De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers

door | 27 apr 2017 | Parel van Afrika, Reisverhalen | 0 Reacties

U bent hier: Home » De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers

De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers

“Ga je alweer?” Dat was de reactie van familie en vrienden toen ik in februari 2014 meldde dat ik weer had geboekt voor de reis “De parel van Afrika” met vertrek in december. Dat zou dan ook de derde keer worden! Maar...., van meerdere parels kun je een prachtige ketting rijgen, toch?

Vrijdag 19 december was het zover; ik stapte voor de derde maal in het vliegtuig naar Entebbe. Ik had besloten om een dag eerder te gaan om alvast te acclimatiseren en om een dag langer te blijven om nog wat na te kunnen genieten. Ik wist inmiddels ook al dat Norbert, de geweldige chauffeur en gids van de vorige keer, me van het vliegveld op zou komen halen. Een meer dan leuk vooruitzicht. De vlucht verliep vlot. Bij de tussenstop in Kigali regende het enorm; hopelijk geen voorbode voor Entebbe. Maar na de korte vlucht van Kigali naar Uganda, waarbij iedereen nog een oerhollandse stroopwafel krijgt, landde het toestel in een droog en warm Entebbe. In verband met de Ebolauitbraak elders in Afrika, moet iedereen de handen ontsmetten en wordt bij iedereen ook op mogelijke koorts gecontroleerd. Dit gaat allemaal soepel en is goed georganiseerd. Ook de douaneformaliteiten worden vlot afgehandeld. De douanebeambte meldde ook al meteen dat ik eerder was geweest! Op naar de bagageband. Daar alvast het eerste geld gewisseld; de trip kan beginnen.

Altijd weer een geruststelling wanneer je je tas op de band ziet verschijnen!

Eenmaal buiten hoef ik niet te zoeken; Norbert komt al met uitgestoken armen en een brede lach op me af. Het “welcome back” klinkt meer dan hartverwarmend en het zal de komende drie weken nog vele malen klinken. Het voelt steeds als thuiskomen.

Karen Blixen schrijft in haar boek “Out of Africa” dat ze altijd weer onder de indruk is van de “geuren en kleuren” van Afrika. Eenmaal buiten weet je meteen wat ze bedoelt; al je zintuigen worden geprikkeld en het is meteen duidelijk; je bent in Afrika.

De commercie heeft ook op het vliegveld verder zijn intrede gedaan; er moet nu voor het parkeren worden betaald. Als dat is afgehandeld, gaan we snel naar het Airport Guesthouse. Hier volgt het weerzien met Charles, de manager. Ondanks het late uur is hij er en onder het genot van een drankje praat ik met hem en Norbert even bij. Mijn kamer is klaar en ik hoef nu geen wekker te zetten!

De volgende dag start met een heerlijk ontbijt. De dag wordt gevuld met ontspannen “sfeer snuiven” in de straten van Entebbe. Een bezoek aan de botanische tuin geeft alvast een voorproefje van wat er de komende weken allemaal te zien zal zijn. Een vriendelijke student geeft uitleg bij de vele uitbundige planten en bomen. De colobusapen geven daarnaast op hun eigen wijze commentaar. De tuin van het Guesthouse is met de vele af- en aanvliegende vogels een heerlijke plek om verder te acclimatiseren. Het personeel is hierbij ook altijd in voor een praatje en het geven van informatie.

’s Avonds arriveren de medereizigers. We zijn met z’n vijven. Na nog een informatieronde door Charles, zoekt iedereen zijn bed op; morgen is het vroeg dag!

Het is zover. We hebben enthousiaste reizigers, een bekwame en opgewekte chauffeur en een stoere landcruiser; we kunnen op pad. Als alle bagage is ingeladen zoekt iedereen een plekje in de auto en worden we uitgezwaaid. Bij het benzinestation worden de eerste foto’s al geschoten; op het aangrenzende veldje lopen maraboes hun kostje bij elkaar te zoeken. Dat er ook nog jongens aan het voetballen zijn schijnt de maraboes niet te deren. Ook de jongens trekken zich van de door het veld lopende vogels niets aan.

