Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben

door | 27 apr 2017 | Parel van Afrika, Reisverhalen | 0 Reacties

U bent hier: Home » Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben

Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben

We zijn er in een Afrikaanse gitzwarte nacht aangekomen , hebben alleen wat olielampjes , een grote hond en onze kamer gezien en in diezelfde donkerte dienen we om 05.30 Hr. op te staan na een veel te korte nachtrust maar Ronnie kent alleen militaire discipline . Shit. Toch niet getreurd . Ietwat strompelig-voorzichtig op weg naar het " restaurant" van het guesthouse . Basic maar goed en de mensen zijn uitermate vriendelijk . Toen wisten we nog niet dat zij overal uiterst vriendelijk zouden zijn in dit niet op haar waarde geschatte land . 06.20Hr. het wordt licht met knalluide vogelkreten , 06.30 Hr. Snel de baan op richting Murchison Falls . Een koers pal Noord. Een redelijke tweevakken asfaltbaan richting Kampala ( plus minus 40 km ) Wegaanduidingen , gegevens van kilometerafstanden zijn onbestaande . Enkel aan lokale reclamepanelen of muurschilderwerken kan je vermoeden waar je bent . Kampala , niet gehuld in nevel en mist ( toch wel een beetje ochtendnevel) maar wel in smog is razend druk op dit ochtendlijke uur ( 07.25Hr) , rommelig , stoffig , lawaaierig , chaotisch verkeer waarin de landbouwers hun oogst naar de stad brengen terwijl de straten manueel geveegd worden . We rijden met horten en stoten voorbij de parlementsgebouwen in wat men noemt de betere wijk met mooi aangelegde avenues waarop zwaar bewapende politie en militaire militie donkere ogen in 't zeil houden . De taxis ( 4x4 Toyota Hiace busjes) zijn gepersonaliseerd met namen en uitdrukkingen : Morning Star , Bismarck (jewel) , Good Luck , Pray for Us , Walk to Work , Fabregas , enz. Er zouden er nog honderden volgen allemaal wit met een lijn van blauw geblokte vierkantjes en allemaal overvol… Eens buiten deze hoofdstad houden we halt aan een weggehucht met uitgerekte verkoopplaatsen van vooral fruitige eetwaren . Ronnie slaat ananas , water en bananen in voor onderweg . Niet zonder te onderhandelen over de prijs natuurlijk. Het worden onze eerste foto's . Elk hongergevoel verdwijnt bij het pannengestook der gebakken bananen . Steeds richting Noord , steeds op de "grote baan " richting Arua .

Onderweg ( tijdens deze langste autorit steeds in noordelijke richting dwars door Uganda ) mogen we halt houden om kennis te maken – een voorproefje – met de weelderige fauna en flora van Uganda : ZIWA RHINO SANCTUARY . Zoals de titel doet vermoeden is het een beschermde kweekschool ( uniek in Uganda ) voor neushoorns . Meer bepaald witte neushoorns . Alles bij mekaar is het een beperkt ( nu ja , wat is beperkt in Afrika ? ) natuurreservaat , hetwelke zelfs nier vernoemd wordt in het boek Wereldwijzer , Uganda , aan de hand van Paul De Waard , ISBN 9789038920405 . Het is wel het enige natuurpark in Uganda waar de witte neushoorn thuis is , effectief beschermd en aangezet wordt tot het voortbrengen van nakomelingen … Broodnodig want dit dier werd officieel als uitgeroeid verklaard in Uganda jaren 1983 . Zo'n kolos kan 45 km per uur rondhossen wel wetende dat dit gevaarte ( volwassen ) 3 ton weegt . Hallo Caterpillar , where are you ? De dracht bedraagt 16 maand . Stevige mama ! Wij hadden het voorrecht zo'n baby neushoorn te mogen aanschouwen druk doende aan de ( ja wat ?) borst van moeder neushoorn . Donna ( waarom niet bella donna ?) woog reeds 1,5 ton . Van zogen gesproken . Het bezoek of als U wil onze gluurtocht verliep in alle ingetogen stilte , een stilte welke alleen verbroken werd door het onvermijdelijke geklik van onze camera's. Een groene rust was overheersend . " Tsjop-tsjop " zei Ronnie en ons bruine Landcruiser vervolgde zijn weg verlangend naar Fort Murchison . Evenwijdig met de rivier rijdend merkt onze gids op dat het verboden is te fotograferen aan de brug over de Kafu rivier welke de grens vormt tussen twee stammengebieden . Opmerkelijk feit is dat de rijweg vlak na deze brug bepaald slechter wordt : niet alleen smaller met zware erosie-afslijting aan weerszijden maar ook met putten eindeloos recht over de met struikgewas bedekte heuvelruggen . Zo maar bereiken we een hoogte van 1590m. tot we weer aan een brug komen welke ook weer niet mag gefotografeerd worden ( er schijnen op de hoge oevers artilleriestukken te staan ) . Het beperkte cataract van de NIJL voor de brug is indrukwekkend door de opspattende golven tegen de bruine rotsblokken , door haar bruisende breedte ook vol bruin-grijze kleuren . Moet er nu gesteld worden : een krachtige pracht ofwel een prachtige kracht ? Toch een foto van dit natuurevenement . Ronnie schakelt terug om de steilte na de brug aan te kunnen , een steilte bevolkt door een familie onverschrokken bavianen , brutaal en lachwekkend . Iets verder draaien we 90 graden rechtsaf richting ( en ditmaal staat er wel een richtingaanduiding) Arua . Op de klok 15.30 Hr. Opnieuw eindeloos heuvelend rechtdoor maar ditmaal door een natuurgebied , waar een solitaire olifant zich in zijn nopjes voelt ( foto) . Een natuurgebied in Uganda is blijkbaar geen exclusiviteit van en voor de natuur : we passeren een door de overheid ingericht vluchtelingen dorp , op de loop voor het Heilsleger van de Heer ( Kony weet je wel met zijn kindsoldaten ) . Ronde hutten , ordeloos bij mekaar gezet , is hun thuis geworden . Eten en drinken krijgen zij van de overheid met het gevolg dat zij blijven tot ergernis van de plaatselijke bevolking . Zij kunnen nergens anders terecht . De schande bestaat er tevens in dat "dit" niet kan gestopt worden …. Dit is zeker niet onze laatste mensonterende situatie…….

De landschappen zijn zo gegrepen uit " Out of Africa " . Omstreeks 17.50 Hr. Arriveren we in Fort Murchison … het baantje van de baan naar het fort geeft ons een voorsmaakje waarom je in dit land niet zonder 4x4 vooruitkomt : riemen aan , handen vastgeklemd aan de grepen , rommelend , schuddend geraken we er toch . Vanop de heuveltop zien we de roerloze Nijlbocht waarin de zon zich reeds blekend tooit als een waternimf zelfbewust van haar onvergankelijke schoonheid , van haar rustgevende impact ook . ((foto vanuit kamer 10 ).

Fort Murchison , Game Drive

G.D.D. Game Drive Day ! Ik blijf het een rare benaming vinden : spel – rijden oftewel rijdend spelen …….maar what a day ! Wake-up 05.00Hr. Het leger doet het ons niet beter na , ochtendontbijt 05.30 Hr. Klinkt ook vrij militair en dan het verwachte en verlangde verttrek naar het grootste natuurreservaat alias wildpark van Uganda : Fort Murchison alias Murchison Falls. Morgenvroeg staat er ons net hetzelfde te wachten , jawel. Gelukkig was was het game reserve niet al te ver . Links van de geasfalteerde weg draaien we een stoffige weg op , een krakkemikkerig Bailey-bruggetje over en een paar honderd met verder is er de controlepost van UWA , Uganda Wildlife Authority , gele letters op een groen veld . Onmiddellijk werd het safaridak van de extra-large Toyota naar boven geschoven waardoor iedereen met zijn speurdersogen kon rechtstaan : wat de ene toevallig niet zag , zag de andere dan even toevallig weer wel . Nu moet je niet verwachten dat je binnen de kortste keren zomaar alles ziet hoe attentief je ook je ogen vastspijkert in het groen. Toch was de oogst van het jagen met de ogen buiten verwachting : eerst diverse herkauwers van velerlei soorten , soms als eenzaten , soms in familiaal kuddeverband , perfect passend binnen het kader van het eindeloos mooie landschap . Echt wel perfecte beelden : qua kleur , qua geur , qua beweging , qua timbre : moeder aarde op haar best . Ook het uitgesproken coloriet van diverse vogelsoorten ontbrak niet en vervolledigde op een subtiele manier het totale wildlife-plaatje .

Ogen turen , ogen zoeken , ogen vinden …..gewoonlijk vrij onverwacht .Het lijkt wel een dubbelspel . Spelen wij met hen of spelen zij met ons ? Harmonie van fauna en flora met er midden in de letterlijk zoekende mens . Mooi Afrika . Van onze " big five " blijft ten lange laatste alleen nog de luipaard over , een van de mooiste katachtigen maar o zo slim , zo zeldzaam , zo schuw en 100% ingecalculeerd in zijn biotoop . Moeilijk maar niet hopeloos….. Zelfs blijft het wachten op onze eerste ontmoeting met de leeuwen ….geduld is een essentieel onderdeel van het game-driven .

Waar zit die zogenaamde koning der dieren in dit prachtige en nu op dit eigenste moment toch nog niet door de mens bezoedelde moeder aarde ? Noch het ene noch het andere zullen onveranderd blijven …Waar zit dat beest toch in dat neerwaartse landschap naar die kronkelend trage Albert Nijl ? Een solitaire leeuw werd uiteindelijk gespot door twaalf detective-ogen . Het majestueuze dier liet het zich onverwacht welgevallen en genoot bij wijze van spreken op een bijna menselijke manier van al die belangstelling : The King liet zich "admireren" in de comfortabele schaduw van een grote doornstruik . De Tsjop-Tsjop van Ronnie begon ons vertrouwd in de oren te klinken en weg waren we weeral met onze gids-driver-arendsoog .

