen waar het kalm is. Er liggen wel veel verpakte bloemenkransen voor een begrafenis. Onze reistassen geven we af en wij hebben nog ruim tijd voor een koffie.
De innerlijke mens is nu versterkt en we zijn klaar om ons naar het vliegtuig te begeven. Paspoort-en bagagecontrole gaat heel snel vandaag en iets na 10u. zitten wij al op het toestel. We maken er meteen kennis met Luc, onze vijfde reisgenoot. En waar is nummer zes? Wij zijn al aan het gissen wie het zou kunnen zijn in het vliegtuig! Spijtig genoeg is er al een mededeling dat we pas een half uur later zullen vertrekken door hardnekkige mist. Enkele ogenblikken nadien wordt er omgeroepen dat er een klein technisch defect is maar dat het snel opgelost zal worden! Het begint weer goed!
Het vliegtuig stijgt eindelijk op en iets later is het al tijd voor het middagmaal. We zitten goed vooraan dus krijgen wij snel onze lunch. Koolvis met rijst is niet aan ons besteed maar het chocolaatje van C?te d'or en het Lotus vanillewafeltje gaan wel zoet binnen. Tof dat Brussels Airlines met Belgische producten uitpakt!
Op het videoscherm tonen ze nu de documentaire "Jules Vernes, the lost gorillas". Primatologiste Amy Vedder is altijd al bezeten geweest van gorilla's. In de voetsporen van Dian Fossey reist ze af naar Congo waar ze op zoek gaat naar de berggorilla's. Het contact met de dieren is niet gemakkelijk maar met geduld en kalmte wint ze het vertrouwen van deze prachtdieren! Het doet ons al verlangen naar de dag dat wij deze mensapen mogen bezoeken! Op een bepaald ogenblik moeten wij echter onze aandacht verdelen tussen de documentaire en het zicht buiten want we vliegen over de bergtoppen van de Alpen.
Wij hebben geen tijd om ons te vervelen want de animatiefilm "Toy Story 3" wordt nu vertoond en intussen mogen we smullen van een potje chocolade-ijs van de Belgische producent "ijsboerke".
Schuin voor ons zit een Rwandese vrouw met haar acht maanden oud zoontje Aaron. De chromosomen van de vader hebben hier in elk geval de bovenhand gehaald want het kind is blank en heeft groene ogen. Ze stappen af in Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Het is hier dat op 7 april 1994 tien Belgische para's werden vermoord. Voor veel mensen is dit hun eindbestemming en de stewardessen tellen de overige passagiers. Maar blijkbaar is er een probleem met een vrouw. Haar man is afgestapt en zij is blijven zitten. De mevrouw weigert van boord te gaan en wij zien enkele personeelsleden van Brussels Airlines naar haar toestappen om het euvel te verhelpen. Daarna zien wij nog een paar keer twee stewardessen met een duimtellertje passeren. Het lijkt wel een soapserie of misschien staat er ergens een verborgen camera opgesteld?
Uiteindelijk stappen er weer mensen aan boord die ofwel Entebe of Brussel als bestemming hebben. Een klein uur later landen we eindelijk in Entebe, Oeganda. Wij zijn meer dan twee uur later dan gepland. Gelukkig verloopt de betaling (50 dollar per persoon) voor onze visa vlot en maken we kennis met Edmond, onze chauffeur-gids voor de komende drie weken. Er zijn nog wat problemen met de betaling van een parkeerticket en ook de slagboom om de luchthaven uit te rijden werkt niet, maar dan baant de jeep zich een weg door de nacht. Een paar minuten later komen wij aan onze slaapplaats voor een paar uren : "Airport Guesthouse Entebe". Een welkomstdrankje doet deugd en we vernemen op welk tijdstip wij morgen moeten vertrekken.

Woensdag 13 oktober 2010 : "Miljonairs in spe, Tarzan's beste vriend en de langste rivier ter wereld".

Het is al ruim na middernacht als we onder de lakens gaan. De adrenaline speelt ons parten, alsook een wakkere haan en een luidruchtige hond, zodat de nacht wel heel snel gaat. Om 5u. 20 staan wij op en om 6u. kunnen wij wel een ontbijt verdragen. Een bordje met ananas en wat toast zorgen voor de nodige vitamines. Intussen maken we eindelijk kennis met onze zesde reisgenoot, de Nederlander Jaap. Hij is gisteren, zonder vertraging, met KLM naar hier gevlogen.
Een halfuur later vertrekken wij naar andere oorden. Eerst stoppen we om wat geld te wisselen. Dat gaat uiterst vlot en wij zijn "Shilling-miljonair"! Voor 1 euro krijgen we namelijk 3000 shilling.
Richting Kampala wordt het druk. Mensen staan te wachten op busjes, fietstaxi's zijn druk in de weer, kinderen wandelen naar school en kraampjes verkopen bereide gerechten, bananen, ananas, suikerriet en cassave. Dat laatste is de eetbare wortelknol van een heester en is bij ons beter gekend als maniok. De mensen bakken ze of maken er chips van. Edmond neemt allerhande wegen tussendoor om vlot door de hoofdstad te rijden. Zo zijn wij in een mum van tijd op het platteland.
Langs de kant van de weg staan zakken gevuld met houtskool. Aan een standje koopt onze chauffeur twee kartons water en een tros kleine bananen. Dit lekker fruit is in geen tijd op, dus slaat hij opnieuw wat bananen en gebakken cassave in, waarbij de auto omringd wordt door allerhande verkopers. De gebakken wortelknol smaakt een beetje naar zoete aardappel en persoonlijk vind ik het lekker. In een boom zien wij een maraboe en ook op de grond zitten verschillende exemplaren. Ook in Kampala hebben we ze hier en daar al opgemerkt. De vogels leven waarschijnlijk van het afval dat de mensen dumpen. In andere Afrikaanse landen leven ze echt in het wild en worden ze ook wel "begrafenisondernemers" genoemd. Ze wachten namelijk tot hun slachtoffers te zwak zijn om terug te vechten, alvorens ze op te peuzelen!
Edmond heeft afgesproken dat wij "Bush bush" moeten roepen als we een sanitaire stop willen maken. Voor een paar mensen is het hoog water en ze zoeken dan ook een plaatsje in het struikgewas om een dringende behoefte te doen. Intussen zien wij een zwarte arend op een boomstronk zitten. We rijden alweer en spotten nog twee hoornraven. Deze grote vogels uit de familie van de neushoornvogels kunnen lang zonder water en zoeken hun voedsel vooral op de grond.
We komen in de stad Masindi, waar wij het middagmaal zullen nemen. In het "New Court View Hotel" bestaat de lunch van Annemie en ik uit een croque monsieur met pompoensoep. Het is lekker en we kunnen er weer tegen! De rekening heeft wat voeten in de aarde omdat wij allemaal met briefjes van 10 000 shilling betalen en vooral het wisselgeld is een probleem. Alles komt in kannen en kruiken en we zoeken andere oorden op.
Wij verlaten de betonnen paden maar de aarden weg valt goed mee omdat er grote werkzaamheden zijn om de infrastructuur te verbeteren. Zo zijn we in een mum van tijd bij "Kaniyo Pabidi" in het prachtige "Budongo Forest". In dit woud van mahoniebomen leven verschillende families chimpansees. Onder leiding van gids John gaan wij op zoek naar deze mensapen. Ze worden beschouwd als de nauwste, nog levende verwanten van de mens. We starten de tocht en om het hoekje komt al een baviaan even piepen. Het pad dat wij bewandelen is goed begaanbaar en de gids wijst ons al op een paar mooie "Zwart-witte franjeapen of Colobusapen " die hoog in de bomen van tak naar tak springen. "Colobus" komt van het Griekse "kolobos", wat "stompje" betekent en slaat op de rudimentaire duim van de primaten. Hier en daar zitten er duizendpoten en het karakteristieke geluid van cicades klinkt door het woud. En het duurt niet lang of we horen een paar chimpansees. We naderen snel twee exemplaren die zich verschuilen in de bomen. John neemt ons voortdurend mee door het struikgewas, zodat wij de gedragingen van de dieren goed kunnen zien. Op een bepaald ogenblik bevinden er zich enkele primaten op de grond. Ze vorderen snel en we proberen ze zo goed en zo kwaad mogelijk te volgen. Wij komen hen tegen en dan horen we ze om ter hardst krijsen. Dat is namelijk hun manier van communiceren. Dat doet mij denken aan de Tarzanfilms met Johnny Weismuller, waarin de chimpansee Cheetah ook een rol speelde!
Dan spotten we heel wat van de mensapen in één boom. Wij genieten van hun kuren en wandelen dan terug naar het bezoekerscentrum. John heeft nog een mededeling voor ons : "I hope you liked it! Please, tell your friends at home how nice it is in Oeganda!". Dat kunnen we voorlopig alleen maar beamen!
We rijden nu naar onze eindbestemming voor vandaag en op de weg troepen heel wat bavianen samen. Ze maken maar langzaam plaats voor de voertuigen en ook "Pumba's" (wrattenzwijnen) komen nieuwsgierig even polshoogte nemen. Edmond toont ons nog enkele zwart-witte franjeapen en een roofvogel kiest vlug veiliger oorden. Wij bevinden ons thans in het nationale park van "Murchison Falls" dat met 3480 vierkante kilometer omtrek het grootste natuurreservaat van Oeganda is. We komen aan de Nijl, waar een veerpont ons naar de overkant zal brengen. Terwijl wij wachten op de oversteek, zien we een wrattenzwijn in het gras aan het water en ook enkele kwikstaartjes voelen zich hier in hun nopjes. De jeeps rijden achterwaarts op de pont en wij genieten van het landschap rondom ons. Een paar nijlpaarden zijn op het appel verschenen en duiken op en neer in de rivier. Enkele minuten later stappen we weer in het voertuig dat ons nu snel naar onze schitterende verblijfplaats voor een drietal dagen brengt : "Paraa Safari Lodge". Een verfrissingsdoekje maakt dat wij ons weer wat netter voelen en een welkomstdrankje loopt zoet naar binnen.
We krijgen een mooie en ruime kamer toegewezen en het uitzicht op het natuurreservaat en de rivier is adembenemend. De Nijl is met een lengte van 5499 tot 6695 km (door verschillende manieren van meten) de langste ter wereld. De rivier snijdt dit park in twee.
Een douche spoelt het vuil van de dag af en om 19u. 30 is het tijd voor het diner. Het is in buffetvorm met onder andere groene aspergesoep, biefstuk, vis uit de rivier, verse groenten, aardappelen, rijst en gebakken cassave. Alles smaakt voortreffelijk en wat zoete gebakjes en fruit sluiten het avondmaal af. Edmond komt er nog even bijzitten en vertelt wat over de gewoontes in Oeganda.
Om 21u. 30 zoeken wij de kamer op maar kunnen de slaap niet direct vatten. Er woedt namelijk een onweer en dat zorgt voor het nodige klank- en lichtspel. Onze eerste dag in Oeganda was een feit en er mogen er nog zo'n toffe volgen!

Donderdag 14 oktober 2010 : "Hakuna Matata, een leeuwenfamilie zien op straf van boete, watergeweld, Duitsers en vliegen en klank-en lichtspel".