De reis gaat verder en we moeten eerst door Kampala. Dat betekent druk verkeer en oponthoud. Norbert stuurt de auto er behendig doorheen en geeft ondertussen ook nog informatie bij wat we zien. Wanneer we Kampala achter ons laten is ons eerste reisdoel Ziwa Rhino Sanctuary. Het landschap wordt steeds uitgestrekter en de kleur groen laat zich in alle scharkeringen zien. Het begrip “weg” moet je in Uganda heel ruim nemen. De ene keer rijd je op een prachtige asfaltweg en de andere keer verandert die weg zomaar in een zandweg met volop kuilen. Gelukkig kan de landcruiser het allemaal aan en laat Norbert zich niet uit het veld slaan; hij weet steeds om de kuilen heen te rijden. Verkeersdrempels zijn ook in Uganda terug te vinden, al zijn ze niet altijd goed te zien. Gelukkig weet Norbert ook die hindernissen te nemen. We genieten allemaal van het uitzicht en onderweg koopt Norbert ook nog wat bananen, zodat we onze trek wanneer nodig kunnen stillen.

In Ziwa gaan we met een gids en een tweetal bewakers op zoek naar de neushoorns. Na het tekenen van de formulieren waarop we aangeven dat we er toch echt op eigen risico zijn, moeten we eerst nog even met de landcruiser een stukje verder het park in; de neushoorns hebben vandaag besloten wat verder weg van hun middagrust te genieten. Maar al snel daarna staan we dan oog in oog met drie neushoorns. Een imposant mannetje, moeder Bella en haar jong. Ze liggen eerst weliswaar in de schaduw te doezelen, maar dan toch blijft het heel bijzonder om op zo’n acht meter van deze enorme kolossen te staan. De bewakers hebben het onder controle en geven aan wat we wel en niet mogen doen. Iedereen houdt zich aan de regels en we genieten in stilte. Het jong wil graag zogen bij de moeder en wordt daarom wat onrustig. Op een gegeven moment staat het op en komt het wat in onze richting. De bewakers geven aan dat we wat naar achteren moeten; dat doen we natuurlijk meteen. Moeder Bella staat ook op en komt bij haar jong staan. Zij houdt ons goed in de gaten. Uiteindelijk gaan ze beiden liggen en geeft moeder het jong zo de mogelijkheid om te drinken. Voor ons tijd om richting lunch te gaan. We zijn amper een halve dag op pad en de vele indrukken geven nu al het gevoel alsof je al een hele safari achter de rug hebt.

In de loop van de middag passeren we de Nijl, waarbij we een stop maken om naar de in de rivier liggende watervallen en stroomversnellingen te kijken. Imposant zoals de rivier zich met donderend geweld door het landschap slingert. De eerste bavianen laten zich zien en het is nu echt overduidelijk; we zijn in Afrika. Er wordt al menige foto geschoten.

Aan het eind van de dag komen we aan bij Fort Murchison. We worden verwelkomd door Geaorge en krijgen verfrissende doekjes en een heerlijk drankje. We kunnen vanaf het terras meteen genieten van een prachtige zonsondergang. Meteen wordt duidelijk waarom de kleuren geel, rood en zwart in de vlag van Uganda zitten; de inspiratie hiertoe is door de zon aangereikt. Voor onze ogen ontvouwt zich als het ware een megagrote vlag. De bij het terras staande acacia maakt het Afrikaanse plaatje compleet.

Na een heerlijk diner nog een Nile-bier op het terras om de dag af te sluiten. Honderden vuurvliegjes besluiten dan om nog een ballet op te voeren; het kan niet op.

In de vroege ochtend stappen we alweer de auto in, na eerst weer een heerlijk ontbijt, waarbij je eieren in elke variant kunt krijgen; gekookt, gebakken, scrambled of als omelet. En wie geen ei wil kan een pannekoek nemen! Vers fruit is er in overvloed.

Op weg naar de ingang van Murchison Falls national Park. Dat is niet zo ver van het Fort. Terwijl Norbert de papieren regelt bij de toegangspoort, laat de zon zien dat hij niet alleen mooi onder kan gaan, maar ook met een enorme kleurenpracht op kan komen. De komende weken zullen we dit schouwspel nog menigmaal mogen aanschouwen.