Elk zicht werd een ontdekking . Elke ontdekking werd emotie . Elke emotie werd een verrijking van het menselijke . Moeder natuur omarmde ons . We bekeken olifanten en olifanten bekeken ons .We gluurden naar giraffes en giraffes gluurden naar ons . We beslopen met onze ogen buffels en de buffels beslopen ons met hun bijna git-zwart-bruine ogen . En dan , daarbovenop , de kleurenpracht van zovele en diverse vogels . Zie hiervoor het boek " The Birds of East Africa" met zijn bijzonder scherpe gekleurde tekeningen welke elke twijfel wegnemen . Dit was het dan voor nu zou men kunnen veronderstellen . Niets was minder waar : een unieke belevenis , eigenlijk een sensatie , stond ons nog te wachten op onze terugweg : Twee leeuwinnen welke nog druk doende – grommend door merg en been – waren een duiker(hertje) te "killen" want hun prooi leefde nog …….deze doding duurde 4 minuten , vier volle minuten vol beestachtige kracht welke beige rood deed worden . Vermits het een relatief kleine prooi betrof begon het zelfbehoudende spel der opeising : de 2 leeuwinnen begonnen onder mekaar te kibbelen op het vechten af tot er een Pilatusoplossing uit de bus kwam : het dier wordt gewoon in twee ver- en gescheurd zodat elke leeuwin apart haar verorberingsplaats kan opzoeken . Een unieke ervaring vol tegenstellingen = ontzag voor de katachtigen , afgrijzen ook maar het tevens aanvaarden van dit natuurlijk-noodzakelijke , medelijden met het slachtoffer , wet van de natuur . Het leven gaat verder en onze reisroute ook . Op naar de Nijl , ditmaal niet meer de Albert Nijl maar wel de Victoria Nijl.

Het voor ons door Habari-Travel//Gorilla-Tours gereserveerde bootje , een vrij modern concept in lichte metaalkleur aangedreven door een powervolle Evinrude , wordt aangestuurd door twee keitoffe vrij jonge gasten , één aan het roer en de buitenboordmotor , één vooraan als druk commentaar leverende natuurgids . Beiden enthousiast , beiden met een Nijlbrede smile . De oever met al zijn fauna en flora wordt ons in détail beschreven . We zoeven over het spiegelgladde water richting Murchison Falls , welke we een ietsiepietsie dichter benaderen dan de andere Nijltoeristenbootjes , mede door het concept van ons vaartuig . De anderen houden halt voor een rotsachtig eilandje gelegen midden in de branding der uitdeining van de neerstortende watermassa van de ietwat verder gelegen Murchison waterval , krachtig , wit , mistig en hopelijk eeuwig . We mogen niet vergeten eventjes terug te komen op het erheen varen met dat aangrijpend beeld van de op de oever grazende olifant zich ook lavend aan het Nijlwater .Intrigerend - onwaarschijnlijk zowel qua diep impressie verwekkende verschijning als qua natuurlijke schoonheid . Niet alleen bewondering voor moeder natuur maar ook respect , een respect dat vele stedelingen niet meer kunnen opbrengen . De terugtocht , gezien de uitgebreide heenvaart , verloopt bepaald sneller . Een sportieve bedoening met verfrissende wateropspattingen . We zijn jong en we willen wat ! Terug aan wal waar ook een aftands , stinkende rook uitspuwend veerpont(je) aankomt en een pick-nick plaats voorzien is in de lommerte van een boom , omsingeld door – wat je anders verwacht ? – een familie min of meer bedelende bavianen : min of meer want wat zij niet krijgen trachten ze handig en snel af te pakken . Dat mochten we zelf ondervinden , meteen wisten we ook waarom Ronnie zulke lange stok in zijn jeep had liggen , dàt kennen die beestjes wél . Andere ," maagdelijke" toeristen tuimelden zo in de val van de attente bavianen . Eigenlijk grappig . Er loopt een weg rechts naar boven richting Paraa Safari Lodge , luxueus en zelfs mondain , strategisch ingepland op een hogere Nijlheuvel . In het salon vertoeven we bij een fris drankje (cola-fanta-water) , maken gebruik van de rest rooms en dan terug de bruine krachtpatser in . Tsjop-tsjop …jewel …op naar onze thuisbasis , het fort dat er hoegenaamd niet uitziet als een versterkte vesting , waar een deugddoende "Nile Special " het stof in onze kelen wegspoelt . Beneden ,in de brede Nijlvallei doet de ondergaande oranje-rode bol de rivier nog meer glinsteren tussen de bijna zwart wordende bomen …..

The River Nile // Game Drive with Ranger

Wake up ? Wat had je gedacht ? 05.00Hr. Ochtendontbijt ? Ja , wat had je gedacht ? 05.30Hr. On the road again ? Wat had je weerom gedacht ? 06.00Hr. Meteen recht en dwars door het natuurpark , regelmatig gehinderd door TOTAL vehikels ( waarover later uitgebreid meer maar hier niet om de pret niet te bederven – en dat later zal niet binnen dit bestek verwoord worden maar in annex ) …om toch op tijd ( Ronnie zat er zijn bekende vaart achter ) aan de aanlegplaats van de pont en de rivierbootjes aan te komen . Hetzelfde bootje met dezelfde vrolijke bemanning komt over 't water aangeschoven …..Iedereen weltevree. In het opvaren , ditmaal in de andere richting , naar rechts dus , op topspeed pikken we nog 2 Amerikanen op aan hun aan de oevers gelegen lodge . Met dit koppel was er nog een redelijk contact , daarentegen met het jeugdiger koppeltje vooraan hoegenaamd niet . Ontegensprekelijk lag dit ook aan het feit dat ze meer in mekaars ogen keken dan naar wat anders . Niet erg want het waren Duitsers . De sportieve vaart werd meteehn ingeruild voor een veel bezadigder koers welke "ontdekkingen" in détail mogelijk maakte van de vol leven , vooral onopvallend , rijke oevers. Unieke pracht van diverse vogelsoorten , uitbundig in hun habitat , een echte revue : kleuren en klank, honderden bedrieglijk luie kolossen van nijlpaarden , vinniger dan ogenschijnlijk gedacht in hun waterbiotoop , knorrend , geeuwend , wateropborrelend bij hun onderwaterduikje , juist op 't moment van afdrukken natuurlijk , met de elegantie van vol-dikke malse negerinnenkonten . Hun motto was duidelijk ( qua fotografie ) " pak me dan als je kan " . Een motto dat evenzeer in alle bestiale collegialiteit werd overgenomen door de krok's. Onze Nijltocht bereikte haar terugkeerpunt in het eindeloos brede , tot vervelens toe oerkalme water van het Albertmeer , begroeid met slierten waterlelies in het luie water . De enige beweging werd veroorzaakt door de roeispanen van schaarse vissersprauwen , afkomstig van de andere oever : de heuvels van Congo. Zij visten voornamelijk op tilapia of is het tulapia ? Een moment van puur geluk hebben = we bemerkten een kleine kudde ( toch een vijftiental kolossen ) olifanten , evenaarsloom afdalende naar de waterkant om zich te laven en te wassen . Het Nijlwater was voor hen een jacussi. De terugtocht verliep ( herhaling ) sneller dan de heentocht …en ook onze middaglunch werd een kopie van de dag tevoren : de stok van Ronnie was voor de bavianen de kwalijke toverstok van Merlijn . Onze etensoverschotten werden prompt en efficiënt uit de vuilbakken gehaald . Een platiek flesje waar nog wat drinkbaars in zat werd kundig opengevezen ; ook dàt was voor vader en / of moeder baviaan geen probleem . Wat een spektakel ! Weer eventjes naar Paraa Safari Lodge getuft om uit te blazen en gebruik te maken van een tot nu toe niet voorhanden zijnde opportuniteit : deze lodge beschikte over een kleine maar toch smaakvolle luxeboetiek .

Onze ranger was inmiddels gearriveerd , dus terug naar de overzetplaats alwaar we deze sympathieke UWA medewerker aan boord namen . Daar zouden we absoluut geen spijt van krijgen . Het dient te worden vermeld dat er een authentiek Ugandees muziekbandje het beste van zichzelf gaf , blijheid en vrolijkheid inspirerend door hun enthousiaste muzikale beleving . Wij voelden er ons heel prettig bij . Hun vanzelfsprekende tipbox bleef niet leeg . Terecht , want wat voor sfeer crëeerden zij toch met doodsimpele instrumenten , bijna kinderlijk primitief gemaakt met wat ter plekke voorhanden was . Speels optimisme troef en dat alles in een voor hen niet gemakkelijke leefomgeving . Il faut le faire…….

De kracht van de Toyota gromt zich een weg op bijwijlen sterk steile , soms zachte gravelweggetjes van het natuurpark , steeds fascinerend op zoek naar The Big Five en vooral dan naar die ene welke nog ontbreekt : de luipaard . We rijden luipaard-territorium terug binnen ons bijna blind turend in de luipaardbomen , inspannend turend in struikgewas , onze op scherp gestelde ogen maaiend door het soms iets te hoge savanna-gras …. Geen rekening houdend met een wiskundige kansberekening want er zijn maar een zestigtal luipaarden in dit ( tot op de dag van vandaag ) immense wildpark . Zodoende zal een eenvoudig tikkeltje geluk niet voldoende zijn . Zal de aanwezigheid van de ranger ons meer kansen bieden ?

Niettegenstaande dat de jeep het gebruikelijke padje verlaat , zich dwars door het savannagras tussen de struiken door een weg baant , draaiend en kerend , hobbelend en schokkend , blijft het beoogde resultaat uit : geen luipaard te bekennen . Mits een ranger aan boord wordt deze normaal niet toegelaten werkwijze toch ergens beloond : we genieten extra en dit in alle rust van de elegantie van een giraffenfamilie , van een grote kudde waterbuffels wiens vacht bedekt is met modder uit de nabij gelegen water/modderpoel waarin ze zich tegoed doen tegen insecten . Daar waar de giraffen ons zonder enige agressie aanstaarden gedurende een korte periode blijven de meeste buffels ons op een ietwat meer onvriendelijke manier , maar steeds pal staande , gedurende iets langere tijd beloeren. Op een open grasplek , langzaam afglijdend naar de oevers van de zijarm van de rivier , ontwaren we voor de eerste maal een koppel statige kraanvogels ( zij maken deel uit van de heraldiek van Uganda ). Hun décor wordt gevormd door menige soort herkauwers , grazend met elk met hun specifieke charme . Na dit kort rustgevend stiltemoment terug tussen de struiken doorgereden en vier donkere speurdersogen verbaasden ons door het opmerken van leeuwensporen . Even terug achteruit gereden , iets vooruit , gedraaid en gekeerd , vol spannende afwachting ….. maar we hebben reeds zoveel geluk gehad dat het momenteel opgebruikt lijkt . Terugkeren naar ons Murchison Fort / Nature Lodge is de enig resterende uitkomst . Het wordt onze laatste avond daar . De pas teruggekomen eigenaar komt een praatje maken waaruit de nodige zorgen voor de toekomst blijken ( referte Total ) . We beloven thuis onze morele plicht ter vervullen ( hetgeen later niet eenvoudig zou blijken ) .