De wekker loopt om 6u. af en een half uur later genieten wij van een lekker ontbijt. Boterhammen, een pannenkoek en ontbijtgranen vormen het grootste deel van mijn ochtendmaal. Buiten is het droog en de wind is gaan liggen, dus vertrekken we om 7u. voor een rit door het park, dat grotendeels uit savanne bestaat. Zo'n tochtje met de jeep wordt in Afrika "Game-drive" genoemd. Edmond heeft intussen het luik boven onze hoofden geopend zodat wij een goed zicht hebben op de omgeving. We zijn niet de enigen die op safari gaan, want het is al een drukte van jewelste.
De eindelijke rit begint een paar kilometers verder, maar toch zien wij bijna direct antilopen : "Waterbokken en Uganda kobs". De wolken verdwijnen en de zon komt erdoor. Daardoor hebben we een prachtzicht op de savanne. Hier en daar staan zelfs palmbomen. Het is nu echt genieten van al het moois dat wij te zien krijgen! "Hakuna Matata" roepen we dan ook uit volle borst! Natuurlijk is deze zegswijze het meest gekend uit de animatiefilm "The Lion King" en betekent "Geen zorgen, wees gelukkig!".
We spotten enkele vogels en dan bespeuren wij op een tak het eerste speciale dier van de dag : een "Patas Monkey" of "Huzaaraap". Het mooie beest is familie van de meerkatten en heeft lange ledematen. Dan is het de beurt aan meerdere fotogenieke "Rothschilds giraffen". Deze dieren zijn mooier naarmate ze ouder worden. Dan zijn ze iets warmer van kleur. Jammer genoeg zijn ze een bedreigde soort .Twee jonge mannetjes hebben jeuk en helpen elkaar om de parasieten van de rug weg te jagen. Zo staan ze natuurlijk mooi geschrankt, wat ons een toffe foto oplevert.
Iets verder zien wij twee olifanten tussen de struiken. Er volgt nu een mix van buffels, grappige wrattenzwijnen, hartebeesten, Uganda kobs natuurlijk en allerlei vogels zoals hoornraven, kleurrijke bijeneters en grenadierwevers. In het Engels heeft de laatste vogel de mooie naam "Red Bishop".
Het volgende zoogdier zien de mensen ook niet iedere dag waarschijnlijk : "Een gestreepte jakhals". Vanuit het hoge gras staat het prachtige beest ons aan te kijken. Wat verder hebben alle gieren uit de omgeving verzamelen geblazen in die ene boom. Edmond is via zijn gsm opgeroepen dat enkele mensen leeuwen gezien hebben. We spoeden ons daarheen, maar de twee leeuwinnen en hun jongen zitten niet dichtbij en zijn moeilijk te bespeuren in het hoge gras. Wij rijden dan maar naar een poel waar tientallen nijlpaarden zich in het water bevinden. Nu en dan zijn er die wat bekvechten en dat levert mooie afbeeldingen op natuurlijk! Ook koereigers voelen zich hier thuis en zitten gewoon op de hippo's. De temperatuur is al aardig opgelopen maar we kunnen jammer genoeg geen afkoeling zoeken in het water hier.
Nadat iedereen verdwenen is, snelt Edmond terug naar de plaats waar de leeuwen zich bevinden en rijdt van het pad af. Zo kunnen wij de twee leeuwinnen en evenveel welpen mooi fotograferen bij enkele struiken. Hij stuurt terug naar de weg maar kan het niet laten om nogmaals naar de leeuwenfamilie te rijden. Het ene jong is intussen bij de moeder aan het zogen. Hartelijk dank, Edmond, want dit kon hem een geldboete opleveren. Maar wie niet weet, niet deert natuurlijk! Zo kan onze dag niet meer stuk! Alle stress van de voorbijgaande weken valt van ons af.
Het is zeker nog niet gedaan voor deze voormiddag. Een kudde giraffen steekt voor en achter het voertuig de weg over en wat verder zit een indrukwekkende "vechtarend" zijn prooi op te peuzelen. Het is de grootste arend van Afrika Hij kan prooien groter dan zichzelf doden, zoals bijvoorbeeld een jonge antilope of een jong wrattenzwijn. Ik denk dat hij hier een jonge mangoest aan het verorberen is! Met zijn witte poten is het echt wel een fotogenieke vogel!
Het is een dierrijke rit want daarna lopen er vier olifanten rechts van het voertuig en zien we nog wat kuddes hartebeesten en antilopen. Wij hebben er zowaar honger van gekregen en rijden naar de lodge. Nu zien we hoe prachtig gelegen die wel is! Eerst nemen wij de tomatensoep van het lunchbuffet. Vervolgens is er keuze tussen kip, vleesbouletten of gepaneerde vis met tartaarsaus. Dit kunnen we aanvullen met puree, vlindertjespasta of dikke frieten en groenten, bijvoorbeeld advocado. Wat fruit en zoetigheden, zoals een crumblepudding, sluiten een heerlijke en maagvullende maaltijd af.
Om 14u. is de tijd gekomen om dat alles te laten bezinken tijdens een boottocht op de Nijl. Edmond voert ons naar de rivier waar een groep kinderen samentroepen die op de ferry aan het wachten zijn. Ze zijn waarschijnlijk op schoolreis! Tijdens onze kinderjaren gingen wij bijna altijd naar "Het Zwin" en later was onze bestemming gegarandeerd "Cap Gris Nez en Cap Blanc Nez"!
Ook een moederbaviaan met jong zou wel een deel van de wereld willen zien want ze zitten rustig in de schaduw van een grote wereldbol. Ons motorbootje ligt er al en de voorste plaatsen zijn bezet door een jong koppel en een Duitse vrouw met haar zoon. We varen en nu en dan komen er enkele exemplaren van nijlpaarden eens loeren welke onverlaten er passeren. Bonte ijsvogels (zwart-witte) zijn druk in de weer om hun voorraad insecten op te slaan. Net als de torenvalken bij ons, kunnen ze even stil blijven hangen in de lucht, alvorens te duiken naar hun prooi. Naast deze acrobaten zien wij ook nog soortgenoten als de kleurrijke "Kleine gekuifde ijsvogels" en de "Afrikaanse dwergijsvogels". Beide zijn als volwassen vogels slechts 13 cm groot! Het lukt ons niet om er een mooie afbeelding van te maken, omdat ze te snel en te klein zijn!
Het bootje vaart langs enkele rotsen waar talrijke veelkleurige bijeneters, zwaluwen en bonte ijsvogels hun nesten hebben uitgehold. We vervelen ons geen minuut want ook rode franjeapen, krokodillen, aalscholvers en een paar Afrikaanse zee-arenden laten zich van hun beste kant zien. Het is hier een waar dierenparadijs! Een uit de kluiten gewassen krokodil loopt uit de bosjes en rent het water in. Dan komen wij bij onze eindbestemming : "The Murchison Falls", de 40 meter hoge beroemde waterval. We varen dan terug en telkenmale wij langs de oever varen, spotten we dieren a volonté. Halverwege moet ik mij wel boos maken op de Duitse jongen van een jaar of tien. Er zit een vlieg op de reling van de boot en hij spuit insectenrepellent naar het dier. Door de wind komt het goedje echter in mijn ogen en dat doet geen deugd!
Om 17u. 15 zijn wij terug in het haventje en enkele tellen later is Edmond er. "Have you seen a hippo already?", vraagt hij. "Yes, we do", zeggen we. De chauffeur lacht, neemt ons mee naar de slaapplaatsen van de gidsen en toont ons daar een nijlpaard dat aan het grazen is. "It's a loser", zegt Edmond. Dat is blijkbaar zijn stokpaardje want eerder die dag had hij het ook al over de "losers" onder de mannetjesdieren ,die door anderen uit de groep verstoten zijn. Tot slot zien wij nog een paar kleurrijke hagedissen en dan bollen we naar het hotel.
Op de kamer floept het licht aan om 18u. en kunnen we een douche nemen. Om 19u. kijken wij op het web of er niets speciaal gebeurd is in het thuisland en een half uur zitten we aan tafel voor het diner. Het buffet bestaat vanavond onder meer uit een pompoensoep gekruid met kaneel en als hoofdgerecht is er volop keuze tussen vis, vlees of kip aangevuld met vitaminerijke groenten alsook kleine "pizza's Hawa?". Twee priesters die zo weggelopen lijken te zijn uit de film "Don Camillo" laten zich dit alles ook welgevallen en te zien aan hun figuur, is dit niet de eerste maal dat ze een copieuze schotel tot zich nemen! Enkele zoetigheden sluiten de heerlijke maaltijd af en we nemen nog een kijkje in het winkeltje van het hotel. Alle souvenirs zijn ge?nspireerd op de uitbundige fauna van het park. Wij bladeren even door enkele boeken om te zien wat we tot nu al gespot hebben en verpozen dan wat aan het zwembad. De temperatuur is er zalig en bliksemflitsen zorgen voor licht in het duistere heelal. We gaan naar de kamer en enkele vleermuizen vliegen door de gangen van de lodge, om hun kostje voor deze nacht bijeen te zoeken. Wij liggen snel in bed en genieten van het dondergeroffel buiten! De dag was er één om U tegen te zegggen!

Vrijdag 15 oktober 2010 : "Een prehistorisch dier, de chocolade-olifant, Edmond geveld door koorts en plannen wijzigen".

We hebben heerlijk geslapen tot 6 uur. Een halfuur later genieten wij van een lekker ontbijt en om 7u. voert Edmond ons naar de Nijl waar een bootje ons opwacht. Vooraan zitten al vier Nederlanders van de concurrende reisorganisatie Matoke Tours die op een camping gelogeerd zijn. Annemie en ik nemen plaats op dezelfde positie als gisteren. Gids Deo zal ons vandaag meer vertellen over de fauna en flora die we zullen zien en stuurman David zal ons veilig door het water loodsen. We varen af en waar wij ook kijken, overal zien we nijlpaarden. In de bomen merken wij talloze bavianen. In de verte lijken ze op plukrijpe vruchten. Ook Colobusapen zijn weer van de partij. De eerste speciale dieren die we vandaag mogen aanschouwen zijn "Kroonkraanvogels", de mooie nationale vogels van Oeganda. Ook de vegetatie in de vorm van papyrusmoerassen, zien wij niet elke dag! Aan de zijkanten van de boot vliegen tientallen zwarte libelles met het vaartuig mee, het lijken wel minihelicopters. Spijtig genoeg zijn de insecten niet op foto vast te leggen!
De tocht verveelt geen seconde want ibissen, grote zilverreigers, Goliathreigers, koereigers, ralreigers, purperreigers, slangenhalsvogels en witwangfluiteenden zijn de kleurrijke bewoners van deze moerassen. Ook allerlei roofvogels laten zich niet onbetuigd! Dan hebben wij opeens heel veel geluk! De stuurman heeft een "schoenbekooievaar" achter het riet opgemerkt! Voorzichtig vaart hij zijn boot tussen het riet en boven op het dek hebben we een prachtuitzicht op dit merkwaardig exemplaar van moeder natuur. Met zijn brede snavel lijkt het wel een prehistorisch dier. Wij hebben heel wat geluk omdat we de vogel kunnen fotograferen terwijl het poseert in een bloemenrijk decor. Het is wel komisch dat wij daarvoor op het dak van de boot moeten klauteren
We komen aan de Nijldelt a en kunnen zo naar het buurland Congo varen. Het is tijd om terug naar het veerpont te varen. De boottocht verveelt geen seconde. Een krokodil op de oever glijdt razendsnel het water in, een ander exemplaar ligt roerloos op de rivier, tientallen zwaluwen flankeren onze boot en een "Osprey", een visarend, vliegt over.
Zoals zo dikwijls het geval is, spot onze stuurman de meeste dieren het eerst. In de verte ziet hij namelijk een olifant op de oever. We naderen het solitaire mannetje en het kolossale beest lijkt zo weggelopen uit de wikkel van een "C?te d'or"- reep. Hij trekt zich van ons niets aan en eet relaxed wat gras. Hij poseert als het ware.
Wij hebben heel veel geluk vandaag! We komen aan het haventje, waar er geen spoor van Edmond te bespeuren valt. Wel staan er weer kinderen in kleurrijke uniformen. Iemand van het hotel voert ons terug en de vraag die op onze lippen hangt is : "Waar is Edmond?".
We hebben er honger van gekregen en smullen van heldere bouillonsoep, heerlijke aardappelen met vis of vlees en chocoladepudding om de gaatjes te vullen. Vlug nog de sanitaire voorzieningen opzoeken want om 14u. moeten wij weer paraat staan. Opeens wordt op de deur geklopt. Het zijn Jaap en Luc : "Er is een probleem!". We gaan mee naar beneden en iemand van Habari vertelt ons dat hij slecht nieuws heeft : "Edmond is ziek en heeft hoge koorts. Een vervangchauffeur is onderweg uit Kampala naar hier maar voor vandaag kunnen wij enkel maar een boottocht doen". Daar heeft niemand echter zin in want we hebben de ganse voormiddag al gevaren. Wij : "Misschien kunnen we een Game Drive doen?". De man gaat informeren maar alle voertuigen zijn volzet. Ik stel dan voor dat we misschien een wandeling kunnen doen. Hij vindt het een goed voorstel en gaat het eventjes vragen aan de receptie. Intussen geeft de man zijn gsm door aan Jaap omdat Bart, de grote baas van Habari, aan de lijn hangt. Alles is in kannen en kruiken en om 16u. zien we elkaar hier terug. Wij gaan wat lezen bij het zwembad en bekijken de voorlopige oogst aan foto's.
Onder leiding van gids Sam vatten wij de tocht aan. Er hangt een geweer over zijn schouder om eventueel een gevaarlijk dier op afstand te houden, niet om het te doden. We wandelen over aloude paden, die onder meer gebruikt worden door nijlpaarden en antilopes. We dalen af naar de Nijl en zien nijlpaarden, wevers en bijeneters. Een solitaire mannetjesbuffel die aan het baden is, kijkt ons vijandig aan en wij maken ons dan ook snel uit de voeten. Het is spijtig dat Edmond er niet bij is. Ik hoor het hem al zeggen : It's a loser!" Het doet werkelijk deugd om de benen te strekken! We stappen terug de hoogte in en zien enkele waterbokken. Sam vraagt : "Weten jullie hoe de waterbokken aan de grote witte cirkel op hun achteste komen?" Wij : "Neen". Sam : "Toen de dieren bij de ark van No? verzamelden, moest de waterbok vlug naar het toilet. De bril van de wc was echter pas geverfd, zodoende loopt het dier rond met een witte cirkel op zijn gat!"
Eenmaal boven komen we bij gebouwen, waar schoolkinderen buiten aan het eten zijn. De restjes worden in een hoek gesmeten en een wrattenzwijn vult zich met al dit lekkers. Een tiental maraboes zijn samengetroept op een plein en wachten ook op etensresten. Sam vertelt ons dat Edmond hier in een plaatselijk ziekenlokaaltje verblijft. Hij komt even gedag zeggen maar ziet er niet gezond uit! Wij wensen hem het allerbeste en stappen terug naar de lodge. De maraboes vliegen nu één voor één naar een boom en het lijken wel opstijgende vliegtuigen.
We frissen ons wat op in de kamer en vinden dat wij wel een aperitief verdiend hebben na deze toffe dag. Aan de bar neemt Annemie een amaretto terwijl ik de cocktail "Murchisons Sunset" probeer. "Good Choice!", beaamt de ober! Het drankje bestaat uit vodka en sinaasappel- en passievruchtensap. Bij het avondmaal zijn de broccolisoep en de vegetarische lasagne echte aanraders! Enkel het betalen van de drankrekening loopt niet van een leien dakje. Aan de receptie vragen we dan wanneer wij morgenochtend moeten opstaan en 7u. lijkt ons een mooi uur! We liggen echter nog maar pas in bed na deze dierrenrijke dag als er geklopt wordt. Luc : "De plannen zijn alweer gewijzigd want wij zullen om 6u. opstaan en om 7u. vertrekken!".