Al snel na binnenkomst in het park zien we het wild waar het park om bekend staat. De kobs laten zich het eerst zien, al snel gevolgd door de oribi’s. Ook wrattenzwijnen zijn ontwaakt en grazen; dat doen ze veelal op knieën! Wanneer ze vinden dat wij te dichtbij komen gaan ze er in volle vaart vandoor, hun staart als een antenne kaarsrecht in de lucht. We gaan op zoek naar de dieren waar dit park bekend om is; de giraffes. Die vinden we ook. Dat zo’n groot dier met zoveel gratie door de savanne weet te lopen is elke keer weer een prachtig gezicht. Tijdens onze gamedrives zien we op een gegeven moment een kudde van zo’n 25 dieren die allemaal in een rij lopen; alsof ze speciaal voor ons een optocht hebben georganiseerd.

We hebben lunchpakketten meegenomen en die eten we op aan de oever van de Nijl. Voor ons zien we nijlpaarden die af en toe hun kop boven het water uitsteken en hun geluid zorgt voor een extra dimensie in het geheel.

’s Middags gaan we aan boord voor een boottocht naar de waterval waar het park zijn naam aan heeft te danken. De boot heeft een boven- en benedendek. Ik kies ervoor om op het bovendek te gaan staan ( zonnebrand mee en goed insmeren! ). De boot zet zich in beweging en we varen stroomopwaarts. Langs de oevers zien we vogels in alle soorten en maten. De prachtig gekleurde bijeneters die hun holen in de oevers maken. Verschillende ijsvogels die her en der het water induiken. Reigers, waaronder de Goliath Heron, ofwel de grootste reiger die er is. Naast de vogels zien we ook waterbokken, buffels, nijlpaarden en natuurlijk olifanten. Ook een paar enorme krokodillen laten zich zien; wel snel zijn met fotograferen, want voor je het weet schieten ze het water in. Na zo’n twee en een half uur varen komt de waterval in zicht. Met een enorme kracht perst de gigantische hoeveelheid water zich door de kloof. De volgende dag gaan we per landcruiser naar de top van de waterval en dan kun je het hele spektakel zien, horen, voelen en proeven. Wat een natuurgeweld.

De volgende dag gaan we met een kleinere boot de andere kant op; stroomafwaarts de delta in. Iedereen hoopt hier de schoenbekooievaar te gaan zien, maar we beseffen allemaal dat het een treffer is wanneer dat ook echt gebeurt. We varen door de enorme papyrushalmen en genieten van alle vogels, maar de schoenbek laat zich niet zien. ( twee jaar geleden was hij er wel, dus ik weet dat hij er echt zit! ) We komen echter wel in de buurt van een enorme school nijlpaarden die aan alle kanten om ons heen het water in duiken en wegrennen; de rivier is weliswaar heel breed, maar niet zo diep. Op de terugweg zien we een enorme kudde olifanten. De dieren lessen hun dorst. Er zijn veel jonge dieren bij die door hun moeder en tantes nauwlettend in de gaten worden gehouden.

In Murchison is steeds wel weer wat te zien; in een paar dagen word je ondergedompeld in het savanneleven met steeds het gastvrije en prachtig gelegen Fort als uitvalsbasis.

Naar de komende weken zal blijken, heeft Nature Lodges een prima oog voor bijzondere locaties.

Het volgende reisdoel is Kibale Forest. De weg er naartoe voert onder andere langs uitgestrekte theeplantages; de theestruiken staan er “gladgeschoren” bij alsof er een enorme maaier overheen is gegaan. Het contrast met de omgeving is indrukwekkend. Het laatste stuk naar Kibale rijden we over een voor Afrika zo typerende weg van rode aarde. Het wordt steeds duidelijker dat we “het bos” in gaan. Ook hier volop bavianen langs de weg. Uiteindelijk draait Norbert de landcruiser van de grote weg af en even later zijn we bij de lodge. Ook hier worden we weer welkom geheten met een heerlijk drankje. De “kamers” zijn hier safaritenten in het oerwoud. Paul, we herkennen elkaar van vorig jaar, brengt me naar de tent en laat me op mijn verzoek de vernieuwde warmwatervoorziening zien. Moest er vorig jaar nog warm water worden gebracht, nu is er een heuse installatie achter de tent aanwezig. Paul laat me trots en met een grote lach zien hoe het werkt. Er staat soort oven waar het water door een buis doorheen wordt geleid; er gaat koud water in en er komt warm uit. Je hoeft alleen maar door te geven wanneer je wilt douchen en dan wordt de oven op tijd aangestoken.