Wake-up call ? Het zal wel weer 05.00Hr. zijn zeker ? Vanzelfsprekend .Shit. En het ochtendontbijt ? het zal weer 05.30 Hr. Zijn zeker ? Wat had je gedacht ? Shit. On the road ( of wat daar moet voor doorgaan ) again …we noteren 06.00Hr. het militaire uur van glimlachende ( of is het grimlachende ) Ronnie. Dit voor een trip welke niet als een doodgewone trip kan worden beschouwd :

In de snelst mogelijke vaart dwars door het wildpark : kruislichten aan ,gehotst , dooreengeschud , gebonkt , stof vretende , veiligheidsriemen blijken hier nutteloze dingen , Totalvrachtwagens weggetoeterd en voorbijgestoven , te voorziene putten nipt ontwijkend en de niet te voorziene gewoon doorgeknald, toch uiterst attent gebleven voor de fauna . We kwamen ruim op tijd aan de oversteekplaats en dienden zelfs nog wat te wachten op het drijvende ferryvlot dat nog aan de andere oever lag gemeerd . Het zware geronk en vooral de zwarte luchtuitstoot der diesels maakte ons er op attent dat het aan zijn overtocht begonnen was .Overvol , misschien zelfs afrikaans- overbeladen vuil plat metalen dek . De rijweg aan de andere kant was van dezelfde kwaliteit , zelfs na de vrij vlug opdoemende uitrit van Murchison Wild Reserve . We kwamen terug terecht , sporadisch toch , in een " mensenwereld " …. lintgehuchten langs die ene weg van gravel , zand en steentjes . In het midden van nergens : lekke band , achteraan links . Niet simpel . Alle koffers dienden te worden uitgeladen want het doenbare reservewiel zat er onder . Wat er ook onder zat was iets dat op het eerste zicht op gereedschap leek . het bleek een krik te zijn met manuele aandrijfstang . Kon het een verrassing zijn dat dit spul in feite niet hoog genoeg kwam voor dit type voertuig ? We begonnen aan een primitieve montage waarbij een ander reservewiel nuttig bleek . Na 35 minuten, een olympische médaille waard , terug die baan op . Opnieuw in datzelfde , de konten , de ruggen ,de armen , de benen tergende cadans en dit niet voor effe 5 minuten ….. opnieuw een vorm van asfalt bereikt , een groot dorp binnengebonkt alwaar Ronnie ons afzette in een baanhotel , onverwacht comfortabel , onverwacht toch ook ergens religieus getint , met een ruime tuin waarin een vergadertent in wiens schaduw wij afkoeling vonden terwijl Ronnie voor herstelling van de kapotte band zorgde . Dit was uiteraard niet op 5 minuutjes geregeld , maar dat kon ons weinig schelen in deze positieve oase-omstandigheden . Een of andere religieuze overste ( benieuwd als hij was ) kwam met ons een onaangekondigd praatje maken . Zijn documentatie kwam evenwel te laat want hupsaké we waren alweer die rijweg op achter ons een heuse stofwolk opwaaiende en dat stof , dat kenden we maar al te goed : het zat overal in kelen , neuzen , oren , voeten en zelfs koffers… we proefden letterlijk van het land . Een oud Grieks spreekwoord zegt " alles is steeds in verandering " , wel , voor ons in elk geval niet : die rotbaan bleef die rotbaan en het was van " opzij , opzij , opzij … we hebben ongelooflijke haast … vallen , rennen en weer opstaan …." Gelukkig was er dan toch een moment waarop de maag de hersenen tot bezinning bracht : lunchpauze ! yes !

Lunchpauze , ditmaal op een terrasje van een baanhotelletje vlazk over een scholencomplex . En zomaar geen hotelletje hé : het was een Hilton ! Juist goed genoeg voor ons , de V.I.P.'s ! Vanop onze plastieken stoelen konden we aan de overkant honderden lichtblauw geuniformeerde schoolkinderen zien staren en wuiven naar die Hiltonbezoekers …In het begin erg weifelende wuivende handjes vol benieuwdheid en vol ongeschonden levensschoonheid . Een pauze is maar en pauze en hop-hop tsjop-tsjop terug die rotbaan op doorheen eindeloos agrarisch gebied , nieuw gebouwde dorpjes , tot op de draad versleten dorpjes , dorpjes die verworden waren tot het embryo van een plattelandsstadje ….tot we de plaats van onze, voor die dag , eindbestemming aandeden , evenwel , niet zonder een laatste te vermelden "bezienswaardigheid" : de zachte schoonheid van theeplantages , Uganda's tweede exportproduct , kalme frisgroene golvingen uitgestrekt over tientallen heuvels . Eenvoudig in aanschouwing , door menselijke arbeid bevatbaar gemaakt : the black tea from Uganda komt hier tot leven met nog manuele arbeid als creatieconcept. Iets verder , afdalend , rijden we KIBALI FOREST in waar de controledienst ons ietwat gereserveerd toekijkt . Bareel open en nog geen tien minuten later arriveren we in onze volgende reisverblijfplaats . U wou toch persé volop in de jungle zitten ? Wel , U zit er volop in ! U wou toch persé de geuren , kleuren en geluiden van het oerwoud ervaren ? Wel , U moet zelfs Uw zogenaamde luxetent niet uit om dat alles aan den lijve te ervaren ! Dit kamp ( vergeet toch even dat woord dat men er promotioneel voorplaatst zijnde luxe-kamp ) is zijn naam door en door waard : een kamp , een kampement is het . Als het leger op wilde oefeningen gaat dan zitten die ook in zoiets . Maar , alles is er wel, ja dat wel , maar hoe ? ! Enfin , " effe wenne" en het lukt wel …wij versmelten met onze " Nature Lodge " . We kunnen niet zeggen dat dit geen aparte ervaring is : KIBALE FOREST CAMP dus……. Het is vast en zeker KIBALE , het is gewis en waarachtig FOREST , overduidelijk ook een Camp ! De brochure heeft het doodeerlijk voorgesteld . Wij ervaren nogmaals dat het personeel echt vriendelijk is en een heel goede service geeft en – dat moet je bij ons maar eens zoeken – oprecht met je meeleeft . Hartverwarmend. Zij hebben ontegensprekelijk de verdienste dat zij van de toeristische ( ?) verblijfplaats een " petit jardin secret " maken waar het goed toeven is .Opmerkelijk . Een ervaring behoorlijk rijker duiken we na het avondeten de tent in ( letterlijk ) want Fort Murchison – Kibale Forest = 11 uren , zeer gevarieerd , dat wel , maar 11 uren blijven 11 uren . Te midden van al die intense geluiden van het regenwoud is ons gesnurk toch niet te horen .

Morgen : dat regenwoud ingewandeld op zoek ( op jacht is een misplaatst woord) naar de chimpansees , The Chimps ! , En dit is no shit !

Tsjop –tsjop- tsjop ! Pardon ? Nee geen droom maar dwingende realitiet . Het bis 05.45Hr (we gaan er toch wat op vooruit ) Ook het ochtendontbijt verloopt gelukkig niet meer hels . Daar zitten dan : onder een strodak op het eerste ( meteen het hoogste ) verdiep van een immense restaurant-rietendakhut , het levensknooppunt van deze verblijfplaats midden in dat waar de benaming op slaat : the bush . Overal bush . Foto's zeggen wel wat , maar , nogmaals , de geuren , kleuren en geluiden moet je er echt wel bijdenken . Anders is het plaatje niet compleet : wij beleven(!) , beleven echt het woud . Een foto geeft je de indruk van één boom maar er zijn duizenden giganten met duizenden schaduwen . We zullen zien wat we zullen te zien krijgen , intredend in dit regenwouddécor dat haar diepgroene doek ophaalt en ons in haar eeuwig theater laat binnentreden vol respect voor de ongeschondenheid der schepping …….

Wandelpaden zijn , logisch , totaal onbestaande men dient zichzelf een weg te banen doorheen deze nauwelijks te bevatten groene verstrengelingen , oplettend voor mieren , uitzonderlijk slangen , scherpe lianen , de huid doorprikkende doorntakken , zweperige struiken , rottende naar beneden gedonderde takken ; onze vrouwelijke gids , Harriet , is voorzien van een Kalashnikov , nee , niet tegen de chimp's en ja , wel tegen eventuele stropers en om woudbuffels en woudolifanten af te schrikken want die kunnen redelijk agressief uit de onverwachte hoek komen aanstormen . Uitzonderlijk , maar toch . Vooraleer het zover is krijgen we een briefing ( herkent U nog mijn referte aan een legerkamp ? ) de beschrijving van de nodige kledijvormen en de gedragscode , stipt te volgen : zowel in ons belang als in het belang van de dieren ( dat laatste is echt positief ) … en op weg zijn we dus . Het gaat direct zacht , dan minder zacht en tenslotte hoegenaamd niet zacht bergop . Het lichaam stelt de vraag aan de geest of hij gek geworden is . Elke Tv –film , elk boek , elke documentaire , elke foto is slechts een schim , een schim hé , van deze immens-onmetelijke werkelijkheid : de individuele mens stelt niks voor in deze zich tegen haar aandrukkende oer-woud schepping . Gigantisch .

In dit nog onbezoedeld en bijna ondoorzichtig biotoop van moeder aarde leven de chimp's.In de donkere lommerte van reuzenbomen verliep de tijd zoals hij alleen hier kan verlopen : ongemerkt maar ongenadig . Aan de blik van Harriet was af te lezen dat zij er niet meer 100% zeker van was mensapen nog te ontmoeten binnen ons tijdsbestek . Walkie-talkie met een andere natuurwachter bracht soelaas .An de hand van dof gebrul , geroep , messcherpe kreten ,"woedend" geschreeuw , een scherp geblaat wisten we dat we naderden : opeens een ganse familie waarvan de leden het onder mekaar duidelijk niet eens waren . Vandaar de vermelde doordringende geluiden . Het eerste wat ons opviel was hun grootte . Het tweede wat ons verraste was hun gedrag . Gedrag zowel ten opzichte van mekaar als ten opzichte van die aangeklede bezoekers . Agressief ? Ja , maar beperkt tot hun interne gemeenschap , niet naar buiten toe . " Konden ze maar praten " want het ontbreekt hun niet aan intelligentie . Dat was meteen ook duidelijk . Het werd een aparte tracking : een bij wijze van spreken " samen tracking " waarin wij hen een hele poos volgden , zij stopten , wij erbij , zij terug verder , wij ook terug verder …een spelletje ? Zij waren als het ware onze gidsen in deze volledig ongerepte florawereld . Soms sportief , dan weer grappig , zelfs vertederend , kordaat en toch niet opgejaagd . Nu verstreek de tijd nog sneller en Harriet diende ons aan te manen de terugtocht aan te vatten . De terugtocht ? Langs waar dan wel ? Op een welbepaalde manier afgebroken takjes ….en voor Harriet wordt het vrij eenvoudig. Eigenlijk waren we er niet rouwig om , bezweet als we waren , redelijk naar adem happend en voldaan omdat het vooropgestelde doel , niet zonder inspanning , toch bereikt was . Zodoende verwelkomde – eens te meer – Ronnie ons with a big-big smile . Een betere reclame kan Colgate zich niet indenken . Terug gehotst naar 't kamp voor zowel lunch- als rust-time .