Zaterdag 16 oktober 2010 : "Kennismaking met Ronald, Mzungu is het woord van de dag, Chinese reclamecampagne en het regenwoud heeft zijn naam niet gestolen!".

Na een rustige nacht en een lekker ontbijt staan we om 7u. paraat voor de kennismaking met onze nieuwe chauffeur-gids. De reistassen staan bij ons en opeens stopt een wagen. Die laadt de koffer van Jaap weer uit. Die was blijkbaar al naar andere oorden. Een bestuurder van het hotel legt onze valiezen in de kofferruimte en neemt de dames intussen mee naar de kade. Wij wandelen naar de Nijl maar halverwege pikt de chauffeur ons ook op, want er is blijkbaar geen tijd te verliezen!
Door het veer worden we naar de andere kant gebracht en wij maken er kennis met Ronald! Hij is hier pas om 23u. aangekomen en heeft maar een paar uur kunnen slapen. We zien het weer volop zitten! Na een tijdje verlaten we het reservaat Murchisons Falls en komen dan in het Bugunga-natuurreservaat. Vervolgens rijden wij door agrarisch gebied, waar we vrouwen bundels hout, manden met was of bidons water zien sjouwen op hun hoofd. Ook de mannen laten zich hier niet onbetuigd want op hun fietsen liggen trossen bananen of suikerrietstengels gebonden. En als het even bergop gaat, sjouwen ze met hun vehikel te voet verder. Kinderen zien ons van ver afkomen en zwaaien dat het een lieve lust is. Soms horen wij ze wel roepen : "Mzungu, give me some money!" "Mzungu" is het woord voor "blanke" en dat zullen we deze reis nog veel aanhoren! In beekjes en poelen wordt de was gedaan, geven de mensen zichzelf een beurt en ook het voertuig wordt gereinigd! In een paar bomen merken wij enorme nesten en Ronald vertelt dat dit het werk is van "hamerkoppen". Dat zijn bruine vogels waarvan de vorm van hun hoofden en staarten veel gelijkenis tonen met hamers! Het zijn ook de enige vogels van de "roeipoten"- familie. Ronald is blijkbaar gek op bavianen want telkens als hij de apen aan de kant van de weg opmerkt, slaat hij met zijn hand op zijn autoportier tot de dieren in het struikgewas vluchten. Ik zeg tegen hem : "Ronald, you are the king of the baboons". Hij antoordt niet maar zijn guitige lach spreekt boekdelen!
Op het land wordt vooral ma?s, rijst en suikerriet verbouwd. Dan komen wij in het stadje Kagadi. In een eethuis spreken wij de picknickbox aan die we van de Paraa Safari Lodge meegebracht hebben. De doos is gevuld met een sandwich met kaas en vlees, een kippenbout, een hardgekookt ei, een stuk cake, een appel, een sinaasappel en een appelsapje. De inwendige mens is weer voldaan en wij kunnen verder rijden. We bollen over een grote asfaltweg en aan beide zijden van de route merken wij theevelden op. Die zijn er gekomen onder invloed van de Engelsen natuurlijk! In een uurtje zijn wij in de tamelijk grote stad "Fort Portal". De plaats verwijst naar een fort dat door Sir Gerald werd gebouwd, waar enkel nog een ru?ne van overschiet. Het plaatsje leeft vooral van het toerisme en de handel.
We wandelen naar de plaatselijke apotheek voor een zalfje om de jeuk van de insectenbeten die Mireille opgelopen heeft, wat te verzachten. Het is een hele belevenis want de mensen kunnen hier ook terecht voor één pil! Wij hebben nog wat tijd en drinken allen wat in het "Gardens Restaurant". Annemie en ik opteren voor een "African Coffee", maar het goedje van warm water en Nescafé bevalt ons niet echt! Intussen kunnen we wel de couleur locale beleven. Op de plaatselijke markt komen de mannen toe waarvan de fietsen volgeladen zijn met bananen en een publiciteitskaravaan staat klaar om te vertrekken. Op een vrachtwagen zijn mooie, kleurrijke fietsen gebonden en ervoor wachten een pak mannen in een groen t-shirt op een brommer op het startsein. Intussen maakt een man met een megafoon propaganda. Het is een grote reclamecampagne voor de huidverzorgingscr?me van "Skin Care". Ik vraag mij toch af wie zich dit hier kan veroorloven? Volgens mij is dit een merk uit China en zoals overal te wereld, proberen ze hier ook al voet aan de grond te krijgen! We hebben nog een uurtje rijden voor de boeg en verlaten snel de stad.
In de meeste dorpen staan er enkele kleinschalige steenovens maar al vlug bollen wij door een bos. We zien er nog juist twee chimpansees de luwte van de bomen induiken. Wij zitten nu midden in het regenwoud en warempel, de hemelsluizen gaan open! Terwijl Jaap vlug "Bush bush" moet doen, zien we enkele apen langs de lianen naar beneden klauteren. Dat belooft veel voor de komende dagen. We komen bij onze verblijfplaats "Kibale Forest Camp" en enkele vriendelijke jongens staan klaar met paraplu's om ons droog naar het hoofdgebouw te loodsen. Amai, het is hier prachtig!
Een welkomstdrankje in de vorm van een citroengras-fruitsapje is heel lekker en verfrissend. Terwijl onze reistassen naar de tenten gebracht worden, krijgen wij door de directeur van het kamp uitleg hoe alles hier werkt. Over ons bevoeg in het toilet moeten we bijvoorbeeld een schep zand doen en als wij een douche willen nemen, komen de jongens hier het vat aanvullen met een emmer van 10 liter warm water! Meer moet dat voor ons niet zijn! Onze ruime en nette tent draagt de naam "Herron" (reiger) en onze reisgenoten slapen in "Bulbul" (soort zangvogel), "Civet" (civetkat) en "Sunbird" (honingzuiger). Terwijl de krekels oorverdovend tsjilpen, laten wij het douchevat vullen met warm water en het doet meer dan deugd! Daarna lees ik een boek over een expeditie in de jungle in Zuid-Amerika en de omgeving kan niet toepasselijker zijn! Terwijl het nu fel onweert, begeven wij ons om 19u. 30 naar het hoofdgebouw, waar een tafel mooi gedekt is. Een servet is mooi opgevouwen tot een libelle en een viergangendiner is nu ons deel! Proficiat aan de koks die hier met beperkte middelen een lekker slaatje met pindanoten en aubergines, een overheerlijke pompoensoep, een sappige biefstuk met bloemkool en aardappen en een tongstrelende pannekoek met banaan en vanillesaus voorschotelen. Het is hier heel rustig en gezellig en we hangen aan de lippen van Mireille en José die vertellen over hun belevenissen op hun vele reizen.
Om 22u. zoeken wij onze tent op terwijl het water nog steeds met bakken uit de hemel komt. Hopelijk zijn er morgen opklaringen!

Zondag 17 oktober : "Apen kijken, een zwarte verrassing, in de gevangenis door de regen en een lekker olifantendrankje".

Het heeft de hele nacht geregend maar we hebben heerlijk geslapen. Om 6u. ontwaakt de natuur. In de verte horen wij apen luidkeels communiceren. Een half uur later staan wij op en om 7 u. zitten we al aan de ontbijttafel. Gisterenavond hebben wij een formulier ingevuld met onze eetwensen voor deze morgen. Annemie smult van wentelteefjes en wat fruit terwijl ik er nog ontbijtgranen bij neem. We zijn paraat om alweer een leuke dag tegemoet te gaan. Ronald is ook al fit en monter en rijdt ons naar het bezoekerscentrum van het woud. Onderweg rijdt hij bijna enkele hennen op een hoopje en Mireille zegt : "Dat zijn nu ook stressy kippen zoals bij ons!".
In het bezoekersgebouw krijgen wij uitleg over het hoe en waarom van het park. We zien er ook de vier Nederlanders weer van enkele dagen geleden. Onder leiding van gids Gerard vatten wij de wandeling aan. De tocht begint gemakkelijk maar al snel stappen we dwars door het bos maar er is niets bijzonders te bespeuren. Hij gooit het dan over een andere boeg en wij komen uit op de grote weg van Kibale naar Fort Portal. Al snel zien we enkele "red-tailed monkeys" die snel vorderen in de bomen, maar iets verder zitten twee chimpansees en die kunnen we wel goed observeren. Ze zijn rustig want het is etenstijd. Wij bekijken de gewoontes van de mensapen een tijdje en willen nog wat verder stappen. Eén van de dieren vindt het zelfs nodig om even zijn water te maken als ik onder de boom door stap.
Er is een tijdje geen wild te bespeuren langs de weg, maar tientallen kleurrijke vlinders vormen precies een tapijt op het pad. Opeens spot Gerard enkele zwart-witte franjeapen maar ze zijn razendsnel verdwenen in het gebladerte. Dan horen we het gekrijs van een grote groep chimpansees. Wij dwarsen het bos en zien meerdere exemplaren van het energieke dier. We kunnen ze dikwijls maar met moeite volgen, want ze lopen van links naar rechts en omgekeerd. Onze dag kan nu al niet meer stuk!
Wij wandelen terug naar de weg en bij de beek zit een grote troep bavianen. Maar een zwarte cobra, die in de holte van enkele palmbladeren aan het rusten is, vormt wel de apotheose van deze voormiddag!
We nemen afscheid van Gerard en Ronald voert ons terug naar het tentenkamp. Wij wassen onze handen en zijn klaar om het middagmaal te nuttigen. Om 12u.30 gaan we aan tafel en de hoofdschotel is tilapia met frieten en groenten. Afsluiter van deze lekkere vismaaltijd is een flan caramel. Tot ergernis van het personeel worden wij echter heen en weer geslingerd tussen "aan tafel blijven zitten" of "beestjes kijken"! Enkele mooie "rode franjeapen" zitten heel dicht in een boom bij het restaurant en hun gedragingen zijn "apenswaardig" te noemen natuurlijk! Daarbij komt nog, dat wat verder ook de fratsen van enkele zwart-witte franjeapen onze aandacht vragen! Niettemin is het eten weer heerlijk!
Een uur later voert de chauffeur ons naar het dorp Bigodi om het alledaagse leven ook eens te kunnen bewonderen. In een winkeltje kopen we een zak snoepjes voor de kinderen. Onder leiding van de jonge gids Bernard vatten wij de wandeling aan. De zoetigheden vinden snel gretige afnemers maar één kind rukt zich los uit de handen van zijn moeder als Mireille hem een snoepje aanbiedt. Het huilt en wij moeten toch wel lachen om zoveel verdriet! Het doet deugd om de benen eens goed te strekken. Eerst luisteren wij in een hutje van een traditionele genezer naar zijn uitleg over kruidenmengsels om mensen gezonder te maken. Buiten wat middeltjes met "Alo? Vera" hechten we niet niet zo veel geloof in zijn andere producten!
Vervolgens bezoeken wij een school. Geen enkel lokaal is afgesloten maar waarom zouden ze? Het is er armtierig en vuil. In een hoek waar de leraar zit, liggen er verdroogde aardappelschillen en stinkt het naar urine. Een kwartier vegen met een borstel zou hier zeker wonderen doen! Buiten hangen er allerlei aids-preventieborden en dit vinden wij wel positief! We verlaten het schooltje maar spoeden ons snel terug als de hemelsluizen volop open gaan. Vandaag regent het al vroeger dan gisteren. We maken van de nood een deugd en Bernard leert ons enkele woorden Oegandees : "Agandi" is "Hoe gaat het met u?" en "Webale" staat voor "Dank u". Het water blijft echter met bakken uit de lucht vallen en de gids gaat Ronald verwittigen om ons op te halen.
Iets later arriveert onze chauffeur met de jeep en wij nemen afscheid van Bernard. We hebben er grote dorst van gekregen en in het kamp drinken wij een warme chocolademelk. Intussen kunnen we van de fratsen van enkele zwart-witte franjeapen genieten. Een kleine pad springt achter Annemie's stoel en ik neem een foto van het dier. Jaap neemt dan de amfibie met zijn zakdoek en plaatst het dier in het gras. Wij nemen nog een warme douche en het is alweer tijd voor het diner!
Het avondmaal is een culinair viergangenmenu. Een slaatje met kaas, ajuinsoep, kip met rijst en groenten en een chocoladebrownie met kokosnootsaus, wat kan een mens nog meer verlangen op zo'n mooie locatie? Het is weer een gezellige avond en daarbij kan een glas "Amaralua" zeker niet ontbreken. Dat is een Zuid-Afrikaanse creamlikeur gemaakt van de gelijknamige vrucht uit dat land. Op het etiket van de fles prijkt een olifant, omdat de amarula's door deze dieren uit de bomen worden geplukt! De dag was er één om in te kaderen met een blij hart gaan we dan ook slapen!