De volgende dag staan er twee activiteiten op het programma; het bezoek aan de chimpansees en de swampwalk. We gaan ’s morgens naar de chimpansees. Het is maar een kleinstukje rijden naar het startpunt voor de chimptracking. Onze groep wordt aangevuld met nog drie andere toeristen en na de instructies brengt Norbert ons, samen met de gids en een bewaker naar een plek in het oerwoud. Van hieruit gaan we op pad. Soms gaan we over paadjes, maar veelal gaan we kriskras door de jungle. De gids krijgt ondertussen door waar de chimpansees zich bevinden en na een tijdje ontdekken we de eerste exemplaren boven in de bomen. Er zijn zowel volwassen dieren als jongen. Omdat er op dit moment volop eten is te vinden boven in de bomen, is de kans dat ze naar beneden komen niet zo groot, maar ook zo is het indrukwekkend. We volgen de chimpansees een tijdje. Daarbij moet je wel opletten, want als een chimpansee “hoge nood” heeft gaat hij niet naar de wc, maar laat het lekker lopen. Oppassen dus dat je geen “golden shower” krijgt. Na ongeveer een uur hebben we geluk; er komt een chimp naar beneden en die gaat er eens even goed voor zitten. Hij lijkt zich niets van ons aan te trekken, maar dat is schijn; het is wel duidelijk wie hier de baas is. Er komen nog wat andere groepen met toeristen bij, waardoor het eigenlijk wel wat te druk wordt. De rangers letten er wel op dat de chimp niet wordt ingesloten. Uiteindelijk houdt deze het voor gezien en gaat er vandoor. Ook onze tijd zit erop en we gaan door het oerwoud weer terug. Mijn reisgenoten beginnen te begrijpen waarom ik deze reis vaker heb gemaakt!

Terug in de lodge is er een lekkere lunch en heeft iedereen de tijd om de geschoten foto’s eens te bekijken, een boekje te lezen of gewoon lekker te genieten van de omgeving. In de loop van de middag gaan we naar het moeras voor een wandeling. Ook hier is er weer een gastvrije gids die ons van alles vertelt. We lopen over paadjes en over vlonders die door het moeras zijn gelegd. In de verte dreigt een onweer en er hangt ook een donkere lucht. Op de vraag of het zal gaan regenen, krijgen we een typisch Afrikaans antwoord; “dat zou kunnen”. Door het dreigende onweer zijn er maar weinig vogels die zich laten zien, maar de prachtige omgeving zorgt ook zo voor veel mooie plaatjes. De regen blijft uiteindelijk weg en de paraplu’s en regenkleding kunnen dus in de rugzakken blijven zitten.

Aan het eind van de dag krijgen we nog een heus kerstdiner. We praten na over al het moois wat we die dag hebben gezien en genieten van de geluiden die uit het oerwoud komen.

Op weg naar de Bush Lodge in Queen Elizabeth National Park, nadat we ook in Kibale weer zijn uitgezwaaid.

Onderweg passeren we de evenaar; hier geen toeristisch circus, we staan er alleen met onze auto. Er worden volop foto’s gemaakt; ze vormen een goed bewijs dat je ook daadwerkelijk in Uganda en op de evenaar bent geweest. Het landschap wordt gaandeweg weer meer open en uiteindelijk arriveren we bij de lodge. William heet ons welkom en legt uit hoe een en ander hier in zijn werk gaat. ’s Avonds mag je niet alleen over het terrein in verband met “overstekende nijlpaarden”. Er is altijd wel een bewaker die je naar je tent begeleidt. Dit zorgt aanvankelijk wel voor wat hilariteit, maar ik kan inmiddels uit ervaring melden dat die nijlpaarden er ook echt zijn; vorig jaar stak er op zo’n 6 meter voor me een over toen de bewaker me naar de tent bracht. Alsof er een tank langs komt!