The swamps

Na de lunchpauze eens kijken wat een als rustig vooropgestelde wandeling zoal met zich meebrengt . Eigenlijk lopen we voor 80% rond het eigenlijk-echte moerasgebied behalve iets meer dan halverwege deze voettocht dat we het moeras dwarsen over houten dwarslatten , zoiets als een aaneenschakeling van neergelegde ladders . Op paaltjes dan nog wel om te vermijden dat deze omloop tijdens het regenseizoen onder water komt te staan . Vlak rond dit moeras hebben landbouwers zich gevestigd ; kleine bedrijvigheid waar maïs , koffie , suikerriet wordt geteeld en ook wat vee wordt gehouden . De maïsboeren blijven de ganse dag – ook tijdens de hete middaguren - bij hun teelt in een uiterst primitieve hut of een gevlochten afdak ter beveiliging tegen bavianen van hun oogst . Zij verlaten pas hun waakplaats even na 19.00Hr . als ook de bavianen zich in de struiken en bomen terugtrekken voor de nacht . Gezien de moeilijkheidsgraad van het telen krijgen de boeren in deze regio veel overheidstoelagen zoals gratis lening , gratis onderwijs ( L.S.) . Het geheel ademde een gelaten sfeer uit , niet verstoord door zowel diverse vogelsoorten als diverse apensoorten . De terugtocht was logischerwijze terug bergop . Op de landweg proefden we letterlijk het licht-bruine stof van passerende jeeps en trucks. We begrepen meteen wat het moest zijn als onze eigenste jeep passeerde…tot tussen de tanden , in de neus en de oren … de bermen waren overdadig bestoft. Twee zwarte wolkjes in deze "mist" bleken de toekomst van Uganda te zijn : hartverwarmend want keilief , hartverscheurend want straatarm . Hun speelgerief ? 2 versleten autobanden … Ronnie wachtte ons op bij "comfort inn " van Tami . Eigenlijk nog inn , noch comfort : men kon er zitten op verkleurde plastieken stoelen . Toch smaakte de 33 cc cola zelden zo fris-lekker als bij die Tami . De grootste troef van die " inn " was een verouderde en roestige ijskast . Terug naar The Bush Camp voor onze laatste avond hier .

See you by sunrise !

The Bush Lodge

Van het Bush Camp der chimpansees naar het nog net iets wildere kamp bovenaan de oevers van het Lake Edward gelegen . Toch ervoeren we onze accommodatie daar als ruimer en lichter in bredere tenten opgezet op een palen-houtstructuur met een prettig ogend terrasje ervoor , uitziende op een grote inham waar olifanten zich kwamen laven , drinken en spelen zich niets aantrekkende van de in het riet vals-gluiperige krokodillen . Hoe waren we daar in The Bush Lodge geraakt ? We doorbotsten , doorschuddenhet steile en gevarieerde heuvelland langsheen de RUWENZORI-Mountains…een heuvelland vol van landbouwactiviteiten : maïs , bananen , pindaplantjes, ( zoete aardappelen ( vreemde genoeg hier Irish potatoes genaamd ) met hier en daar een veeboertje met 4 tot 10 koebeesten . De mensen zijn ostentatief vriendelijk , de kinderen uitgelaten handjes-wuivend , het uitgibberend bij het krijgen van "oranje fluitjes" waarbij hun dankbare glimlach en flikkerende oogjes werkelijk onbetaalbaar zijn . Bananen dus : er zijn 3 soorten bananas : 1, de zoete voor het direct opeten ; 2 , de minder zoete voor het bakken ; 3, de niet zoete voor het brouwen van bier . Het transport van deze bananen naar een dorpsverzamelplaats gebeurt per fiets . Per fiets van goedkope Chinese makelij . Stel je even voor :tot 288 kg. (288 !) op een vooruitgeduwde ( helling op ) of teruggehouden ( helling af ) fiets…..Chinees wil zeggen goedkoop , maximum 40 dollar , maximum enige jaren looptijd waarna een aaneenschakeling van reparaties volgt . er zijn ook andere modellen van een betere kwaliteit maar die kosten dan weer een pak meer : 60 dollar . Een berg geld voor de mensen hier .Grotere kinderen durven al eens – tot afgrijzen van onze fiere gids-chauffeur – al eens money vragen . Toch uitzonderlijk , maar wat wil je in deze leefomstandigheden ? De Bijbel is best wel een moeilijk boek: troosten om getroost te kunnen worden . Wat we te zien en soms zelfs te ruiken krijgen is gewoonweg mensonterend , hemeltergend ! Het stemt me bitter en intens droevig dit lot van medemensen te moeten aanzien . Vrouwe rechtvaardigheid is hier blijkbaar nog nooit voorbijgekomen …dit zal ik nooit meer kunnen/willen vergeten … We rijden verder tafereel na tafereel aanschouwend en ons bewust van ons persoonlijk onvermogen . De overdrukke dorps verzamelplaats voor het verhandelen van de oogst , vooral bananen , een plaats RWIMI genoemd , nodigt ons nadrukkelijk uit tot het maken van foto's . Hier komen de fietstransporten toe . Hier komen de vrachtwagens toe van de opkopers voor versluizing naar de markten der grotere plaatsen , zoals ongetwijfeld Kampala . De boer verdient het minst . Hoeft het nog gezegd ? Vanuit RWIMI vervolgen we onze tocht naar KASESE . De BAKONGO BRIDGE vormt meteen de grenslijn tussen 2 stamgebieden . De juist binnengereden regio , alias district , is het woongebied van de Bakongostam . In dit gebied is de grootste cementfabriek van Uganda gevestigd, de Hima-Cementfabriek , welke exporteert naar Congo en naar Rwanda . We genieten van onze middaglunch in een hotel die naam waardig : het Sandton Hotel Kasese op een T-kruispunt vlak over Stanley Street . De nieuwsuitzending informeert ons over de gezondheidstoestand van Mandela , Makiba . We wandelen even rond in een paar van de hoofdstraten , praten met mensen , bekijken hun diverse handelsactiviteiten ( iedereen heeft hier blijkbaar wel een zaakje ), ontmoeten een groep Boda-Boda's ( lichte motortaxis ) , maken een teken met onze duim omhoog dat we Uganda tof vinden … zij repliceren direct dat er hier een beter "teken" geldt : Wijs-en middenvinger omhoog in V vorm = one Uganda / one people ! . For democracy ! Als wij het net aangeleerde teken in hun richting maken gaan spontaan 32 "V" vingers omhoog om ons te beantwoorden . Smile erbovenop . Foto's zullen boekdelen spreken . Na Kasese volgen er hoofdzakelijk maïsplantages van ontzaglijke oppervlakten . Het werk ( 2 x oogsten per jaar ) hier wordt niet met oogstmachines maar wel degelijk manueel uitgevoerd door gevangenen . Relatief gesproken niet zo heel ver voorbij Kasese is er op de grote baan een opmerkelijk T-kruispunt : als men rechts zou afslaan rijdt men zo Congo binnen. De grenscontroles en douane formaliteiten worden derhalve op dit kruispunt afgehandeld , wat Uganda betreft althans . Wat Congo betreft is de grensovergang in handen van de rebellenbeweging M23 en daar is veel mogelijk …..Amper een kilometer verder loopt er een denkbeeldige lijn . Het louter denkbeeldige wordt visueel voorgesteld : de evenaar / de Ecuatorlijn . We houden even halt voor evenaarslijn foto's ( fotogeniek als we allemaal zijn moet dit wel ) samen met 2 bussen gillende schoolmeisjes in uniform . Zij gillen van jeugdig enthousiasme en maagdelijke ( ?) blijdschap . Een ietsiepietsie verder bemerkt onze arendsooghebbende Ronnie een koppel arenden , zomaar langs de rijweg ….. Na een eerder armoedig vissersdorp , op de top van de heuvel , dalen we steil af naar de Kazinga Bridge op de landsengte welke het Lake George en het Lake Edward verbindt of beter gezegd aaneenkoppelt door een kanaal . Eens op de andere oever-heuveltop geraakt draaien we 90° rechtsaf op een door ons door en door gekende "massageweg" . Hobbel-de- Bobbel en Bobbel-de-Hobbel met een kreunende Landcruiser tot op onze bestemming het reeds genoemde BUSH CAMP . De eerste aanblik is erg verontrustend : aanonze rechterzijde tussen struikgewas en boompjes zo van die typische kampeertentjes welke ook op muziekfestivals gebruikt worden . Gewoon afschuwelijk om daarin te moeten huizen . Wat een meevaller dat het spreekwoordelijk gezegde " schijn bedriegt " hier van toepassing is : die tropische iglootjes zijn niet voor ons bedoeld . Verdoken om de hoek bemerken we ( oef –oef!) tenten met bijna villa-allures . ( ha-ha!) Zij kunnen niet beter gelegen zijn : steil boven het meer , een totaal overzicht biedend op flora en fauna . Deze fauna doet zich overduidelijk horen : knorrende nijlpaarden in hun geprefereerd meerwater . Tevredenheid troef . De douche achter de tent in een soort vorm van privétuintje dateert uit de tijd van The Flintstones . De ongelooflijke eenvoud doet grappig aan . Hij doet wel echt aangenaam fris aan . Deze frisheid herdoopt ons alhoewel de Jordaan hemelsver af is . Straks , omstreeks 17.00Hr. gaan we op Game drive . Zijn we nu in een Nature Lodge of zijn we er niet ? OM 17.00Hr dus want nu liggen de dieren toch keiplat door de brandende zon . Onder een breed uitgespannen tentzeil genieten we van een hartstikke-frisse Nile Special …. We leven als God in Frankrijk Die weet dat het ook goed toeven is in hartje Afrika ! Amen .