Maandag 18 oktober : "Vliegtuigbrandstof om te koken, bloedheet bij de evenaar, een aapje met blauwe ballen en gejaagd door de wind".

Om 7u. 30 staan wij op na een verkwikkende nachtrust. Een vriendelijke jongen brengt al een kop koffie met twee koekjes voor Annemie. Om 8u. gaan we dan aan tafel voor het ontbijt. Annemie geniet van een spiegelei en wentelteefjes terwijl ik het bij het laatste en cornflakes hou. Dan nemen wij afscheid van deze groep joviale mensen en rijden terug naar Fort Portal. We zijn nog maar net de bewoonde wereld uit, als wij een troep bavianen op de weg zien. "It's playtime", zegt Roland en met de macht der gewoonte slaat hij met zijn hand op het portier! We blijven even stilstaan en bekijken deze groep sociale dieren. Moeders vlooien hun jongen, de allerkleinsten spelen en de mannetjes verorberen hun ontbijt. Iets verder zitten er nog "red-tailed monkeys" in de boom en dan kunnen we een eindje sturen. Nu zien we dat het groene landschap hier heel fotogeniek is. Links van de weg merken we een paar kratermeren en rechts zijn arbeiders thee aan het plukken.
Net voor wij in de stad aankomen, zit een mooie "Zwartbruine ruigpoothavik" sto?cijns kalm op een telefoondraad terwijl onder hem voetgangers en fietsers passeren op weg naar het werk of naar de markt. Zo kunnen we een goede afbeelding van de vogel nemen natuurlijk!
Net voor Fort Portal slaan wij een linkse aardeweg in, en het is dan tijd voor "bush bush". We houden halt bij een mooi gelegen kratermeer en het gonst hier van de vogels en insecten. De dames slaan een klein weggetje in om te plassen en zien er een paar "Bruine muisvogels". Deze beweeglijke dieren komen alleen in Afrika voor en lijken wat op muizen met hun zachte, op haren lijkende, lichaamsveren. De bananenaanvoer naar de steden is weer volop aan de gang want regelmatig moeten mannen met hun volgeladen fietsen strijd voeren om de heuvels op te geraken.
Wij komen uit op een grote weg, die ons door de stad Hima leidt. De plaats wordt gedomineerd door de grootste cementfabriek van Oeganda, die eigendom is van de Franse multinational Lafarge. Net buiten de plaats zien we mannen in het geel werken op het veld. Het blijken gevangenen te zijn die geen luxeleven leiden zoals bij ons! De volgende stad is Mubuku en de rivier met dezelfde naam wordt gevoed met het water uit de "Ruwenzori Mountains". Ronald stopt aan een benzinestation waar men ook kerosine verkoopt. "Why do they sell kerosine here?", vraag ik aan de chauffeur. Ronald : "It's for cooking!". Daarna rijden wij door Kasese en deze plaats is bekend om haar kobaltwinning.
Dan zijn we snel in het "Queen Elizabeth Park". Ongelooflijk hoe dicht de natuur hier aanleunt bij grote industriesteden. In het gras links zien wij al grote kuddes "Uganda kobs". We bevinden ons aan de evenaar en een bord wijst aan dat wij slechts 38 kilometers verwijderd zijn van buurland Congo. In het bezoekerscentrum van het park drinken we iets fris en Ronald verwittigt de lodge dat wij op komst zijn. Intussen zien wij een kudde olifanten in een krater. Dat belooft veel goeds voor de volgende dagen! In een boom spotten we nog een grote, groene hagedis en dan rijden wij naar onze verblijfplaats. Na een vissersdorpje dwarsen wij de brug over de "Kazinga Channel". Dit kanaal is 36 kilometers lang en verbindt twee meren : "Lake Edward" en "Lake George". Een aarden weg leidt ons vervolgens naar de schitterend gelegen "The Bush Lodge". Wij worden ontvangen met een fruitsap en vervolgens naar de grote tenten gebracht. Annemie en ik zullen in de "Crocodile" tent slapen terwijl de anderen bij de olifant, bosbok en waterbok de nacht doorbrengen!
Het is hier bloedheet omdat we zo dicht bij de evenaar zitten. Om 14u. smullen wij van croque-monsieurs met pompoensoep. Daarna maken Mireille, José, Annemie en ik nog een kleine wandeling door het park. De temperatuur blijft echter stijgen en daardoor zijn muggen en andere lastige insecten ook van de partij. De tocht is dus van korte duur. Iets voor 16u. zijn we terug en zien nog een mooie bosijsvogel bij de tenten.
Een half uur later zijn wij paraat voor een safari onder leiding van Ronald. We rijden naar de grote weg en net voor de brug komt een lieve groene meerkat even gedag zeggen. Waarschijnlijk hebben een paar toeristen het dier soms wat te eten gegeven want het aapje poseert mooi aan de rechterkant van de auto. Daarbij zien wij goed zijn helderblauw scrotum en dat is kenmerkend voor het fotogenieke dier! Op telefoondraden aan de brug zitten een paar bonte ijsvogels en iets verder bollen we naar één van de ingangen van het natuurreservaat. De chauffeur betaalt het toegangsgeld en een andere jeep wacht eveneens om het park binnen te rijden. De eerste dieren die wij opmerken zijn van het gevleugelde ras waaronder een mooie Afrikaanse zee-arend. Luc merkt een mangoest op, een klein roofdier. In een dierendocumentaire heb ik geleerd dat ze dikwijls bij hoefdieren vertoeven omdat deze insecten verstoren. Zo zijn hun voornaamste prooien nog gemakkelijker te vangen. Hier loopt de mangoest bij een Uganda kob. Voor het voertuig uit, vliegen een paar lelkieviten. Ze zijn precies niet zo opgezet met onze aanwezigheid want ze prostesteren geweldig! We rijden verder en zien links en rechts een paar leeuwen bij termietenheuvels. Ze wachten op de avond om op prooien te jagen. Niet ver van de roofdieren vandaan lopen kudde's antilopes. Het zijn Uganda kob's en de mannetjes sturen waarschuwingskreten uit dat er vijanden zitten. Ze maken daarbij een soort van fluitgeluiden. Wij bekijken het decor een tijdje en sturen dan naar andere oorden, omdat het hard waait en de zware bewolking naar regen neigt. Maar gelukkig ligt er naast de weg nog een leeuwin fotogeniek te poseren.
Om 19u. zijn we terug in de lodge, nemen snel een douche buiten en zijn klaar om het avondmaal te nuttigen. Aan de andere twee tafels zitten Nederelanders van de reisorganisatie Matoke. Eerst smullen we van advocado en blijkbaar is dit de groente van de maand! Vervolgens volgt er champignonsoep en kip met dikke frieten en groenten. Een lichte wortelcake vult de gaatjes op. Om 21u. 30 zoeken wij onze bedstee op, na deze schitterende dag. Het gekwaak van tientallen kikkers zorgt voor de achtergrondmuziek!

Dinsdag 19 oktober: "Een mooie poes in het licht van de opkomende zon, een grote ooievaar en een ongenode gast".

Net als een week geleden, staan wij vroeg op en dit na een verkwikkende nacht. Om 6u. 30 eten we snel wat koekjes met koffie en Ronald staat ons al op te wachten voor een ochtendlijke rit. Wij rijden de grote weg op waar enkele hamerkoppen zich warmen aan het asfalt. De chauffeur rijdt verder en even later keert hij wat terug. We kunnen onze ogen niet geloven. Ronald toont ons een mooie mannetjesluipaard die aan het rusten is op een tiental meters van ons voertuig. We kunnen het prachtdier goed observeren en intussen zien wij achter ons de zon opkomen. Wat we in onze stoutste dromen niet durven wensen, gebeurt nu! De kat stoort zich niet aan ons en wij hebben rustig de tijd om foto's te nemen. Spijtig dat het dier juist achter wat grassprieten ligt. Maar dan staat het mysterieuze beest op en rekt zich uit zoals alleen katten dat kunnen. En zoals het een mannetjesdier betaamt, laat hij nog een reukspoor achter. Daarna verdwijnt de luipaard achter de bosjes! De dag kan nu al niet meer stuk en we zijn nog maar goed en wel vertrokken. Hartelijk dank, Ronald!
Wij rijden het park binnen en spotten heel wat vogels, Uganda kobs, waterbokken en een paar olifanten. De leeuwen sturen hun kat maar we hebben ze gisteren goed kunnen aanschouwen. Op een bepaald moment komen wij aan een kratermeer waar zout gewonnen wordt. Verschillende waterbokken hebben er verzamelen geblazen en bijenkorven moeten voorkomen dat olifanten naar het water afzakken. Verschillende voertuigen houden hier halt en we verpozen even.
Terug in de lodge, nemen wij toast en cornflakes als ontbijt. In de tent trachten Annemie en ik een dutje te doen maar de hitte speelt ons parten. We frissen ons dan maar op en om 13u. zijn we paraat om naar een haventje te rijden. Onderweg zien wij wat waterbokken en een olifant. We merken er zelfs twee die het kanaal overzwemmen. Wij nemen een kijkje in het bezoekerscentrum en bollen vervolgens naar de steiger. Er liggen twee bootjes met de toepasselijke namen Simba en Topi. We zijn de eersten en bezetten vlug de linkerkant van de Topi. Dat is een antilope die morgen op ons dierenverlanglijstje staat! Rondom ons vliegen er heel wat kleurrijke "kleine gekuifde ijsvogels". Intussen spreken wij de lekkere croque-monsieurs met kaas en tomaat aan, die we als lunchpakket ontvangen hebben.
Om 15u. zit het bootje al wat voller en kunnen wij varen. De tocht is er één om in te kaderen, want onze ogen en ook de camera's kunnen de opeenvolging van de fauna nauwelijks opvolgen. We zien ibissen, lepelaars, reigers, een olifant, buffels, nijlpaarden, varanen, krokodillen, ijsvogels in alle maten en gewichten, visarenden en wevers. Een Afrikaanse nimmerzat is toch wel een fotogenieke waadvogel. Hij heeft namelijk een bloedrood gezicht en een gele snavel. Op het keerpunt van de "Kazinga Channel" is het net of alle zeemeeuwen, aalscholvers, maraboe's, witte pelikanen en ibissen uit de streek hier verzameld zijn. We zijn precies aan het Noordzeestrand op een warme zomerdag maar de mensen zijn nu vervangen door tientallen vogels. Een eenzame zadelbekooievaar is toch wel de kleurrijkste van de gevederde bende.
Op de terugvaart zijn zwaluwen en bonte ijsvogels druk in de weer om hun rantsoen insecten op te slaan. Het boottochtje zit er op en Ronald voert ons terug naar de slaapplaats. Wij zijn nog maar net vertrokken of hij merkt al een groene ringslang op in het hol van een rots. Onderweg schiet een varaan snel het struikgewas in en zien we families olifanten links en rechts bij enkele bomen. Om 18u. genieten wij van een douche en een uur later is het alweer tijd voor het tongstrelende diner. Het menu bestaat uit een groententorentje van aubergine en kaas, tomatensoep en twee visfilets met gebakken aardappelen, groenten en tartaar. Een chocoladecake vult de gaatjes. Intussen is er precies heel wat beroering rondom ons. Eén van de bewakers roept ons bij zich en toont ons een nijlpaard dat zich op een tiental meters van het restaurant bevindt. Het komt wel wekelijks voor dat de dieren zich hier naartoe begeven want het water is wel heel nabij.
Na deze schitterende dag zoeken we de tent op. Even later overstemt wat regen de kikkergeluiden. M aar wij zullen waarschijnlijk zalig dromen over hetgeen we vandaag mochten beleven!

Woensdag 20 oktober : "Een vliegende goochelaar, een olifant neemt een modderbad, op het platteland en een kat in een vijgenboom".