De kamers zijn hier een soort tenten op palen. Vanaf je veranda kijk je uit op het water en aan de overkant liggen de nijlpaarden heerlijk te dobberen. Hun geluid is steeds te horen. De badkamer bevindt zich achter de tent in de open lucht. Een adembenemende ervaring om ’s avonds onder een ongekende sterrenhemel te douchen. Het warme water wordt “op bestelling” geleverd. Super.

Het verblijf in dit park wordt gekenmerkt door twee activiteiten; gamedrives en een boottocht over het Kazingachannel. Tijdens de gamedrives gaan we op zoek naar leeuwen en dat gaat uiteindelijk ook lukken. Er ligt een vrouwtjesleeuw op een groot stuk rots en er ligt er zelfs nog een op iets meer afstand op de grond. De leeuw op de rots trekt zich helemaal niets aan van de auto’s die er nu bij staan en ze wordt ondertussen op vele gevoelige platen vastgelegd. Even later vinden we ook nog een jonge mannetjesleeuw die in het gras ligt te rollen. We kunnen er met onze landcruiser heel dichtbij komen. Heel knap hoe Norbert er hierbij voor zorgt dat dieren nooit in het nauw komen; er is volop respect voor de natuur en en alle dieren die we tegen komen. Tijdens een van onze gamedrives vinden we ook een gedode kob. Aan de wijze waarop deze is aangevreten is te zien dat hij is gedood door een luipaard. Hoe we echter ook zoeken, dat luipaard zien we niet. We zijn er echter allemaal van overtuigd dat het luipaard ons wel ziet!

Tijdens de boottocht wordt er een enorme hoeveelheid aan dieren en vogels over de oever “uitgestrooid”. Enorme hoeveelheden olifanten, buffels, nijlpaarden en vogels in alle soorten en maten laten zich hier zien. Je komt ogen tekort. Het geheel is zo fotogeniek, dat er een risico is dat je er alleen door de lens van de camera naar kijkt!

De dagen in de Bushlodge worden steevast afgesloten rond het kampvuur. Hier kun je onder het genot van een drankje nog lekker nagenieten onder een hemel waarin zich steeds meer sterren laten zien.

De volgende bestemming is Lake Bunyoni. Hier verblijven we in een lodge die niet van Nature Lodges is. Dat voelt even een beetje anders en maakt ook weer extra duidelijk hoe goed er is nagedacht over de opzet van al die prachtige lodges.

Het wordt hier ook duidelijk waarom de omgeving zo groen is; we krijgen twee keer te maken met een werkelijk gigantische regenbui. Het water komt met bakken uit de hemel en ook is er een enorm onweer. Gelukkig staan er overal paraplu’s en zo lukt het altijd om redelijk droog van A naar B te komen. Een leuke activiteit hier is een boottocht over het meer. Het meer staat bekend om de vele vogelsoorten die er voorkomen. Ook zie je overal mensen bezig op akkertjes. Tijdens de boottocht ga je ook een eilandje op en dan wordt duidelijk dat er ook een enorme bloemenpracht is te zien.

Dan is het zover; de volgende bestemming is de Gorilla Valley Lodge en zoals de naam al zegt betekent dat dat het hoogtepunt van de reis in zicht komt; de gorillatracking. De spanning bij de medereizigers loopt voelbaar op. De aankomst bij de lodge is al een goede opmaat voor wat gaat komen. We worden hartelijk welkom geheten door bijna de voltallige staf. Jennifer, de manager, geeft ons de sleutels en nodigt ons uit om naar het centrale gebouw te komen als we onze kamers hebben gezien. Deze liggen als een soort “twee onder één kap” tegen de heuvel aan. Het centrale gebouw, met restaurant en een veranda, ligt bovenop de heuvel. Vanaf de veranda is er een uitzicht op Bwindi forrest; het oerwoud waar het de volgende dag allemaal gaat gebeuren. Er staat ter verwelkoming koffie en thee klaar en er zijn koekjes! Na een welkomstwoord heeft iedereen de ruimte om te doen waar hij zin in heeft. Met een koel Nijl-biertje op de veranda genieten van het uitzicht is dan heel aantrekkelijk.