17.00Hr. niet zonder Ronnie's vriendelijk klinkend tsjop tsjop het bruine gevaarte in gehesen op weg , op zoek , op visuele jacht naar …The Cats ! De gebruikelijke kudden herkauwers krijgen nu amper aandacht alhoewel zij die zeker verdienen , die "mannequins de la savanne " . We kicken nu bijna op dat hotsen en botsen steeds verder door op die zoektocht naar onze grote katten , de stemming is opmerkelijk opgeruimd , zo van " we gaan ze pakken deze keer , zeker weten ! " …Uitzonderlijk houdt Ronnie soms even halt om info te geven en te krijgen van een uit de andere richting komende safarijeep . Die gids-chauffeurs lijken wel een gilde . Deze onderonsjes maken wel dat de verhouding tussen inspanning en resultaat aanvaardbaarder wordt . En , het moet gezegd , Ronnie stoomde direct door naar een met rotsen bezaaid savanneplateau waar op één van rotsen een leeuwin zich ongenaakbaar achtend lag te zonnen . Een Afrikaanse bain de soleil in luilekkerland bewust van haar meesterschap . We konden zelfs van op de weg – welke we volgens de regels van UWA niet mochten verlaten ( anders 150 USD boete) - een door de rangers bevestigde halsband opmerken . Een teken dat deze leeuwin de leidster van haar troep was , zodoende dat men gans haar familie kan lokaliseren . Een stlstaande safarijeep trekt andere safarijeeps aan want dààr is wat te zien ….nu waren we reeds met 4 voertuigen , allemaal muisstil ….maar we bleven toch redelijk veraf van dat mooie dier . Sportief overleg tussen de drivers : " doen we het samen of doen we het niet ?" …. Deze uitdaging bleek voor een enthousiast-gemotiveerde gids-chauffeur toch teveel : plankgas , zwarte rook uit zijn uitlaappijp stomend raasde hij in een toch voorzichtige bocht tot vlakbij de leeuwin . Deze verroerde geen vin . Klikkerdeklikker , een mitrailleuze geluid van camera's. Ronnie had het al wat op zijn heupen en dit was een niet langer te verdragen maat teveel voor hem : onze landcruiser ging op de kruisnelheid van een Léopardtank in aanval er recht op af , gras wegmaaiend , stof wegspuwend . Voilà : in no time waren we er ook . De twee overgebleven gids-chauffeurs volgden Ronnie schoorvoetend met hun minder krachtige safarijeeps . Quick!Quick! Take your pictures now! Now ! Quick – quick …snel – sneller – snelst en weg-weg-weg …..terug naar die rijweg door dat hoge gras . Verrassing : opgelet ! Forse draai naar links –links – rechts ! Er zat in dat gras toch nog een jongere leeuw zeker! Op zo'n 10 meter van zijn/haar moeder . Ook dit dier verroerde niet . Klik-Klik ! Het bleek een jong mannetje te zijn . Feit is dat wij méér verschrikt waren dan hij .Ditmaal geen klick maar een deugddoende kick (!) doorzinderde ons gezelschap : yes ! We di dit ! Thanks Ronnie , thanks ! Wow ! Ronnie was terecht voldaan ; yes ! Deze game drive kon niet meer kapot …en tijdens de terugrit bleek alles terug normaal een doodgewoon terwijl het dat wezenlijk niet was .

The Bush Lodge zorgde voor herwonnen rust , stiller wordende kalmte aan de ogenschijnlijk vredevolle oevers van het meer beneden ons . Wat zou de volgende dag brengen want de wake-up koffie zou er al om 05.45Hr. aankomen …..?

En nog maar eens : een vroege-vroege morgend …

Wake-up 05.45Hr en om 06.00Hr zijn we reeds op pad , nog in de stervende donkerte , de African Sunrise tegemoet ! Prachtig . Opnieuw het wildpark in : de ene dag is de andere niet want binnen de 15 minuten hadden we reeds 2 van Big Five te pakken , waarop we nog als toemaatje een solitaire hyena , zo beige-bruin als het dorre beige-bruine gras in het vizier kregen . Iets verderop rechts had een gierenfamilie verzameling geblazen in de afgeplatte groene kruin acacia .Een rustbank voor het vermoeiende uitvreten tot op het blinkende bot van een karkas . Opgeruimd staat netjes . ( terwijl ik dit neerschrijf op ons tentterras poseert een méér dan imposante olifant aan de overzijde van het meer . Hij was de verkennende voorbode van een kleine kudde welke zich aan het verfrissende water kwamen tegoed doen . ) Foto. Terug naar het wildpark : de jeep brulde zich verder een route naar een kratermeer aan wiens oevers in de diepte zoutpannen zich bevonden . Deze zoutwinning werd uitgevoerd naar Kenia , voor zuivering Boven op onze hoogte bevond zich een negorij van zogenaamd plaatselijke souvenirs en van behuizingsvormen voor de zoutpanbewerkers . Het deed fake aan en dit laatste werd bewezen toen we op onze terugweg pick-ups tegenkwamen welke deze zogenaamd authentieke souvenirs aanvoerden van God weet waar . Dag Jan , want vanzelfsprekend waren de prijzen exuberant hoog . ( 20.000 UL voor een pijpekopflessenopener ) . Verder terug , rustiger want reeds voldaan van zoveel te hebben genoten , tot; plots zich een hoogtepunt van de game drive zich aanbood : opeens zo uit het niets (zo gaat dat in game drive , lange tijd zie je bijna niets en dan opeens is er van alles ) een kleine leeuwenfamilie lag uit te rusten ( moe van de nachtelijke escapades ) langs diverse struiken en rots bushes in volle savanna . Zoals gewoonlijk : eigenlijk net iets te ver om er 100% zuiver en kraakhelder zicht op te hebben . De blik van Ronnie liet zijn verdoken intenties zien : met 50 km / uur het 30/35 hoge gras wegmaaiend , doorklievend als een snelboot de golfslag , recht , pijlrecht op die leeuwen af : adrenaline , kicking , opwinding , enthousiasme , positieve jachtinstincten , yes-yes , once in a lifetime gevoel , dit alles mocht zich gedurende amper 2 minuten ontladen in een rapperderapper spervuur van camera's , om nog steeds even opgewonden en misschien nog sneller naar die voorgeschreven route te stuiven . 3 x Hoera voor onze driver ! Hip-hip-hoera! Het resterende gedeelte van deze game drive werd bijna als bijkomstig beschouwd . Het trouwens inmiddels tijd geworden om terug naar onze Bush Lodge te hobbelen , te lunchen en ons klaar te maken voor de volgende expeditie : de na de middag boottocht op het meer .

De aanlegplaats van de groene boot lag aan de voet ; pal beneden een luxelodge , aan het uiteinde van het Kazinga Channel ( verbindingsstuk tussen het zuiderlijker gelegen Lake Edward en het noorderlijker gelegen Lake George, beiden op een hoogte van exact 913 m gelegen . Nota bene : onze Bush Lodge bevond zich aan Lake George . De weg naar de aanlegplaats werd een kleine game drive . Zij bevond zich immers aan het uiteinde van een lang uitgerekt schiereiland . Where is the leopard ? Door een samenloop van omstandigheden bleef dit beest wijselijk verborgen in zijn/haar schaduwrijke rustplaats : we werden immers op de hielen gezeten door 2 redelijk luidruchtige volgwagens . Shit happens . Niet getreurd want we dienden toch langs deze zelfde weg terug te komen … Eigenlijk was het vrij leuk aan die echt wel primitieve aanlegplaats mede door de aanwezigheid van scholkinderen , open en leergierig naar hun eigenste leefwereld . We waren nog bezig met afmeren toen er een busje vol gazellen naar beneden kwam gestoven , eigenlijk te laat , maar de schipper bersloot terug aan te meren om hen aan boord te nemen . Al die jonge blanke hindes waren ietwat nerveus ( waren er leeuwen in de buurt ?) deden braafjes hun beklemmende oranje reddingsvesten aan alsof het nog niet heet genoeg was . De boot ( of het bootje zoals U wil ) schoof het meer op , voortgestuwd door een mekaniek welke de oude germanen nog gebruikten , om zijn tocht langsheen de oevers aan te vangen . Een hutsepot van kleuren , afmetingen , geluiden , bewegingen werd onze oogst : heel der kuddes nijlpaarden , ruige buffelfamilies , zich aan niets storende olifantengroepen met her en der een elegante kwinkslag van sierlijk hoogpotige graseters . Zelfs de wrattenzwijnen waren niet beschaamd om hun uiterlijk . Maar niet weinigen toonden ons bij dichter bijkomen hun immense konten met belachelijk kleine kwispelstaartjes …hetgeen geen toeval was want laat nu net dit lichaamsdeel het minst kwetsbare zijn voor die gluiperig-valse –vieze krokodillen , addergebroed van de Schepping .Een van deze valserikken werkte fascinerend op de schipper die van dit beest niet genoeg kon krijgen : ernaartoe , ervanaf , ernaartoe , ervanaf . Het voorhistorisch monster verroerde geen vin . Hopelijk was hij een hartaanval nabij van dit belachelijke gedoe . Konden de papyrussen spreken dan hadden zij zeker gezegd : bol het toch af man ! De boot met zijn zelfgenoegzame schipper knorde verder . De in het begin redelijk steile oevers werden vlakker en daar verscheen links ( Ronnie had nog gezegd " ga links zitten " ) ( dit is duidelijker dan stuurboord of bakboord , gewoon links dus ) een vissersdorp . Hutten , prauwen , van een georganiseerde aanlegplaats was geen sprake , een gesticulerende menigte , zonder enige fel gekleurde T-shirts zou dit een op en top middeleeuws plaatje kunnen geweest zijn , zich wassen in het meer , weliswaar op enige afstand van die smerige kroks , door de zon , door de tijd menselijk afgeblakerde verschijningen ….armoe troef , nogmaals ….. een paar honderd meter verder verbrede dit toch al niet smalle meer zich tot een zo goed als open zee , men zag nog de twee hoekuiteinden van het meer en dan niets anders meer dan blauw-grijze golven zover het oog reikte . Twee prauwen , snel aangedreven door telkens twee oerkrachtige peddelaars gingen op die blauw-grijze watermassa hun vissersactiviteit manmoedig tegemoet . Een olympische inspanning . De sfeer op onze boot was ontspannen , eigenlijk te ontspannen , er werd gekletst , teveel gekletst op zo'n typisch Afrikaanse manier waaraan ook de schipper deelnam . Op een totaal onpressionele wijze overvoer hij een niet opgemerkt nijlpaard ( ondanks zijn visradar die niet opstond…) . We dachten dat hij een zandbank had geraakt maar een zandbank krijst noch brult niet en veroorzaakt geen opspattende deining . Met opengesperde bek van de pijn plonsde hoog opgaand boven 't water een volwassen nijlpaard wiens rug een drietal langsnedige verwondingen vertoonde van de schroef . Het dier brulde paniekerig nog zijn kop in onze richting gooiend . De schipper , eens het gevaar geweken , grijnsde op een domme klootzakachtige manier . Het plezier was er meteen eventjes uit . We voeren terug langs de andere oever met veel eentonige flra en met bitter weinig fauna . Ronnie had ons reeds zien aankomen en verwelkomde ons nog eens een keertje met gezwaai . Opnieuw de kam van het schiereiland opgeviermaalvierd en terug de game drive begonnen , niet zo simpel want is de wens immers niet de vader van de gedachte en beïnvloedt zo onze waarneming die, als zodanig , niet meer objectief functioneert …..Van een luipaard geen spoor , niets , niks , noppes.