Vanochtend ontwaken wij rustig door het geknor van twee nijlpaarden. Om 7u. wordt er op de deur geklopt en vraagt een vriendelijke stem : "Do you want coffee or tea?" "No, thank you", antwoorden wij. Wat later staan we op en om 8u. begeven wij ons naar de ontbijttafel. Er is vers fruit onder de vorm van papaya, ananas en natuurlijk mag een banaantje niet ontbreken! Om 9u. zijn we klaar om de weg naar Ishasha aan te vatten om misschien alweer één van de vele hoogtepunten aan de reis toe te voegen! Het is namelijk mogelijk dat wij vandaag de befaamde boomklimmende leeuwen mogen aanschouwen! Onze bavianenkoning Ronald is al snel in zijn nopjes als hij zijn vrienden op en langs de weg ziet zitten en ongegeneerd op zijn portier kan slaan! We houden halt aan een brugje over een riviertje waar wij enkele zwart-witte franjeapen en een eekhoorn in de bomen opmerken. Om foto's te nemen moeten wij door gras waden, maar enkele bloeddorstige muskieten zorgen ervoor dat we snel weer uit de begroeiing zijn. Wij bollen alweer maar langs de weg zien we links een volwassen mannetjesolifant. Het dier is gekwetst en zit met zijn ene poot vast in de modder. Gelukkig weet het zich los te maken en stapt rustig verder. Dat was een buitenkansje voor de fotografen natuurlijk!
Om 11u. 30 komen wij aan in het "Wilderness Camp". Het is heel rustig gelegen en we zijn de enige. De uitbater Sam verwelkomt ons met een frisdrank en toont ons de mooie tenten. Annemie en ik nemen onze intrek in de "Empologoma", dat is het plaatselijk dialect voor "Leeuw". Toepasselijker kan de naam hier niet zijn!
Onze medereizigers slapen in "Enjojo" (olifant), "Embogo" (buffel) en "Eshere" (nijlpaard). Het geluid van kruipende hagedissen op onze tent stelt ons gerust dat wij niet te veel last zullen hebben van bloeddorstige insecten. Terwijl de koks en Sam zullen zorgen voor het ongetwijfeld lekkere middagmaal, maken we een wandeling door het platteland. Iemand van de slaapplaats zal ons leiden doorheen de velden van de landbouwers. Er worden vooral ma?s, tomaten en aardappelen geteeld en als fruit is er onder andere keuze tussen papaya's, mango's en ananas. Het leven is hier hard want de mensen moeten hier ook tijdens de nacht waakzaam zijn omdat olifanten en buffels veel schade kunnen aanbrengen aan hun gewassen.
Om 13u. 30 kunnen wij smullen van een lekkere hamburger met frieten, aardappelen, koolsalade en advocado. Een half uur later zijn we gesterkt om een safari door het park te ondernemen en hopelijk zien wij één of meer leeuwen! Bij de ingang van het domein zitten er enkele groene meerkatten en iets verder kunnen we onze verzameling roofvogelfoto's aandikken. Vooral de jonge "Bateleur" of "Goochelaar" is een prachtexemplaar. Hun vliegkunst is onge?venaard want ze laten prachtige loopings en buitelingen zien. Het schouwspel is compleet als zijn fotogenieke moeder hem komt aanporren om verder te vliegen.
Aan een andere ingang stapt een gids op en een kwartier later hebben wij prijs! Een jonge leeuw zit in een vijgenboom maar de auto stopt iets ervoor om het dier op zijn gemak te stellen. Na een tijdje komt de fotogenieke kat tot rust en legt zich te rusten op een tak. We rijden wat dichter en kunnen mooie afbeeldingen schieten van de leeuw. Amai, het ene hoogtepunt van deze reis volgt het andere op! Het is alweer een dag om in te kaderen!
Daarna spotten wij nog roofvogels, buffels, Uganda kobs en topi's. Deze laatsten zijn antilopen die wat lijken op hartebeesten maar ze zijn donkerder van kleur en hebben andere hoorns. Ze zijn ook gemakkelijk te herkennen door een donkere verkleuring op hun gezicht en een bult bij de nek. De dieren stonden ook op ons verlanglijstje van vandaag, dus alle eisen zijn ingewilligd! In de verte zien en horen we onweer maar wij komen droog aan in het kamp.
Een douche werkt verfrissend en om 19u. 30 schuift ons groepje aan tafel. Sam en zijn mensen hebben heerlijk gekookt want een toast met advocado en een aardappelsoep zorgt voor een eerste laag spek in de buik. Daarna smullen we van kip met curry, boontjes, chips, bloemkool, maniok en rijst. Deze toffe dag wordt vervolgens afgesloten met een pannenkoek met honig. Hier heerst een natuurlijke stilte en wij zoeken dan onze tent op. Nog wat lezen en dan gaan we onder de lakens. Het was alweer eens een dag om te koesteren!

Donderdag 21 oktober : "Het geluk is aan onze kant, camouflagekampioenen, geld afhalen loopt niet van een leien dakje en een meer in Zwitserland".

Na een kommerloze nacht zitten we om 8u. aan de ontbijttafel. Een half uur later nemen wij afscheid van Sam en zijn uiterst vriendelijke personeel. We hadden hier nog wel een dag willen doorbrengen! Wij zullen nog een korte safari maken en zien alweer enkele groene meerkatten bij de ingang van het park. Ook enkele roofvogels, onder andere wouwen, zijn van de partij. Een niet zo fotogenieke gier maakt iets verder zijn opwachting en topi's zien we in alle maten en gewichten.
Wij rijden het park uit maar na een paar kilometers spotten we links enkele bontgekleurde reuzentoerako's in de kruin van een boom. Ze zitten wat te ver om er een goede afbeelding van te maken. Maar dan merkt Ronald twee boomklimmende leeuwen op in het dal rechts. Ze bezetten elk een forse tak van een vijgenboom. Wij blijven de dieren wat bekijken en bollen dan verder. Joepie, drie unieke exemplaren in twee dagen. Wij reizen onder een goed gesternte, grotendeels te danken aan de arendsblik van Ronald! En te zeggen dat het hoogtepunt van de reis nog moet komen!
We hebben nog wat afstand af te leggen en rijden verder. Het landschap is een mix van beboste heuvels, plantages van bananen, aardappelvelden en thee- en koffieplantages. De ene keer klimmen wij gestadig en dan is het weer dalen. We doorkruisen verschillende dorpjes waar mannen en ook vrouwen hout aan het zagen zijn om meubels te maken. Het is de slechtste weg die wij tot nu toe bereden hebben, maar het verveelt geen seconde. Opeens stopt Ronald. Wat heeft hij gezien? De man heeft toch echt roofvogelogen want een kleurrijke kameleon steekt de rijweg over. Net ervoor had Annemie er ook één gezien in een struik, maar ze kon op de naam van het dier niet komen en we waren al te ver om te stoppen. Het dier vordert langzaam zodat wij er een goede afbeelding kunen van maken. We hebben alweer eens geluk want iets verder merkt onze chauffeur een tweede exemplaar op.
Het zal een late lunch worden, want omstreeks 14u. komen wij op de grote weg naar Kabale. In de weiden zien we nu veel Europese koeien, kroonkraanvogels en ibissen. Kinderen komen van school en dan zijn wij in de stad. In het hotel-restaurant "Little Ritz" zullen we het middagmaal verorberen. Er is keuze genoeg. Annemie zal een spaghetti eten terwijl ik een pizza hawa? verkies. Druppelsgewijs komen de gerechten en de dienster zal vandaag wat kilometers in de benen hebben want ze bezorgt ons nu en dan iets : soep, een lepel, zout, enz. Dan hebben we nog wat tijd om boodschappen te doen. Wij gaan naar de bank om geld te wisselen maar eerst postzegels inslaan! In het postkantoor vraag ik twintig postzegels voor Belgi? aan de bediende. Hij neemt zijn rekenmachine en toont mij het eindbedrag. Ik overhandig hem het geld en dan neemt hij de sleutel om de zware brandkast open te maken. Daaruit haalt hij een map met zegels en overhandigt ze mij. Amai, wat een werk!
Nu naar de bank. Aan het eerste loket kunnen we geen geld uitwisselen. Bij het volgende wel. De bediende gaat daarvoor naar een ander loket, waar hij waarschijnlijk een kopie maakt van mijn reispas. Hij komt terug en gaat vervolgens alweer naar het andere hokje. Daar neemt hij wisselgeld en vult dan een papier in. Dat moet ik tekenen alsook een kopie van mijn pas. Het heeft echt heel wat voeten in de aarde alvorens ik de shillings overhandigd krijg.
Wij sturen het laatste eind naar "Lake Bunyonyi". Deze streek wordt het "Zwitserland van Oeganda" genoemd en dat kunnen wij alleen maar beamen! We zijn op onze eindbestemming voor vandaag : "Kalebas Camp". Het is heel mooi gelegen aan het meer en wij worden verwelkomd door de Nederlander Roland en zijn hond Mike. Ons groepje krijgt de vier kamers van een gebouwtje. We bestellen al het diner voor vanavond. Allebei verkiezen wij vis met frietjes maar elk met een andere saus. We nemen snel een douche omdat er geen licht is in de badkamer en schuiven aan voor het avondmaal. Het is een gezellige bedoening en intussen maakt Roland ons al warm voor de gorillatrekking : "Je moet de tocht op je eigen tempo doen! En eens je bij de prachtdieren bent, moet je niet enkel foto's nemen maar ook genieten, genieten en nogmaals genieten want het uur zal zo voorbij zijn!". Hij heeft de ervaring al 48 keer meegemaakt en wij kijken er al reikhalzend naar uit natuurlijk!
Met het geluid van kikkers en regendruppels op de achtergrond gaan wij naar de kamer. Natuurlijk zijn we nog maar pas in bed of het geluid van een bloeddorstige mug teistert onze oren. Eerder die avond zei Roeland : "Er zijn niet veel muggen hier en als je er één hebt, dan heb je geluk!". Awel, dan hebben wij chance zeker?
Gelukkig kunnen wij de bloedzuiger snel lokaliseren en een kopje kleiner maken!

Vrijdag 22 oktober : "Met de boot naar de markt, Zwarte Piet, een aangespoelde Antwerpenaar en jagen op schoppenzot".

Om 7u. 30 worden we wakker en om 8u. zitten wij al aan de ontbijttafel. Toast, ananas, bananen en warme chocolademelk zorgen voor de nodige vitamines om deze dag tot een goed einde te brengen. Een uur later vertrekken wij te voet om de markt en de omliggende dorpen met een bezoekje te vereren. Het meer herbergt 28 grote en kleine eilanden. De mensen die er wonen, komen van heinde en verre per prauw om de markt te bezoeken. Het gebeuren is nog maar net aan de gang maar het geheel is toch kleurrijk te noemen. Etenswaren zoals fruit en groenten, kledingstukken en gebruiksvoorwerpen worden aangevoerd of aan de man gebracht. We worden gegidst door een persoon die iedereen kent. Een verkoper van kostuums draagt zijn vesten allemaal zelf maar wij hebben hier geen pak vandoen natuurlijk! Wij stappen verder langs het meer en de wandeling levert mooie plaatjes op. Zo zien we vrouwen met de baby op de rug, een oude visser heeft precies een mandje boodschappen mee maar het is zijn vangst van de dag en een dame draagt haar handtas op het hoofd maar wil spijtig genoeg niet poseren voor een foto! Anderen houden een kleine winkel open of werken op het land. Wij komen aan een groot gebouw. Het is een hotel in opbouw. Het is eigendom van een dokter en met man en macht zijn ze bezig, opdat de slaapplaats volgend jaar open zou kunnen gaan. Op het domein staan er al enkele chalets. Van de manager mogen we zelfs een kijkje nemen in het hotel. Er is nog heel wat werk aan de winkel maar de chalets zijn ruim en proper.
Op het einde van de wandeling dalen wij af naar het meer. Een bootje ligt op ons te wachten en vaart ons terug naar de markt. Daar is al heel wat volk toegestroomd en ook de kraampjes zijn verdubbeld. Een vrouw blinkt schoenen op en hangt intussen natuurlijk ook vol schoensmeer. We bekijken nog even de kleurrijke bedoening en wandelen naar het kamp.
Wij bestellen een croque-monsieur met champignonsoep en het duurt heel lang voor alles opgediend is. Daar er heel wat wind is, zetten we vlug een tafeltje in het gras. Na de maaltijd, doen Mireille, José, Annemie en ik nog een wandeling. Twee jonge meisjes komen aangewandeld en tillen zware suikerrietstengels op hun hoofd. Dan nemen wij een kijkje in het pas geopende viersterrenhotel "Birdnest". We hebben namelijk zin in echte koffie en chocolademelk! Annemie en Mireille laten zich verleiden tot een koffie verkeerd, José neemt zwarte koffie en ik verkies warme chocolademelk. Wij krijgen elk een grote kan en de dranken zijn heel smaakvol. We zijn nieuwsgierig hoe de kamers eruit zien en een vriendelijk meisje toont ons de slaapplaatsen. Ze weet ons ook te vertellen dat de baas een Belg is. En wat meer is : "Het is een Vlaming". We maken kennis met de man uit Antwerpen. Het hotel is sinds januari open en telt zeven kamers maar ze zijn volop aan het uitbreiden. De prijzen zijn natuurlijk duurder dan die van ons kamp maar de slaapgelegenheid is toch wel een aanrader!
Wij nemen afscheid want het is zwaar bewolkt en het dondert in de verte. We spoeden ons naar het kamp en zijn nog niet doornat als wij toekomen. We nemen een douche en met zijn allen maken wij van de nood een deugd. We spelen het kaartspelletje "Schoppenzot jagen" en dit bij een lekker glaasje amarulla.
Wij zullen het vanavond zonder elektriciteit en licht moeten stellen. Het diner bestaat uit een spaghetti bolognese met rivierkreeftjes en dan keuvelen we gezellig bij het licht van een petroleumlampje. Om 20u. 30 zoeken wij onze bedstee op en het regent nog steeds.