’s Avonds bij het diner ( waarbij de gefrituurde uienringen inmiddels bijna wereldberoemd zijn ) moeten we ook opgeven welke sandwiches we in ons lunchpakket willen voor de gorillatracking; het komt nu dus echt heel dichtbij.

De lodge ligt heel dichtbij het startpunt van de tracking. In slechts een kwartiertje zijn we er al. Norbert verzamelt de paspoorten en zorgt dat we worden ingeschreven en worden ingedeeld. Er kunnen hier 5 gorillafamilies worden bezocht. Door de angst voor ebola is er minder animo dan gebruikelijk; er zijn toeristen voor 4 families!

Na een algemene instructie moet iedereen bij het naambordje van de gorillafamilie gaan staan waarbij hij is ingedeeld. Ons reisgezelschap wordt aangevuld met drie andere bezoekers en wij gaan naar de groep van Nshongi. Onze gids heet Sophia en zij geeft ons nog een laatste instructie. Wanneer iedereen is voorzien van een drager en een wandelstok gaan we op pad. Ook gaan er nog twee bewakers mee met een geweer. Het is echter van het begin af aan duidelijk dat de gids en bewakers alles onder controle hebben; iedereen voelt zich veilig. We gaan in een rustig tempo het oerwoud in, over smalle paadjes. Sophia vertelt her en der wat en tijdens de tocht wordt zij via de mobilofoon op de hoogte gehouden van de positie van de gorilla’s; al vroeg in de ochtend zijn er rangers op pad gegaan om te zoeken. De dragers helpen waar gewenst en ze dragen de rugzakken; ook al heb je hun hulp misschien niet nodig, je geeft iemand wel een baan en daarmee kan hij zijn familie weer onderhouden en zijn studiekosten betalen!

We hebben geluk; na anderhalf uur lopen komt het bericht door dat we bij de gorilla’s zijn. Sophia wijst waar we van het pad af gaan. De adrenaline schiet bij iedereen omhoog. Wel kijken we elkaar allemaal even aan, want waar Sophia wijst gaat het heel steil naar beneden!! De rangers die al vroeg waren vertrokken komen hier nu te voorschijn en zij beginnen met hun enorme kapmessen een pad te hakken. De dragers bieden hulp waar nodig en zo gaan we over de gekapte vegetatie naar beneden. En dan zit daar opeens een vrouwtjesgorilla.... Ze zit te eten en lijkt niet op te kijken van die groep mensen die opeens tevoorschijn komt. Ook al is dit nu de derde keer dat ik het meemaak, het blijft magisch. De rangers zorgen dat iedereen het goed kan zien en geven daar ook steeds goed bij aan hoe ver je mag gaan. Al heel snel wordt duidelijk dat dit vrouwtje niet alleen is. Nshongi laat zich zien. Hij zit met de rug naar ons toe te eten. Daarbij stroopt hij met een indrukwekkende precisie blaadjes van takken, die hij dan opgevouwen in zijn mond steekt. Ook al kijkt hij ons niet aan, het is voor iedereen meteen duidelijk wie hier de baas is. Er worden veel foto’s gemaakt, maar gelukkig neemt iedereen ook de tijd om “gewoon” ademloos te genieten. Er zit amper 4 meter tussen de enorme silverback en ons. Tussen al het groen komen nu steeds meer gorilla’s te voorschijn. Ze lijken zich niets van ons aan te trekken en gaan door met eten. Een jonge gorilla komt onze kant uit en komt op 2 meter voor ons langs. De rangers geven rustig, maar wel heel duidelijk aan dat iedereen moet gaan staan. Het jong klimt voor onze neus in een boompje en begint zich daar als een echte puber wat uit te sloven. Zijn moeder houdt hem op afstand duidelijk waarneembaar in de gaten. Ook Nshongi kijkt zowaar even in onze richting. Hij lijkt op een gegeven moment door te hebben dat het toegestane uur bij de gorilla’s om is, want meneer staat op en dirigeert de hele familie voor zich uit het oerwoud in. We zijn allemaal enorm onder de indruk en iedereen geniet in stilte. We moeten echter weer terug en dat betekent eerst weer terug naar het pad; dus klauteren. De dragers staan echter alweer te wachten en helpen op een zeer professionele manier. In een rustig tempo lopen we weer terug, iedereen zichtbaar onder de indruk en in stilte bezig met het verwerken wat hij net heeft meegemaakt. Heel langzaam komt het gesprek her en der weer op gang, maar eigenlijk is de algemene conclusie dat er geen woorden voor zijn om dit te beschrijven; je moet het meemaken!!!