Voor we verder gaan : te noteren dat we al geruime tijd ons bewegen in het QUEEN ELISABETH NATIONAL PARK , na Muchison Falls het grootste natuurpark van Uganda .

Op zo'n typische game drive snelheid konden we vooraan links niet naast een mastodont van een solitaire olifant zien . Eigenlijk niks bijzonder noch ernstig . Tot op het totaal onverwachte moment dat die dikhuid juist op die plaats , juist op dat uur , absoluut onrustig en alles behalve welgezind werd , derhalve onze jeep stormenderhand wilde chargeren met flapperende oren en zwiepende slurf . Struikgewas was onbestaande voor die wildeman . Ronnie gaf plankgas waardoor deze gestoorde kolos even aarzelde maar opnieuw op ons afkwam . Ronnie gaf terug plankgas . Normaliter chargeert zulk dier slechts één maal . Gelukkig hield deze dierlijke enormiteit het nu voor bekeken . We raasden uit zijn territorium . Foto's maken in deze niet meer normale opwinding is niet vanzelfsprekend ….Terug in " onze residentie " (sic) bracht de Afrikaanse avond evenaarsrust . Fauna en flora waren moe . Het programma voor morgen , zoals gebruikelijk gepresenteerd na het avondmaal door een immer glimlachende Ronnie zou ons verder zuidwaarts leiden naar het wildpark grenzend aan Congo ( met alle gevolgen van dien ) : ISHASHA , onderdeel van het Queen Elisabeth National Park . De grens wordt gevormd door de zanderige en traag stromende ISHASHA rivier , niets onoverkomelijks om er door te waden mede door het gegeven dat zij zeker niet breed is .

Wake up 06.00 Hr. Voor het avontuur van ons leven , maar op dat ochtendlijke moment hadden we daar hoegenaamd geen vermoeden van !

Een dag welke we nooit meer zouden vergeten ! ………………………………………… !

The Game Drive van the game drives ……!

Een meer rustige wake-up ( 06.15Hr.) , een meer rustige Wake-Up koffie met ontbijt , een kalm babbeltje onder de brede luifels van de restauranttent hopende op interessante wildtoestanden , zowel qua vogels als qua katachtigen . De elegantie der impala's zou tussendoor meegenomen worden . We zouden immers terechtkomen in een totaal ander deel van het Queen Elisabeth Natuur Reservaat . Een totaal ander deel maar absoluut geen totaal andere weg of pad : opnieuw gratis massage op z'n Afrikaans : wervels , die als ze nog wat vastzaten , totaal werden losgekneed , organen , die als ze nog niet helemaal op een juiste plaats zaten , er meteen werden ingeschud . We voelden ons als een milkshake in een blender . Het werd hoe langer hoe erger : putten werden breder en tegelijkertijd ook dieper , lange en ronde vormen van erosieafslijtingen . Dit was geen gravelpad meer maar een testbaan voor Caterpillars en halftracks van het reguliere leger . En dan toch maar uitkijken naar , spieden naar , zich een puntoog staren naar die katachtigen … Er stonden nogal wat van die typische luipaardbomen , bomen wel maar geen luipaard erin te bekennen . Evenzeer voor de leeuwenbomen : honderden leeuwen bomen maar geen enkele leeuw in het vizier . …tot……opeens !.....er een koppel leeuwen werden gespot , op grote afstand : noch verrekijkers , noch telelenzen brachten soelaas , maar ze waren daar wél (!); Het had eigenlijk geen zin om op de weg te blijven staan en alleen maar hun silhouetten te kunnen bewonderen. Conclusie ( gezien opgedane vorige ervaringen ) : moedige Ronnie joeg zijn Landcruiser door de echt wel hoge en scherpe rietgrassen pal op de leeuwen af. Zonder verpinken met in de ogen de blik van dit laat ik niet meer los !

Onvervaard , bewust van onze motorische kracht , elk van ons vol opwinding met een onweerstaanbaar gevoel van " ja ! we doen het ! we kunnen het ! yes! het lukt ons toch ! Erop af ! " tot bijna )pal onder die leeuwenboom . Dit is zowel letterlijk als figuurlijk te nemen want de 2 leeuwen hangen er ook in , weliswaar op een ontspannen luie manier maar je kent katachtigen : in no time zijn het olympische atleten . Zij gaven geen kik . Zij leken eerder geamuseerd toe te kijken . Een mannequin zou geflatteerd zijn als zij zo bekeken werd …met al die fototoestellen vol geklik-klak-klik op haar gericht . Een unieke en uitzonderlijke ervaring . Dat wel . Wat zou volgen zou eveneens een unieke en uitzonderlijke ervaring worden ! Niet alleen dat , maar zeker ook angstaanjagend . We moeten daar niet flauw overdoen : het " excitement " was enorm doch wat nu volgt was dat nog meer : de jeep reed zich onherroepelijk vast ! Keivast in een totaal onverwachte compleet verborgen ( door het dichte hoge gras ) put ….boenk en nog eens boenk en daar stonden we stil , op een ietwat scheve manier dan nog . Elke 4 x 4 kracht aangewend , onze krachtpatser gromde en trilde zand omhoogwerpend …. we zaten nog dieper en we zaten nog schever : rechterachterwiel gewoon in de lucht . Dit was louter wetenschappelijk bekeken een technisch probleem . Jewel , maar …maar ! Die leeuwen boven ons , die waren zulk een tumult niet gewoon en verlieten lichtelijk geïrriteerd hun takkenbed . Hun op ons gerichte ogen lieten duidelijk blijken dat dit duidelijk tégen hun zin was . Siësta naar de bom , je zou voor minder . Op nog geen 8 seconden waren ze op de begane grond , onze grond dus waardoor onze précaire situatie er niet beter op werd . De leeuwen werden 2 ramptoeristen die ons beloerden . Kwam daar nog ne klootzak van enen zwarte buffel op enige afstand bij om ons ongeluk te beleven … Intussen waren de leeuwen stillekens aan meer en meer in ons lot geïnteresseerd en zij positioneerden zich op zo'n 25 à 30 meter op hun gemakske , ogen gefocust , oren gespitst , staartje rustig kwispelend . M.a.w. indien nodig waren zij binnen de 10 seconden bij ons . Smakelijk vooruitzicht . De ietwat onderkoelde Ronnie werd nu toch een ietsiepietsie nerveus . Indien we hier ooit nog wilden weggeraken bleef er eenvoudigweg geen andere keus over dan behoedzaam (!) uit te stappen , proberen te liften en te duwen , steeds met meer dan gewone aandacht die twee schone poezen in het oog (beide ogen ! ) houdend , te heffen onder de intussen bijna doldraaiende motor ( een zekere afschrikking teweeg brengend ) en banden die hierop nauwelijks of niet reageerden behalve dan dat zotte wiel in de lucht . Het hielp geen moer . Integendeel . Het hielp ook geen moer als Titanictoeristen te wuiven naar een in de verte passerende jeep . Die dachten waarschijnlijk dat wij ons kostelijk aan het amuseren waren. Een ongeluk komt nooit alleen , zegt men. Ahwel , hier ook niet : ramp boven ramp : gezien onze niet reglementaire situatie mochten de patrouillerende UWA-rangers ons ook niet zien . Het dak werd dus neergelaten . Binnen de kortste keren werd de jeep een soort van pufketel want gezien de mollige pootjes van onze 2 katten moesten de ramen ook gesloten blijven …. Ronnie begon te gsm-bellen ….geen antwoord….een kwartier….geen antwoord…..twintig minuten – en dat is verdomd lang , langer , langst – oef , een collega van Gorilla-tours antwoord . Ronnie is wederom al zijn zenuwen kwijt en Ugandees rustig . " They are coming " is zijn enige commentaar . Onze watervoorraad slinkt zienderogen : wachten – drinken-afwachten-drinken- wachten …..een okergele jeep kwam op ons afgestoven , nou ja , afgestoven , zachtjes aan gemodderd is eerder juist . Hij had passagiers bij : begonnen die Thaïs van ons foto's te maken zeg want hun spleetogen werden gewoon bolronde ogen van verbouwereerdheid . Eventjes een efficiënte babbel tussen 2 drivers en dan : " le moment supreme " : gordels aan en hou je vast waar je maar kan !!!!Boenk!! Boenk !! Boenk!! En nog eens Boenk ! !! Een rollercoaster was gewoon flauwe kul tegenover wat wij nu meemaakten , godverdomme toch ! Minstens 9 op de schaal van Richter : Die put uit …die put uit ! Dacht U soms dat wij op onze zetels konden blijven zitten ? Dacht U soms dat onze hoofden niet tegen dat stugge polyesterdak knotsten , dacht U soms dat onze voeten op de vloer van de jeep konden blijven ? Dacht U soms dat wij er zonder lichamelijke blutsen uitkwamen ? Dat okergele monster had ons er gewoon uit gebotst en was blijven botsen en dit terwijl Ronnie plankgas gaf , bijna smorend , dieselwolken achter ons uitspuwend , doorheen dat verdomde gras , niets ontziend , terug ( terug! ) naar die weg , naar die rotweg welke nu een bevrijdingsweg was geworden …..hij reed niet meer vooruit maar stompte vooruit , schoppend-bonkend , zijn stuur bijna wurgend vasthoudend . Van een geweldige ervaring gesproken en dan bedoel ik alleen maar dat derde woord van g tot d . Eens terug op die reglementaire weg konden beide ( geforceerde ?) motoren eventjes uitpuffen . Wij ook . De Thaïs hielden niet op foto's te maken in plaats van te drinken . Dit ademgevend intermezzo was al afgelopen na 6 minuten : terug de weg op , tsjop-tsjop , weet je wel . De ganse zuidflank werd uitgekamd zonder enig resultaat wat katachtigen betreft . Eerlijk gezegd , in de gegeven omstandigheden , moest dat voor ondergetekende ook niet meer persé . Wel konden we , en dit in uitbundige overvloed , kudden allerhande graseters rustig waarnemen . Uiteindelijk kwamen we aan bij de pic-nic plaats aan de oevers van de traagzame ISHASHA-rivier. Dit na eerst een redelijk primitieve maar wel efficiënte landingsbaan te hebben overgereden . Er was zelfs een luchtzak en een stenen gebouwtje met hutachtige aanhorigheden . Een UN akkefietje ? Want de grens van zeer onrustig Kongo waar dagelijks nog werd geplunderd , gemoord en gevochten door M23 en nog andere rebellengroepen was vlakbij . De Pic-nic plaats was een soort kiosk op een paar meter afstand van de zandige rivier met aan de overzijde ( een paar natte sprongen ) Kongo . Gewapende wachtposten stonden met hun AK 47 paraat . Enerzijds was dit een geruststelling en anderszijds toch ook weer niet echt .