Zaterdag 23 oktober : "De rattenvangers van Hamelen, herinneringen aan Dian Fossey en lekkere Oegandese specialiteiten".

We hebben niet zo goed geslapen en staan om 7u. 30 op. Er is weer elektriciteit en om 8u. eten wij fruit en toast. Warme chocolademelk spoelt dit alles vlot naar binnen. Een half uur later nemen wij afscheid van Roland en zijn mensen. Dit kamp was één van de minste die we tot nu toe gehad hebben. Een te kleine ruimte en geen licht in de badkamer waren de minpunten. Maar wij klagen zeker niet want we hebben al in heel comfortabele en authentieke omstandigheden de nacht doorgebracht!
Met Ronald hebben we afgesproken dat wij een fikse wandeling van een veertiental kilometers zullen maken. Hij brengt ons naar het startpunt van de tocht. Bedoeling is om gewoon het onverharde pad langs het meer te blijven volgen tot aan de grote weg. Om 11u. zal hij de auto starten en ons onderweg oppikken.
We beginnen te stappen en hebben al snel wat kinderen mee als gezelschap. Overal klinken de kreten : "Mzungu, give me money!". Afwisselend daalt en stijgt de weg. De bende kinderen groeit gestadig aan en een paar "haantje de voorstes" werken soms op onze zenuwen als ze blijven bedelen om geld. Mireille: "We zijn de rattenvangers van Hamelen!" Voor Annemie en Mireille wordt het ook vervelend want ze kunnen nergens naar het toilet omdat wij altijd wel iemand met ons meehebben. Uiteindelijk kunnen beide dames dan toch een plasje maken in een klein bosje. Net op tijd want er komt weer aardig wat volk af. Blijkbaar is er in het stadje waar wij naartoe wandelen, een markt aan de gang. Gelukkig zijn er ook mensen op het veld aan het werk. Daarbij worden ook hun kinderen ingeschakeld.
De wandeling langs het meer is heel fotogeniek door de vele landbouwterrassen. Intussen krijgen we het gezelschap van een paar jongens die kreupelhout op hun hoofd dragen. Daar hebben wij respect voor en we geven ze dan ook een snoepje. Ze zijn goed opgevoed want ze zeggen nog "Thank you!".
We komen op de grote weg en daar is Ronald ook. In een bocht had ik hem al gezien maar waarschijnlijk heeft hij daar eventjes gewacht tot hij zag dat wij het eindpunt naderden! Langs het asfalt zijn jongens met een stok een fietsbuitenband aan het rollen, net als in vroegere tijden bij ons. We stappen in het voertuig en eten enkele bananen, want wij hebben honger gekregen van al dat stappen. De route naar Kisoro klimt gestadig en de chauffeur moet de zeilen bijsteken om enkele mastodonten in te halen. Daarbij zijn er ook grote wegwerkzaamheden aan de gang waarbij het stof vreten is. Gelukkig loont het landschap meer dan de moeite! Het gebied bestaat uit begroeide vulkanen en alle schakeringen van groen passeren de revue.
We rijden door het stadje Kisoro en komen aan in "Traveller's Rest". Dit hotel was als een tweede thuis voor "Dian Fossey". Hier deed ze haar papierwerk, ontmoette mensen en rustte uit. Ook wij zullen van hieruit de gorilla's met een bezoekje vereren. Die dag nadert nu met rasse schreden.
De Nederlandse uitbater Jan Willem heet ons van harte welkom, neemt onze reistassen en toont Annemie en mij de mooie en nette kamer "Virunga". Dat is het gebergte die als het ware de omgeving beheerst. "Virunga" is swahili voor "vulkaan". Toepasselijker kan niet want de levensader van dit ruige gebergte wordt gevormd door acht vulkanen. Het gebied is beschermd want de fauna is heel divers.
Om 14u. kunnen we smullen van croque monsieurs met een paddestoelensoep. Het smaakt weeral en een uur later zullen wij het stadje verkennen. Na wat zoeken vinden we een plaats waar wij onze mails kunnen checken, maar een telefoongesprek naar het buitenland voeren is een ander paar mouwen! Dit lukt voorlopig niet, maar we hebben een winkeltje gezien waar ze mooie postkaarten verkopen en dat is toch ook al iets!
Om 17u. nemen wij een douche om het stof weg te spoelen en een uur later kunnen we genieten van een dans-en muziekvoorstelling van een plaatselijk schoolgroepje dat uit wezen bestaat. Daarna verpozen wij in de gezellige ruimte bij de haard, drinken een tongstrelende amarulla en aanhoren het programma voor de volgende dagen. Om 19u. 30 schuiven we aan tafel voor een driegangendiner. Een groentensoepje is de start van een heerlijke maaltijd. Het hoofdgerecht bestaat uit "Bobotie", een typische Zuid-Afrikaans gerecht met o.a. gehakt en specerijen, groenten en "Matoke", een soort van bananenmoes. Dit laatste is één van de specialiteiten in Oeganda alsook de naam van een Nederlandse concurrent van "Habari Travel". Bananenbeignets sluiten dit lekker avondmaal af.
Wij bekijken dan nog even enkele fotoboeken van o.a. Dian Fossey en haar leven tussen de gorilla's. We hebben al voldoende inspiratie om heerlijk te dromen! Slaapwel!

Zondag 24 oktober : "Op zoek naar verdwenen slangen, kinderen zingen en springen, weergoden zijn met ons en een mooi dansspektakel".

Wij hebben zalig geslapen en staan op om 7u. 30. Een goed gevuld ontbijt van pannekoeken met ananas zorgt voor de nodige koolhydraten om de dag goed door te komen. Om 8u. 30 brengt Ronald ons naar een punt waar we, onder leiding van gids Robert, op zoek gaan naar slangen. Links zien wij de vulkanen van het Virunga-gebergte heel helder vandaag. In het begin ploeteren we door de modder maar wij mogen zeker niet klagen, want we zien kinderen die bundels met takken op hun hoofd dragen. Onze begeleider laat een meisje van zes jaar stoppen en laat ons even voelen hoe zwaar die last weegt. Hoedje af voor het kind dat moet meehelpen bij de dakbedekking van de woonst! Gids Robert : "Veel mannen in Oeganda zijn dikwijls dronken en de enige hobby die ze hebben, dat is kinderen verwekken!". Hier knelt dan natuurlijk het schoentje : "Hoe meer kinderen, hoe meer monden te voeden natuurlijk!".
We komen aan het meer, waar twee kano's op ons liggen te wachten. De bootjes zijn niet meer dan uitgeholde boomstammen maar wel effici?nt om geruisloos de omgeving te verkennen. Wij gaan op zoek naar otters maar de schuwe dieren laten zich niet zien. Aan de overkant stappen we uit de kano's en stappen tussen bananenplantages. Maar ook de slangen sturen hun kat! Robert : "De plaatselijke bevolking vangt de dieren". Ja, dat noemen ze dan een slangenwandeling!
Intussen steekt Mireille met één voet in de modder vast, Annemie valt op haar zitvlak en Jaap duikt iets lager bij het klimmen. Wij hopen wel dat we heelhuids uit dit avontuur komen, want morgen is het de grote dag!
Gelukkig schijnt de zon volop en spotten we hier en daar een kikker of pad als wij een heuvel beklimmen. Vanuit de hoogte zingen kinderen luid : "How are you, mzungu?". Daarbij zien we dat ze dansen en springen dat het een lieve lust is! Dat zie ik ze bij ons nog niet doen! In het gras genieten we dan van een gezellige picknick. Annemie smult van een broodje met tonijn terwijl ik dat met kaas verkies. Het keukenpersoneel van Travellers Rest heeft ons goed verwend, want daarnaast bevat de box ook nog een ei, een banaan en koekjes! Meer moet dat niet zijn!
We dalen af en nog steeds zingen en dansen kinderen in de heuvels rondom ons. Hoe is het mogelijk dat zij ons van zover zien? Ze hebben een beter zicht dan wij omdat ze echt in de natuur leven en niet opgroeien tussen televisies en computerspelletjes! Mensen zijn aan het werk op hun velden en de kinderen die daarnet nog riepen, komen nu schuchter aangelopen. Wij spotten ook nog tweemaal drie kroonkraanvogels, een jongen toont ons fier zijn vishengel en vangst van de dag en dan zijn we aan het eind van de wandelweg gekomen. Het begint wat te druppelen maar wij komen bij de auto, waar Ronald ons al staat op te wachten.
Het regent pijpenstelen als we om 15u. bij het hotel aankomen. Wij hebben alweer eens geluk gehad met het weer! Hopelijk zijn diezelfde goden ons morgen ook welgezind! We nemen een douche en lezen wat. Om 16u. 30 gaan wij met Mireille en José een warme chocolademelk of koffie drinken in de gezellige bar. Iets later mogen we de computer van Jan Willem even lenen om onze foto's een eerste maal te bekijken. Sommige exemplaren vinden wij heel geslaagd terwijl andere niet aan onze verwachtingen voldoen.
Om 18u. krijgen we dan de instructies voor morgen door Ronald. Het kan nu niet snel genoeg maandag zijn natuurlijk! Jan Willem vraagt dan : "Willen jullie de dansen zien van een groepje kinderen van de Batwa-gemeenschap? Die mensen, de zogenaamde Pygmee?n, zijn nu de armste onder de armen en worden dan ook ten volle uitgebuit." Uiteraard zijn wij voor dat voorstel te vinden! Een groepje sjofel geklede kinderen, onder begeleiding van twee volwassen muzikanten, geven het beste van zichzelf en hun break-dance mag er wel wezen! We geven ze wat geld voor hun moeite en hopelijk zal hun levenssituatie verbeteren in de nabije toekomst!
Om 19u. 30 is het tijd voor het diner. Een "Guacamole", een soort van advocadomousse, is de start van een lekkere maaltijd. Dan volgt een soepje van prei en aardappelen. Het hoofdgerecht bestaat uit een biefstuk op Italiaanse wijze, rozemarijnaardappelen en gebakken champignons. Op het menubord staat er vervolgens een fruitsalade als dessert aangegeven maar in plaats daarvan brengen ze een pannenkoek met passievruchten. Vol verwachtingen voor de dag van morgen, zoeken wij dan snel onze bedstee op.

Maandag 25 oktober : "De grote dag is aangebroken na een helse nacht, een hartaanval nabij, een uur gaat zo voorbij, gorilla's in de mist en mensenetende mzungu's".