Weer terug bij het startpunt volgt er een officiële afsluiting, waarbij iedereen een certificaat krijgt uitgereikt. We nemen afscheid van de dragers en gaan naar Norbert die bij de landcruiser op ons staat te wachten. Omdat we de gorilla’s al zo snel hadden gevonden, zijn we voor lunchtijd weer terug bij de lodge. Op de veranda genieten we van ons lunchpakket en van alles wat we hebben meegemaakt die ochtend. En dan hebben we ook nog een prachtig uitzicht en verse koffie! Hier kun je eigenlijk geen genoeg van krijgen.

De volgende dag gaan we op weg naar Travelers Rest in Kisoro. Dat is niet zo’n hele lange rit. Ook Travelers Rest heeft een manager die Jennifer heet! Zij herkent me direct als de landcruiser voor de ingang tot stilstand komt. Het weerzien is allerhartelijkst. Het inchecken verloopt zeer vlot en al snel wordt iedereen met zijn of haar bagage naar de kamer gebracht. Er is hier geen vast programma, dus iedereen kan doen waar hij zin in heeft. Vorig jaar ben ik naar de golden monkeys geweest, zeker een aanrader. Dit jaar kies ik voor een tocht over Lake Mutanda, samen met reisgenote Flora. Dat wordt een heerlijk ontspannen tocht waarbij we genieten van het landschap en de vele vogels. En we hebben geluk; we zien ook een otter! Wat ook enorm veel indruk maakt, is de complete stilte waarin we over het meer varen.

De massage die in Travelers rest wordt aangeboden mag zeker niet worden gemist; mocht de gorillatracking spierpijn hebben opgeleverd, dan zorgt deze massage dat die verdwijnt.

De tuin van Travelers Rest nodigt uit tot ontspannen. De een leest een boekje, de ander werkt het reisverslag bij en weer een ander geniet lekker van het zonnetje. Daar tussendoor worden we nog even verrast door een enorme regenbui, maar net zo snel als die is opgedoken is hij ook weer verdwenen. Kisoro is ook de plek om een T-shirt te laten bedrukken. In de kleine werkplaats op slechts 5 minuten lopen is er volop keuze uit allerlei afbeeldingen ter herinnering aan de tocht naar de gorilla’s. Tip; wanneer ze geen T-shirts hebben, even doorzetten, want dan bellen ze iemand met de sleutel van een winkel iets verder op; daar liggen de shirts in grote stapels in het magazijn!

Ook in Travelers Rest gaat ’s avonds de open haard aan en dan is het heerlijk toeven met een drankje in afwachting van het diner. En net als in alle andere nature lodges is ook het diner elke avond weer een feest.

De rondreis begint naar het eind te lopen, maar we hebben nog een “kers op de taart” tegoed. We gaan naar Lake Mburo. De weg daarheen gaat grotendeels over een hele goede asfaltweg. Op een gegeven moment draait Norbert de auto een zandweg op en dan is het weer even hobbelen, maar dat zijn we inmiddels gewend. Tussen de matokeplantages rijden we naar ons verblijf aan de rand van dit park. De heuvel waarop Eagles Nest is gebouwd komt in zicht en eenmaal onderaan die heuvel zet Norbert de landcruiser in de FWD en meldt dat iedereen zich schrap moet zetten; “we are going to heaven!” . Behendig stuurt Norbert de landcruiser in een fikse klim omhoog. Eenmaal boven worden we weer hartelijk ontvangen door de staf. Een heerlijk fris doekje om het stof af te vegen. We lopen naar de lodge en daar aangekomen ontvouwt zich het prachtige landschap van Lake Mburo National Park voor onze ogen. Iemand vraagt zich hardop af “hoe vinden ze die plekken toch?”. Na het welkom met drankje worden we naar onze tenten gebracht. Daar volgt ook de uitleg van de werking van het bananenbladtoilet; een topuitvinding.