Deze UWA-rangers , in combinatie met grenspolitie waren , waren alerter dan gedacht daar zij immers dingen op een vanzelfsprekende manier opmerkten waar nog geen aandacht voor hadden . Zij waren – in versterking van hun aangeboren natuur – opgeleid tegen clandestiene vluchtelingen ( dit gebeurde al eens sporadisch ) maar vooral tegen Congolese stropers . Ugandezen eten geen vlees van nijlpaarden , Congolezen wel . De meanderende rivier was een habitat van meerdere hyppofamilies . Zeker in die brede luie bocht ietwat verder naar rechts , daar hadden de dieren zelfs een vorm van strand gecrëeerd Er was echt wel wat te verdedigen . Hoe behandelden zij die stropers ? Hun antwoord was laconiek en veelzeggend : "op dezelfde manier als zij de hyppo's behandelen "……zij werden dus met die AK47 doodgewoon afgeknald . That's live . That's justice . Naar hogervermelde bocht wandelden we naartoe met ons gewapend escorte , eentje vooraan en eentje achteraan . Er was helaas op dat moment geen congolese stroper te bekennen . Shit happens. Africa! Where nature rules , Africa !

De terugtocht volgde ditmaal het noordelijk pad en verliep zonder incidenten . Uitzonderlijk prachtige vergezichten , zich steeds bijna ongemerkt wijzigende panorama's , werden fotografisch vastgelegd . Maar niet alleen fotografisch . Dit was zelfs bijzaak . Zij werden vastgelegd in onze diepgeraakte ziel . Africa ! Zij werden verankerd in ons hart dat later een zekere weemoed zou beleven. Africa ! Een mens zonder emoties is geen volledige mens . Africa !

Vanavond dienden we onze reislustige koffers te pakken , weeral op zoek , op ontdekking naar nieuwe Afrikaanse horizonten . Wake-up koffie en dan de ochtendlunch . Deze was uitzonderlijk alles behalve perfect . Het avondmaal van gisteren was een omen geweest : geen kans om vis te bestellen . Heden ochtend ontbraken : ananas , boter , bananen . De suiker moest nog bijgevuld worden . Nochtans hadden we de avond tevoren alles keurig besteld . Hun argumentatie was ronduit belachelijk :" er was dit niet meer en er was dat niet meer" In deze lodge was het eten van mindere kwaliteit .

Dan toch maar de tsjop-tsjop baan op .

Duizend Groene Heuvels

Duizend groene heuvels , duizenden bananenbomen , prachtig ogende theeplantages zoals de Kabeihura Tea Farm, een van de rijkste streken van Uganda . President Museveni is uit deze regio afkomstig. Zodoende . En daartussenin veehouderij op beperkte schaal . Museveni begenadigt de tewerkstelling van zijn geboortegebied . Na dit plantagegebied verwordt de districtsroute tot een aaneenschakeling van gigantische wegeniswerken , waar zware trucks , Mercedes is hier King of the Road , M.A.N., Mack en Mitsubishi Fuso de dienst uitmaken . Onophoudelijk , op het eerste gezicht wanordelijk ( maar is dat bij ons ook niet zo ?) gezwoeg , gehamer en geklop , geschup en gehakt , draconische grijpers laden en lossen ,het is een speeltuin van Caterpillar's grotere machines , soms wordt de baan besproeit door een kraantjesvrachtwagen maar dit is in feite hopeloos : je denkt aan nevel en mist maar het is pulverig minuscuul klein rossig stof dat overal doordringt , je smaakt het zelfs …eindeloos … je denkt ( hoopt) achter die heuvel is het gedaan maar alles begint opnieuw …eindeloos …wie zal het zeggen : 50 – 60 -80 of meer nog kilometers lang ?

Meer en meer worden de kleiner wordende heuvels scherper afgetekend en minder zacht tot zij vanaf een bepaald moment terug grote heuvelruggen vormen overgaande in voorgebergteruggen . We lunchen prima in een voor Uganda typisch bewijs van toerisme in opbouw : cafetaria-terras , eetzaal , verblijfsaccommodaties ( ruime houten chalets trapsgewijs afdalend in de vallei) , een inrit in opbouw : links is er reeds een Gorillastandbeeld afgewerkt , in het midden is er een levensecht van twee girafffen in afwerking en rechts is men begonnen aan de constructie van gekruiste olifantenslagtanden . Er komt ook nog een museum over regionale flora , fauna en volkscultuur .

We rijden het district KABALE binnen , waarvan Kabale logisch de grootste plaats is ( zeg maar stad ) . Het nog 78 km tot KISORO . We draaien linksaf van de hoofdweg , steeds in stijgende lijn over een aanvaardbare massageweg , om aan te komen bij het langerekte meer BUNYONYI aan wiens oever BUNYONYI OVERLAND RESORT ligt , waar we één nacht dienen door te brengen .

BUNYONYI OVERLAND RESORT is idyllisch gelegen aan de oever van het lang-uitgestrekte Bunyonyi meer , een typisch kratermeer . Groot , langgerekt en ingevuld door zachte stippels van eilandjes , mooi , echt mooi , zo mooi dat ze onze verwachtingen overtreffen ….Niet zonder reden betitelde de B.B.C. - WORLD dit als , citaat , " THE MOST BEAUTIFUL LAKE IN THE WORLD " . Terecht : een rimpelloos blauw-groen-grijs wateroppervlak waarin de zacht-glooiende heuvels zich spiegelden , heuvels waarop de aan de natuur aangepaste ingeplande lodge-faciliteiten als hoogliggend overkwamen . Toch een bizarre gewaarwording bij het uitpakken van de koffers : in tegenstelling tot al die andere verblijfplaatsen was het onthaal hier eerder koel . Ongewoon , want we waren anders gewend en verwend …Later bleek – en dit kan een gedeeltelijke verklaring zijn - dat deze lodge niet behoorde tot de NATURE LODGES waar we telkens in gelogeerd waren – dat zelfs Ronnie ons uitzonderlijk waarschuwde om goed op onze dingen te passen . Absoluut niet gewoon . We zouden hier nog andere "ongewone" en ontnuchterende affaires meemaken : bij het voorstellen van de menukaart van de middaglunch bleek er meer niet te zijn dan wel en voor onze vegetariër-reisgezel kon er helemaal niets voorzien worden dat de moeite waard was . Godgeklaagd was ook het feit dat men mij wel de grotere geldcoupures wou wisselen doch bij haar niet . De bavianen hadden er niets aan . 5 gefrustreerde monden aan een ongezellige tafel . Bij ons eindpunt ( de terugkeer in Entebbe ) zullen ze het horen krijgen deze niet goed te praten klantonvriendelijkheid . De inplanting van de behuizing ( ter plekke cottages benoemd ) is zeer goed doch de behuizing zelf heeft iets van een te goedkoop sociaal appartement . Enfin , het is maar voor één enkel nachtje .Shit happens . Eens ietwat ongerust zien wat het avondmaal ons brengen kan . Het bleek een doodsimpele maaltijd te zijn : het woord is zeker niet overdreven want : niettegenstaande een behoorlijke menukaart was er slechts één gerecht beschikbaar en qua dessert met 2 keuzemogelijkheden bleek de onze toch wel onbestaande zeker . Dus geen dessert . Het minimum aan drinkgeld bleek achteraf nog te veel want onze 3 cottages 10-11-12 hadden totaal geen electriciteit . Protest bij de personeelslullen brengt geen aarde aan de dijk . Een van die aardwormen komt dan af met een zonne-energie-verlichtingslampeke waarvan de batterijen voldoende opgeladen moesten zijn om de nacht door te komen . De onnozelaar . Onze gebruikelijke blijheid werd wat getemperd . We genoten toch een beetje wraakzuchtig dat we onze middaglunch de volgende dag wel elders zouden consumeren .Dan maar uitzien naar die volgende dag want inmiddels had Ronnie ons " mister Johnson " voorgesteld : hij zou ons morgen begeleiden bij onze heuvelwandeling als training voor wat er ons wachtte in Bwindi Forest , het biotoop van de gorillas ; het viel zo vanzelfsprekend gemakkelijk toch wat tegen en enig gepuf was ons niet vreemd . Hadden we hier en nu met Mister Johnson geweten wat er w e r k e l i j k te wachten stond in Bwindi dan waren meer dan waarschijnlijk de consequenties niet te overzien geweest . Maar we waren nog maagdelijk , onschuldig en vooral onnozel . Mister Johnson viel best mee , gretig als hij was ons zijn plaatselijke kennis mede te delen . Te delen , echt Afrikaans. Toffe kerel . Steeds naar boven "wandelend" vertelde Mister Johnson dat het kratermeer BUNYONYI het diepste van Uganda was met haar 6700 feet en het op één na diepste van Afrika ( Tanganyka op 1 ) . Beklimmen we nu een bergachtige heuvel of een heuvelachtige berg ? Als ontspannende training toch niet niks , het weze herhaald . Bijna onwezenlijk klinken vanop de andere oever exotische meisjesklanken en tamtam geroffel . Zij spoelen als het ware aan als zachte golven en beuren ons op terwijl we nu eens steil omhoog , dan weer bedrieglijk minder steil en opeens echt wel door en door steil de heuvelrug trachten te bereiken . We puffen en beginnen langzaam maar zeker de kloppingen van ons hart gewaar te worden ook omdat het hoogteverschil wel begint op te lopen : 650 tot 700 meter , zomaar alsof het niks is . We moeten wel : " er onze tijd " voor nemen …want moeder natuur legt hààr wil op . Onze geest wil wel , maar het lijf blijft in gebreke . De hellingen staan vol aanplantingen van eet – en kookbananen , te herkennen respectievelijk aan wittere en donkere stammen , acacia's en eucalyptusbomen zijn ook meer dan goed vertegenwoordigd . Wat meer is : ook dat speciale gewas (te vergelijken met maïs maar dan met donkere , kleinere korrels ) voor het brouwen van plaatselijk bier . Na plus minus anderhalf uur bereiken we de top . Hijgend en bezweet . Grapjes houden er de moed in en wat ook moed geeft is die prachtige ARCADIA LODGE op de top waar we erg goed ontvangen worden , ons nestelen op het verzorgde terras met een magnifiek , echt magnifiek , panoramisch uitzicht over de streek , het meer , de eilanden . Dit unieke kader wordt in de verte rondomrond omzoomd door bergen . Schuin links = RWANDA .