Vandaag is het lang verwachte moment aangebroken! Spijtig genoeg hebben we heel onrustig geslapen. Onze maag speelde ons parten en omstreeks 2u. deze morgen stond een vrachtwagen zeker een kwartier met ronkende motor te draaien. Iets later zong iemand wel heel mooi maar te luid en op een slecht ogenblik van de dag!
Om 5u. loopt de wekker af en een half uur later zitten wij in de ontbijtruimte. Annemie kiest voor een geroosterde boterham en een banaantje terwijl ik een bord ontbijtgranen naar binnen werk. Om 6u. stuurt Ronald ons dan naar andere oorden. Het is nog donker, maar toch is er al heel wat volk onderweg naar het werk of naar school. Als de zon opkomt, hebben we een heel mooi zicht op terrassen in vulkaankraters en op het Virunga-gebergte. Intussen zien wij dat er vonken uit de motorkap komen. Nee, het is niet het moment om in panne te vallen! Gelukkig kent onze chauffeur ook wat van automechaniek en verhelpt voorlopig het euvel. Omstreeks 8u. stoppen wij aan het bureau van de parkwachters in Bwindi. We maken nog even gebruik van de sanitaire voorzieningen, worden in een boek ingeschreven en krijgen dan nog wat instructies door de gids Herbert. Allemaal krijgen wij een stevige stok mee en Annemie huurt de hulp van het meisje Mary in om haar bij te staan waar nodig, zodat ze de wandeling tot een goed einde brengt. Ook Mireille en Jaap hebben een helper mee. Onze tenen jeuken om te vertrekken. Het pad gaat geleidelijk op en over heuvels en mensen zijn aan het werk op hun veld. Na een tweetal uur begint dan het serieuze werk! Een steile afdaling is ons deel om tot bij de gorilla's in het regenwoud te komen. Eenmaal in het bos zien wij twee spotters die vooropgestuurd werden om de dieren op te sporen en te localiseren. Dat is al gebeurd en het duurt niet lang of ik zie al een paar van die prachtdieren in de diepte van het bos. Ook kreten van chimpansees zijn goed hoorbaar. José en ik vormen de achterhoede terwijl Annemie en Mireille al bijna bij de gorilla's staan. Uiteindelijk moeten we nog een brugje over bij de rivier en dan zien wij enkele van de fotogenieke dieren. Het is moeilijk om foto's te nemen omdat er niet echt een pad is in de jungle natuurlijk. Opeens roept een parkwachter : "Give him some space!" Makkelijker gezegd dan gedaan want met zijn allen staan wij heel wankel op een kluitje bijeen! Enkele seconden later valt José bijna in de armen van Annemie, als een uit de kluiten gewassen zilverrug zich een weg baant door de struiken. Het is een heel mooi moment, maar Annemie heeft zowat de schrik van haar leven opgedaan en moet even bekomen!
Nu kunnen we enkele mooie foto's van het gigantisch prachtige dier nemen en dan zien we de rest van zijn familie het brugje oversteken. Het jongste lid klemt zich daarbij goed vast aan zijn moeders rug. Ook wij volgen de mensapen en dat betekent dat we flink moeten klimmen. Met kapmessen banen de parkwachters een min of meer begaanbaar pad. We houden ons zo goed mogelijk vast aan de takken van struiken en bomen om de eet-en slaapgewoonten van enkele gorilla's te aanschouwen. Mireille, José, Luc en Jaap zitten zowaar op een meter van twee volwassen mannetjesdieren die gewoon een dutje aan het doen zijn! Annemie en ik staan iets lager maar genieten van de rituelen van enkele apen rondom ons. Even later is ons uurtje bij deze opmerkelijke wezens afgelopen. De tijd is werkelijk voorbij gevlogen! In het toaal zouden wij veertien verschillende gorilla's van de Nkuringogroep gespot hebben.
Wij hebben een stevige klim voor de boeg, maar eenmaal boven kunnen we de picknick aanspreken. In de verte horen wij weer de kreten van chimpansees. We zitten nog vol adrenaline en hebben niet zo'n grote honger. Wij geven wat voedsel en een flesje water aan Mary omdat ze niets bij zich heeft. Dat rijmt eindelijk niet want ons werd op het hart gedrukt dat we voldoende drinken bij ons moesten hebben! We zijn klaar voor de terugweg en de mist komt opzetten! Op een mooie plaats nemen de gidsen een foto van ons groepje en deze afbeelding kunnen wij catalogeren onde de noemer "Gorilla's in the mist" !
Het eind van de tocht zit erop. Annemie geeft een welverdiende fooi aan Mary en dan nemen we plaats in het kantoortje. Ronald snelt om wat frisdranken, want na deze inspanning moeten wij zien dat ons suikergehalte op peil is! De joviale parkwachters bedanken ons en zeggen : "Please, tell your friends! It's no nice to be here. We hope you liked it! Please, come back again!". We krijgen nog een mooi diploma met de afbeelding van een moedergorilla met jong, kopen nog een t-shirt en schrijven nog een lovend commentaar in hun gastenboek. Eenmaal buiten kijken wij snel even in de winkeltjes en rijden terug naar Kisoro. We hebben weer meer dan geluk had, want intussen begint het fel te regenen. Onderweg krijgt Ronald wat problemen met de versnellingsbak en wij moeten er even uit opdat de wagen de helling zou overwinnen. Dat lukt en we komen heelhuids in Kisoro. Kinderen komen van school en volwassenen van de markt. Tropische regens zorgen ervoor dat ze vlug moeten schuilen onder de afdaken van huizen en kerken. We zwaaien naar een koddig meisje met rastakapsel maar haar zus trekt haar en haar broers snel mee naar andere oorden. Ronald : "They think you are going to eat them!" Wij menseneters?
We komen aan het hotel en nemen een welverdiende douche in de kamer. Om iets voor 19u. praten wij dan, met een glaasje amarulla, na over deze vermoeiende maar toffe dag. We hebben geluk gehad met de dieren en zeker ook met het weer. Om 19u. 30 smullen wij van een champignonsoep, vis met spinazie en aardappelen of pasta. Een zoet advocado-lassi ( soort van yoghurtdrank) sluit een tongstrelende maaltijd af. Om 21u. kruipen we dan onder de wol maar een mug komt onze rust verstoren. Gelukkig hangt er een muskietennet boven ons bed! Goede nacht, Annemie!

Dinsdag 26 oktober 2011 : "Een schoolbezoek, zangles, een pluim voor Poppy en een bezoek aan het hospitaal".

Wij hebben geslapen als een roos. Om 8u. stappen we uit bed en een halfuur later zitten we aan de ontbijttafel. Annemie houdt het bij geroosterd brood en ik bij ontbijtgranen. Onder leiding van gids Robert zullen wij vandaag een school bezoeken. Ronald brengt ons eerst naar het postkantoor en daar stempel ik onze postkaarten af, zodat ze enkele weken later in Belgi? zouden toekomen. In Kisoro zelf zullen wij eerst nog enkele geschenken kopen voor de onderwijsinstelling die we met een bezoek zullen vereren. We vragen krijtjes, schriftjes en een voetbal aan een winkelbediende. Die probeert de bal zo goed en zo kwaad mogelijk op te pompen maar het lukt hem niet zo best. Na een tijdje verlaat hij de winkel om iemand te gaan halen met een voetpomp. Die jonge kerel blaast de voetbal verder op en de winkelbediende geeft hem wat centen. In tegenstelling tot het jachtige Europa hebben de mensen hier wel tijd. "Hakuna Matata" is dan ook onze lijfspeuk tijdens deze prachtreis!
In het schooltje worden wij eerst onthaald door de directeur in zijn kantoortje. Daarna mogen wij de eerst de klasjes bezoeken van de kinderen tot 14 jaar. Ze zitten in de lokalen met 30 tot en met 50 leerlingen. Ze kennen nog niet voldoende Engels om een gesprek met ons aan te knopen maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met een tof kinderliedje : "One finger, klap, klap, two fingers, klap, klap, ...". Zo gaat het refreintje door tot ze aan tien vingers zijn en bij de "klap, klap", klappen ze hard in hun handen. Van onzentwege brengen we het lied " Ik heb de zon zien zakken in de zee".
Bij ons is het schoolgaan verplicht, hier niet. Dan bezoeken wij de klassen van de oudere leerlingen. We vertellen wat over ons land, het klimaat, de chocolade waarvoor wij bekend staan, enz. en tekenen zo goed en zo kwaad mogelijk de kaart van Belgi? op het bord. De tieners mogen nu ook vragen stellen aan ons en één van hen vraagt of wij niet kunnen tussenkomen om voetbaltruitjes te sponsoren. We vinden het wel moeilijk om daar een goed antwoord op te geven. Wij zijn tenslotte ook maar gewone mensen. De tijd vliegt want de twee uur die we voorzien hadden voor dit bezoek worden 2u. 30. Spijtig genoeg mogen we het kerkje bij de school niet bezoeken.
Terug bij het hotel staat het knappe Engelse meisje Poppy ons op te wachten. Ze zal ons vergezellen naar een ander schooltje. Ze werkt vrijwillig om dove en blinde kinderen een toekomst te geven in dit mooie land. Wij zien de kinderen tijdens de speeltijd in actie. Ze tekenen, leggen een kaart of spelen een gezelschapsspel. Ook een Nederlandse gedragstherapeute doet hier vrijwilligerswerk. De jongens en meisjes zijn maar al te blij met wat aandacht en ook wij zijn onder de indruk. Met wat sponsorgeld maken de meisjes onder andere educatief speelgoed met bijvoorbeeld kroonkurken. Dan is het etenstijd en ze smullen van ma?smeel en bonen. We bezoeken nog even de slaapgelegenheid van de meisjes. In het lokaal staan stapelbedden en knuffeldieren hangen aan het raam. De school wordt niet bewaakt en dat is wel spijtig want daardoor moeten de juffen hier blijven slapen opdat dronken mannen geen kwaad zouden komen berokken bij de meisjes.
Teruggekomen bij onze slaapgelegenheid nemen wij afscheid van Poppy en geven haar met zijn allen wat geld voor het uitstekende humanitaire werk dat zij hier verricht. Dit schoolbezoek is een nieuw programma vanuit Travellers Rest en het is zeker de moeite waard gebleken!
Het is hoog tijd dat wij lunchen! Een paddenstoelensoep gevolgd door een spaghetti en we zijn terug op krachten! Om 15u. 30 gaan wij, samen met Robert, naar het plaatselijk ziekenhuis. Rond het gebouw is familie van de pati?nten aanwezig, die het eten klaarmaakt en de was doet. In het ziekenhuis zit alles vol en van privacy is er geen sprake. De hygi?ne is bijwijlen ver te zoeken maar Robert zegt dat deze instelling al wat moderner is dan andere. Op de kinderafdeling doet het personeel zijn uiterste best om het de kleinsten naar hun zin te maken. Muurschilderingen vrolijken de boel wat op. We voelen ons als pottenkijkers maar vinden dat veel Europeanen deze toestanden eens zouden moeten zien!
Wij stappen terug naar het stadje en checken onze mails en het wereldnieuws. Zo lezen we dat de vulkaan Merapi op het Indonesische eiland Java op uitbarsten staat. Om 18u. 30 zijn we terug in het hotel en dat is weer juist op tijd, want een hevig onweer met felle regens barst los. Om 19u. bespreken wij, met een glas amarulla in de hand, met Ronald het programma voor morgen. Hij heeft goed maar ook slecht nieuws! Hij heeft een probleem met de versnellingsbak, maar een booschapper komt morgenochtend uit Kampala met een vervangstuk. Het positieve bericht is dat wij mogelijk twee nachten kunnen verblijven in de volgende, heel mooi gelegen, lodge! Daarvoor zal hij nog even polsen bij Habari.
Een half uur later schuiven we aan tafel voor het laatste avondmaal in Kisoro. Een wortelsoep met koriander is de start van een heerlijke maaltijd. Stukjes varkensvlees, boontjes, gebakken tomaat en puree zijn de ingredi?nten van een lekker hoofgerecht en een verfrissende fruitsalade sluit het diner af. Een goede nachtrust hebben wij nu wel verdiend!

Woensdag 27 oktober 2010 : "Gebakken sprinkhanen, sappige ananas, een Europese vogel zoekt warmere streken op, bij Wilma en Fred en koddige knuffeldieren".

Om 7u. loopt de wekker ongenadig af. Met spijt verlaten we alweer een toffe plaats maar eerst nemen wij het ontbijt. Om 8u. vertrekken wij dan naar onze laatste slaapplaats in Oeganda. De wagen is gelukkig hersteld. De wegwerkzaamheden vorderen snel en daardoor kunnen we intens genieten van de uitzichten op de vulkanengordel en groene kraters. Op een gegeven ogenblik komen wij weer in het dorp, waar we enkele dagen geleden de wandeling aan het Bunyonyi-meer be?indigden. Ook Kabale doorkruisen wij opnieuw en de streek die nu volgt, is agrarisch. Op het land worden aardappelen, uien en bananen geteeld en in serres worden tulpen gekweekt. Langs de kant van de weg zien we staande golfplaten. Ronald : "Het is het seizoen waarin veel sprinkhanen voorkomen en die worden door middel van die dakbedekking opgevangen in tonnen of manden. Het is een ware delicatesse!" Ja, als ze goed gebakken zijn, moet dat wel lekker knisperig zijn! In weiden staan Ankole koeien. Het zijn wel speciale runderen want hun hoorns kunnen wel een meter lang worden.
Iets verder zien wij kraampjes met ananassen. De chauffeur stopt en een jonge kerel snijdt heel hygi?nisch een exemplaar in vier stukken. We smullen van de lekkerste ananas die wij ooit gegeten hebben! Bij een volgende halte, een benzinestation, neem ik een foto van de bumper van een bestelauto, waarop bananen hangen. Wij verlaten de weg en even later de bewoonde wereld, en komen aan in het nationale park van "Lake Mburo". Het is het kleinste natuurgebied in Oeganda en het enige domein waar impala's en zebra's voorkomen. Het park bestaat uit vijf meren, omringd door heuvels. We zijn net de toegangspoort gepasseerd en wij zien drie koddige meerkatten op wegwijzers en dat is natuurlijk een dankbaar onderwerp voor een foto. Het dak mag weer open en we kunnen weer dieren observeren. Enkele vogels, buffels, impala's en wrattenzwijnen zijn de eerste beesten die zich aandienen. Een statige Europese buizerd op een boomstronk poseert enkele seconden voor hij andere oorden opzoekt. Waarschijnlijk komt de vogel hier de winter doorbrengen want het is toch zeldzaam dat ze zover vliegen!
Wij komen aan in de "Mihingo Lodge" en Ronald heeft niet gelogen. De luxueuze verblijfplaats is heel mooi gelegen en de kamers zijn schitterend! Annemie zegt : "Wij zitten hier net in een decor van The Flintstones". Ik kan dat alleen maar beamen. De plaats straalt rust uit en we zullen genieten van onze laatste twee dagen op Oegandese bodem! Annemie en ik slapen in het logement "Bush Baby". Om 15u. smullen wij eerst van een late, maar tongstrelende lunch. Gazpacho, lam met aardappelen of rijst en een limoensoufflé gaan heerlijk naar binnen! In de eetruimte staat een verrekijker, waar wij de dieren kunnen observeren bij een poel. Ze lessen er hun dorst en likken aan rotsen, omdat het gesteente mineralen bevat. Dan bekijken we nog even het domein en zijn klaar voor een tochtje.
Wij rijden en zien al snel een paar roofvogels en een kleurrijke ijsvogel. We spotten ook zebra's maar die slaan snel op de vlucht. Dan bewonderen wij een paar impala's, wrattenzwijnen en vogels. Zo komen we aan het meer, waar de zon al wat begint onder te gaan. Een wrattenzwijn is daar aan het grazen en het doet dat wel op een komische manier, namelijk op zijn knie?n.
Daarna bollen wij terug naar de lodge. Omstreeks 19u. nemen we snel een douche want wij willen het voedermoment van de "Bush Babies" of "Galago's" (Nederlandse benaming) meemaken. Dat zijn koddige, kleine nachtaapjes die zich met sprongen doorheen struiken en bomen bewegen. Het zijn precies echte knuffeldieren hoewel we merken dat ze fel kunnen reageren tegen zielsgenoten. Wij genieten van het avondlijke schouwspel en schuiven dan aan tafel. De lucht is helder en honderden sterren schitteren aan het hemelgewelf.
We schuiven vervolgens aan voor het diner. Aan het heerlijke buffet hebben wij de keuze uit paprikasoep, opgevulde tomaten met kaas, rijst, kip en groenten. Een chocolademousse sluit dit lekker avondmaal af. Om 22u. zoeken we onze slaapplaats op en het is heerlijk wandelen naar daar, want nog steeds vullen vele sterren het firmament! Wij zullen zalig slapen!