De gamedrives in dit park zijn speciaal, omdat hier zebra’s en impala’s voorkomen. En al bij de ingang van het park laten deze zich volop zien; op sommige plekken gewoon tussen de ankolekoeien met hun indrukwekkende horens. Het lukt Norbert om voor ons de zeer schuwe elandantilope te vinden; de grootste antiloop die er is. We zien zelfs een hele kudde; geweldig.

Een boottochtje op Lake Mburo mag natuurlijk niet ontbreken. Nog één keer worden we getrakteerd op nijlpaarden. Ook de anders zo schuwe bushbok laat zich onderweg naar de boot veelvuldig zien. Tijdens de boottocht zien we veel visarenden, maar ook de kleine kleurrijke kingfisher laat zich zien en fotograferen. ( de foto’s in de brochure overdrijven niet; je krijgt het echt allemaal zo te zien! ).

De dag wordt afgesloten met een prachtige zonsondergang, gevolgd door een zich steeds meer vullende sterrenhemel.

Nu komt het eind dan toch in zicht. We vertrekken naar Entebbe, waar het Airport Guesthouse op ons wacht. Onderweg is iedereen wat stil, deels door het verwerken van alle indrukken en deels door het besef dat het bijna is afgelopen.

Wanneer uiteindelijk de poort van het Guesthouse openzwaait, staat Charles ons alweer op te wachten en heet ons allerhartelijkst welkom terug. Onder het genot van een drankje praat hij met ons na. Dan volgt een minder leuk deel van de reis; het afscheid nemen van Norbert, onze chauffeur en gids. Het geeft een wat emotionele lading; wat hebben we allemaal een groot respect voor de professionaliteit waarmee hij ons door dit prachtige land heeft geloodst en wat hebben we allemaal genoten van zijn gezelschap en betrokkenheid. Onze waardering en dank is groot.

Na hem uitgezwaaid te hebben, krijgen we van Charles als attentie van Habari nog een pakje koffie of thee. Ook daar is over nagedacht!

De volgende dag ga ik met Flora en Joep naar het Mabamwa Swamp; de laatste kans om de schoenbekooievaar nog te zien. De gids komt ons bij het Gueasthouse ophalen. In het verleden stak je eerst met de pont over en reed dan zo naar het moeras, alwaar je dan in een boot stapte. De pont is echter stuk en niemand weet wanneer hij weer gemaakt wordt! Geen probleem; je stapt nu gewoon “naast” de pont in een lokale boot en die brengt je dan tot in het moeras. Daar stap je dan over in een kleinere boot en hup, de moerastocht kan beginnen. Een lokale gids stapt daar ook aan boord en hij gaat voorop de boot staan en speurt de omgeving af. En het is raak! Al heel snel weet hij een schoenbekooievaar te spotten. De activiteit waar deze vogels het meest mee bezig zijn is stil staan en dat kunnen ze ook heel goed en vooral ook heel lang. Het voor ons gespotte exemplaar laat zien dat hij meer kan. Hij loopt zowaar en duikt op een gegeven moment met zijn bek het water in en vangt een prooi.

Toen we in het moeras aankwamen waren alle waterlelies nog gesloten. Nu de zon meer kracht krijgt zie je ze overal open gaan in de kleuren wit, roze en lila.

Op de weg terug genieten we nog van het zicht op het Victoriameer.

’s Avonds is het afscheid nemen van mijn medereizigers. Ze worden naar het vliegveld gebracht. Ik geniet nog een dagje langer van de omgeving, de vriendelijke en gastvrije mensen en.......ik denk dat het niet de laatste keer is dat ik hier ben.

Mijn afscheid wordt dan ook een “tot de volgende keer”.

Dank aan alle medewerkers van Habari en Nature Lodges, voor hun inzet, hun gastvrijheid, hun betrokkenheid en hun enorme bijdrage aan het doen slagen van deze voor mij derde “Parel van Afrika”.

Karel Reijers

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.