Donderdag 28 oktober 2010 : "Een giftige adder, storm op komst, nachtaapjes en een vroege verjaardagstaart".

Iets na middernacht huilt een hyena en om 2u. moet ik naar het toilet. Daarbij geniet ik van de frisse buitenlucht. Het is helder aan de hemel maar de sterren zijn verdwenen. Om 7u. 30 staan we op en een koele wind waait door de kamer. Wij wandelen naar het hoofdgebouw en een groene meerkat zit daar te poseren in een boom. Mist hangt over de vallei maar dat klaart straks wel op. Na een copieus ontbijt, zijn we klaar om een wandeling te maken onder de deskundige leiding van gids Godson. Waterbokken en zebra's zijn de eerste dieren die wij opmerken, maar ze maken zich snel uit de voeten bij het zicht van deze vreemdelingen. Een arend zit op zijn nest en de blakende zon schijnt hem niet te deren. Wrattenzwijnen zijn druk in de weer en een mangoest komt even piepen uit zijn hol in een termietenheuvel. Op de terugweg kronkelt een kleine adder voor onze voeten. Het reptiel is zo klein als een pier maar toch giftig, vertelt Godson. Omstreeks de middag zijn wij in de lodge en nemen afscheid van de gids. We verpozen wat op onze veranda en de enige geluiden zijn die van de natuur en van de keuken.
Om 13u. genieten wij van een tongstrelende maaltijd. Een advocadogazpacho is de opener van het middagmaal. Daarop volgt varkensvlees, aardappelen in de schil, tomaten en mozzarella als hoofdgerecht. Een frisse fruitsalade is de afsluiter van een lekkere maaltijd. De rest van de namiddag relaxen we in het rustgevende domein en maken onze reistassen klaar om morgenavond terug naar huis te vliegen. Opeens begint het hevig te waaien en een kamermeisje klopt op de deur. Samen doen wij alle luiken toe want er is een hevig onweer op komst. Enkele minuten later regent het een paar druppels en is de storm voorbij. Gelukkig maar want om 16u. 30 is er een safari gepland. Het slechte weer was zeker erg plaatselijk, want Mireille en José hebben veel regen gehad in een korte tijd en dat terwijl ze maar honderd meter verder gelogeerd zijn!
Op het afgesproken uur staan we met zijn allen klaar om te vertrekken. Luc heeft slecht nieuws want iemand heeft tweehonderd euro uit zijn fototas gestolen. Het is natuurlijk moeilijk om een dader aan te duiden omdat iedereen, zelfs iemand van buiten de lodge, binnen kan in de kamers. Persoonlijk geloof ik niet dat het een personeelslid is want de mensen zijn hier doodeerlijk en ze kunnen hun job niet op het spel zetten! We vertrekken voor de safari door een landschap van acacia's. Al snel spotten wij heel wat waterbokken, zebra's en wrattenzwijnen. Een topimoeder zoogt haar jong, een schuwe oribi verschuilt zich in het gras en een koppel lelkieviten maakt weer heel wat kabaal omdat wij hun leefgebied binnen rijden. Het dier van de dag is echter een mannelijke bosbok. De antilope zit fier te poseren op een termietenheuvel. Hij is goed herkenbaar door een zwarte streep op de snuit en op zijn rug lopen witte verticale strepen en witte stippen.
Iets voor 19u. zijn we terug en verfrissen ons snel om de schattige galago's in actie te zien natuurlijk! De tijd vliegt en het is al iets na 20u. als wij aan tafel gaan. Een aardappelsoep, een biefstuk met gegratineerde rijst en boontjes, alles smaakt weer verrukkelijk! Opeens is er een verrassing! Eén van de joviale dienstmeisjes zingt "Happy Birthday, dear Annemie, happy birthday to you" en brengt een heerlijke chocoladetaart met drie kaarsjes tot bij Annemie. Het is morgen namelijk haar verjaardag, maar dan moeten wij bijna de hele dag rijden tot Kampala en Entebe. Met Chris, de eigenaar van de lodge, heb ik dit dan afgesproken. Annemie : "Ik dacht dat er nog iemand jarig was!". Naast deze maagvullende taart is er nog ananascrumble voor dessert.
Na deze heerlijke avond zoeken we omstreeks 22u. onze bedstee op. Spijtig genoeg zal er morgen een einde komen aan deze onvergetelijke reis!

Vrijdag 29 oktober : "Een zeldzame antilope als verjaardagscadeau, vissen hangen aan de bumpers en de wet van Murphy".

Wij hebben heerlijk geslapen en om 7u. wens ik Annemie een gelukkige verjaardag. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog zo'n droomreizen maken! Iets later staan wij op en nemen een verfrissende douche. Terwijl Annemie op het toilet zit, ziet ze een koppel klipspringers op de rotsen bij onze slaapplaats. Ik neem snel een foto van deze sierlijke antilopes. Deze handige klimmers zijn eerder zeldzaam omdat ze bij het minste onraad veiliger oorden opzoeken. We reizen blijkbaar onder een goed gesternte want wij hebben al heel wat zeldzame en mooie dieren mogen aanschouwen! Zo kan de dag zeker niet meer stuk!
Annemie ontvangt nog een leuk verjaardagsgeschenk van de reisgenoten bij het onbijt en dan vragen we de rekening. Het is wel eventjes schrikken omdat die nogal gepeperd is, maar deze droomlocatie is de prijs wel waard! Daarbij hebben wij zelf gevraagd om hier twee nachten te verblijven en het heeft ons zeker niet gespeten! Om 9u. maken we nog een laatste safari in dit mooie park. Wij zien zebra's a volonté. Ook aan waterbokken, wrattenzwijnen en impala's is er geen gebrek! We hebben alweer eens geluk want een prachtdier staat mooi te poseren in het gras! Het is een Afrikaanse eland en het beest is toch heel verschillend van zijn Europese en Amerikaanse soortgenoot. We verlaten Lake Mburo en zelfs daarbuiten treffen wij nog zebra's en impala's aan. Gelukkig hebben het park en de landbouwers een soort van pact gesloten om de wilde dieren te ruilen met de Ankole koeien die het reservaat binnen lopen. Wij spotten dan alweer een speciale vogel, namelijk een juveniele bisschopsooievaar, maar spijtig genoeg jaagt Jaap het dier weg als hij het portier van het voertuig wat te hard toeklopt om een plasje te gaan maken!
We zijn terug op het asfalt en rijden naar Kampala. Onderweg zien wij standjes met tomaten, zoete aardappelen, bananen, advocado's en zwart gerookte tilapia's. Omdat er grote wegwerkzaamheden zijn naar de hoofdstad, krijgen de wagen alsook wij, veel stof te slikken. Aan de bumper van een voertuig hangen tilapia's en op een brommer zitten twee man, vier geiten alsook twee kippen.
Rond de middag stoppen wij bij het baancafé "Aid Child" aan de evenaar. Alles wat hier verkocht wordt, gaat naar kinderen in nood. We bekijken kunstwerkjes en allerhande prullaria maar er is niets wat wij leuk vinden. Buiten wachten wij dan op de bestelde snack. Djembé's, de Afrikaanse drums, doen dienst als tafeltjes.
We zijn alweer onderweg en ieder dorpje dat wij passeren verkoopt iets anders. In het ene plaatsje zijn dat boontjes, in een ander brengen ze lage houten stoeltjes aan de man en in een volgend dorp zijn het djembé's. Wij komen snel aan in Kampala, waar het hectisch druk is. We worden er zowaar depressief van! Wij willen terug naar Lake Mburo! Aan een rotonde wordt echt alles verkocht wat je maar kan verzinnen. Ronald moet twee keer snel aan de kant van de weg gaan staan. De eerste maal omdat de president en zijn gevolg spoed hebben en dan voor een begeleid geldtransport. Wij arriveren dan aan het "Entebe Airport Guesthouse", een oase van rust in deze voorstad van Kampala. We krijgen nog twee kamers ter beschikking om ons nog even op te frissen voor de vlucht huiswaarts en dan schuiven wij voor de laatste maal aan tafel voor een heerlijke barbecue. Eerst is er lekkere tomatensoep en dan smullen we van malse biefstuk en een stuk vis. Een bordje fruit zorgt voor de nodige vitamines. Intussen zien we ook Edmond terug, onze onfortuinlijke chauffeur van de eerste dagen. Hij is genezen en ziet er voortreffelijk uit in zijn mooi pak! Om 19u. worden wij naar de luchthaven gebracht, maar eerst nemen we afscheid van Ronald, de sympathieke chauffeur met de arendsblik!
Op het vliegveld is het weer een drukte van jewelste maar het inchecken verloopt vlot. Wij moeten alweer eens een formulier invullen en dan is het wachten bij de douane. Een beamte doet nog even moeilijk omdat ik bij aankomst in Oeganda geen stempel in mijn paspoort gekregen heb, maar ik toon haar het bewijs dat ik wel degelijk mijn visum betaald heb. Gelukkig mag ik door, maar Mireille ziet dat onze vlucht vertraging heeft. We bekijken een kwartier de winkels en stappen dan naar de scanner. Wij moeten onze schoenen uitdoen en onze rugzak wordt grondig doorzocht. Maar we moeten weer naar af omdat het vliegtuig nog altijd vertraging heeft. Iets na 21u. 30 worden wij dan verzocht om ons naar het vliegtuig te begeven. Zonder problemen geraken we nu door de controle. Op het toestel is het kalm maar het duurt even voor het opstijgt, dit door een computerprobleem. In Nairobi, de hoofstad van Kenia, stappen er meer mensen op. Maar lap, de lichten flikkeren en het computerprobleem is nog niet opgelost! Het aangeboden voedsel laten wij links liggen en we proberen wat te slapen. Het filmaanbod is flauw maar de documentaire "Jules Vernes, the lost gorilla's" bekijken wij nu heel aandachtig omdat we dit mooie schouwspel ook in levende lijve hebben mogen aanschouwen!
Het ontbijt is lekker en dan landen wij in Zaventem, enkele uren later dan gepland. Met Mireille en José zullen we de trein nemen. Maar de "Wet van Murphy" achtervolgt ons! Er staat heel wat volk aan te schuiven bij de loketten en de treinen zijn allen in vertraging zodat wij de aansluitingen missen. Blijkbaar zijn er grote werken op het spoorwegnet. In Gent kunnen Annemie en ik gelukkig meerijden met de auto, die Mireille en José komt oppikken. Die vriendelijke schoonzoon brengt ons naar Deinze, waar mijn vader ons komt ophalen.

Het was de mooiste reis die we tot nu toe mochten beleven en dit dankzij Ronald, Habari Travel, Edmund, onze medereizigers en de vriendelijke Oegandezen. Hakuna Matata! hans.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

waarom habari

Ontvangt u onze maandelijkse nieuwsbrief al?

Blijf op de hoogte van het laatste Habari Travel nieuws: nieuwe reizen, aanbiedingen en meer via onze nieuwsbrief.

Controleer uw inbox- of spammap nu om uw aanmelding te bevestigen.

Pin It on Pinterest