In deze landschappelijk onnoemelijk mooie regio blijven helaas ook hier de Kalasjnikovs van de er als een leger uitziende politie niet onverdoken . Terloops weze opgemerkt dat de nachtelijke veiligheid van het resort uitgevoerd werd door twee gewapende bewakers , één met hogervermeld geweer en de ander…met…speren . Ronnie had ons aangeraden het dichtst bij zijnde dorp te mijden omdat er nogal wat clandestiene ( zijn er andere ? ) congolese vluchtelingen zich daar ophouden . Totaal ongewoon voor Uganda . Aan de overzijde is er zelfs UN toezicht . Over het glasvlakke meer schuiven prauwen , slome vissers , materiaal dat wordt overgeroeid al dan niet met een paar mensen . De menselijke tragedie staat in zwart/wit contrast met de schoonheid van moeder aarde . Op één van de eilandjes is er een iet of wat groter huis gebouwd : witgekalkte muren met een roodkleurig golfplaten dak . Het is een plaatselijke eerste medische hulppost opgezet en gerund door Slovenen welke ook de zorg op zich hebben genomen voor het schooltje op het er juist tegenover liggend schiereiland . Deze solidariteit is even prachtig als het panorama . De afdaling vanuit deze Hof van Eden is zeker zo hectisch als de beklimming op een nog steiler pad doorheen de aanplantingen van de landbouwgemeenschap . Bij toeval komen we voorbij een dorpsschooltje ……we keren , benieuwd , een paar meter rechtsom en betreden het schooltje . Een paar bijeen gepote schamele gebouwen , een door de afwezigheid van gras keihard geworden plaatsje om te spelen ( de naam speelplaats zou onrecht aandoen aan deze armoedige realiteit , vandaar het woordgebruik ) en dan opeens die onverklaarbare levenslust van de Ugandese kindjes : een méér dan uitbundige begroeting valt ons hartverwarmend ten deel ! Een , grof geschat een zestigtal peuters , verspreid over 2 kleine klasjes , miserabel ingericht , beginnen onder de toegewijde leiding van hun schooljuffen hun schoollesjes te declameren , enthousiaste onbevlekte zieltjes , ontroerend eerlijk , met hun helder blinkende oogjes vol hoop , met hun onbetaalbare glimlachjes , eerst wat beduusd maar daarna voluit open . God nog aan toe zeg , hulp is hier meer dan nodig laat staan welkom ….. Die wordt dan ook liefdevol-overtuigend gegeven . Hartelijkheid troef . Ze kunnen hun geluk niet op en beginnen te zingen , te huppelen en te dansen …..elk kleintje is een pareltje ! We moesten wel verder , verder afgedaald dwars door het onooglijke dorp : iets wat moet doorgaan voor een fruitwinkeltje ( een hok achter gaas ) , een naaister beschut door een miezerig afdak , mannen die doelloos zitten te praten - het is meer zitten dan praten – ergens in een hoekje , asrestanten van een open vuurtje … Wat we zien spreekt boekdelen over de essentie van onrechtvaardigheid . Wie dit niet raakt is geen mens maar een knoeft beton : Onze vermoeidheid heeft opeens plaats gemaakt voor iets anders. De zogenaamde trainingswandeling wordt verdergezet naar die andere lodge waar we de middaglunch op een open terras met uitzicht op het meer zullen nuttigen . Van luxe gesproken .

" THE BIRD NEST LODGE" komt over als een uit de kluiten gewassen wit villa-appartementengebouw . Prachtig gesitueerd aan een inham , omkaderd door licht purperen bougainvilles , perfect passend in zijn omgeving en er tegelijkertijd toch " ergens zo " schrijnend te luxueus uitziet als men het groter geheel bekijkt . Deze lodge wordt sedert 6 jaar geleid door een eenzaat van een Antwerpenaar uit de volksbuurt de Seefhoek welke verklaart " hier verloren gelopen te zijn "…met zijn Ugandese vrouw . Het interieur is picco-bello verzorgd en de door Ronnie voor zijn V.I.P.'s ( God , wat kon hij daar mee omgaan zeg ) voorbereide lunch was van het goede teveel . Wij compenseerden de prullerij van het BUNYONYI OVERLAND ( het woord resort laten we hier terecht weg ) hier meteen op een uitmuntende manier . On the road once again , once more … Welke road ? Dat wat daar moet voor doorgaan zeker ? Eigenlijk een oefenterrein voor legertrucks langsheen het veel te lange ( in dit geval ) uitgestrekte vulkaanmeer . Achter elke bocht dchten we dat het hier wel gedaan zou zijn maar telkens , telkens weer , kwamen er nieuwe bochten op ons aangeschoven , steeds vlak naast dat soms wel erg diep liggende meer . Onze linkerzijde kreeg er bijwijlen rillingen van . Stof ? Hier was het stof niet te harden : het dringt de jeep binnen langs elk reetje en spleetje . Bij momenten wordt deze weg nog eens geblokkeerd door kuddes geiten en/of bruine koebeesten met van die indrukwekkende hoorns en dan is het helemaal een rossig-bruine mist .Na eventjes terug op de geasfalteerde districtsroad te hebben voortgesnord slaat onze driver-gids terug af op zulk een weg : " Ugandese massage " grijnst Ronnie-boy. Zeg dat wel , op het randje van een marteling voor rug , zitvlak , schouders en armen . Zonder verpinken zetten we moedig verder , en , dat moet wel want het duurt , het duurt en het blijft duren … ook hier is er aan onze linkerzijde bij het steeds maar blijven omhoog hotsen en riviertje , in het begin op onze hoogte maar steeds meer en meer zo'n in de diepte wordende smal beekje . Het wordt echt steil , op naar die top , op naar die lodge.

De laatste kilometers is uitsluitend voor zware 4X4 geschikt terrein . Het is de facto geen weg meer maar een wegenis veroorzaakt door het bouwen van de lodge figuurlijk maar ook letterlijk " in het midden van nergens " ….keisteil , voor puur nuchtere geesten levensgevaarlijk , soms rotsig hobbelig dan weer verraderlijk zanderig met erosiegleuven en steeds vlak naast die lonkende diepte ….Comfort ? Totaal onbestaande ! Eigenlijk is dit niet meer verantwoord. We denken dan maar aan Franse gezegde " à vaincre sans péril , on triomphe sans gloire " ( Murat , Gen . Napoléon ) vrij vertaald " men kan geen glorie oogsten zonder gevaar te lopen " . Het is een opinie gelijk een ander maar hoeft ons hoeft het niet persé. Alhoewel , onze verwachtingen liggen keihoog , in alle mogelijke betekenissen van dat woord . Ginds op die valselijk dichtbijzijnde lijkende heuveltop zien we onze Lodge liggen :

GORILLA VALLEY LODGE ! HET TE VERWACHTEN HOOGTEPUNT VAN ONZE REIS, DE REDEN VAN ONS TIJDELIJK UGANDEES BESTAAN . Punt .

Ronnie is in zijn onheilspellende nopjes ….

Deze Lodge is enig , uniek , magnifiek gelegen . Dat moeten we wel toegeven . Je kan de rand van het enige echte regenwoud aanraken : BWINDI !

De nieuwe gebouwen ( er dient her en der nog wat afgewerkt te worden maar dit stoort helemaal niet en dit is meteen de reden van die rottigheid van die weg: die zal pas definitief aangelegd worden als de Lodge volledig is gebouwd) zijn uitermate goed verzorgd , ruim bemeten met alle nodige faciliteiten . Daarenboven is de ontvangst perfect .Dit alles maakt dat de geleden moeite toch die moeite waard was, ik herhaal : dit alles maakt dat de geleden moeite toch die moeite waard was. Om onze prestatie te vieren drinken we op ons privéterras een frisse vertrouwde Nile Special en nog een toemaatje : een Club Pilsener . Het is toch al kwart over vijf in de qua temperatuur best doende namiddag . Je moet er wel degelijk rekening mee houden dat wij hier nu niet meer bepaald " laag " zitten . Minimum een stuk boven de duizend meter .

De evenaarslucht kleurt lichtjes grijs , moe van de tropische dag verkleurt zij tot rossig-donker-grijs terwijl het dondert . Maar niet donderen zoals bij ons : hier een kalme donder , de herault van aangename wolken die het woud laat weten dat het van het nodige vocht zal voorzien worden . De inheemse bevolking noemt dit bijna dagelijks weerkomend verschijnsel : de regen-woud-val- avond. Toch , in deze avondlijke omstandigheden weerklinken alom fascinerende vogelgeluiden . Het heeft iets van een oertijd waarin de natuur nog voor de volle honderd procent zichzelf , dus natuur , kon zijn . Aangrijpend prachtig .

Vlak , maar werkelijk vlak naast ons terras begint het BWINDI IMPENETRABLE FOREST . Een uniek machtig biotoop . Beschermd gebied ….

BWINDI IMPENETRABLE FOREST , een van de zeer, zeer weinige plekken op moeder aarde waar de thuis is van de BERGGORILLAS . WETENSCHAPPELIJK BEWEZEN HET OUDSTE REGENWOUD VAN AFRIKA .

In dit regenwoud leven een 120-tal verschillende diersoorten aangevuld door een 348 vogelsoorten waarvan er 8 exclusief in BWINDI voorkomen . Meer dan 1000 bloemen dragende planten soorten en uitzonderlijke mahonieboomreuzen .Woudbuffels , duikers , woudzwijnen , chimpansees , bosolifanten , jackhalzen en eivets vinden hier hun onaangeroerde thuis .

TAKE NOTHING AND LEAVE NOTHING , BUT FOOTPRINTS !

Je kan er uitsluitend door beroerd worden als je ziel , je lijf , je ganse wezen dit regenwoud kan zien , kan ruiken , kan horen , kan betasten : het leeft ! En het leeft intens , dag en nacht en steeds intens …Je krijgt er sowieso een aangrijpend ontzag voor ! Een levensles :

JIJ BETREEDT HET WOUD NIET…….

HET REGENWOUD BETREEDT JOU !

Wat voor de geallieerden D-Day was is deze dag voor ons . Hier hebben we naar uitgekeken , hier hebben we naartoe geleefd . Zeer vroeg uit de lekker warme veren , de klammige kilte opgeklommen naar het verzorgde en ruime guesthouse op de heuveltop . Hoger kon niet . Daarna , terug naar de bodem van het dal afgedaald over dat onnoemelijk mensenkrakende pad dat onze Landcruiser toch telkens kreunend overwint . Terug ietwat naar boven gewrongen tot bij de ingang van de kampementsingang van het strikt beschermde reservaat der BERGgorillas . Let op dat woordje berg , dat zal nog van pas komen … Briefing van de gedragscode (!) , ernstig en welgemeend , toewijzing van e te bereiken familiegroep van de berggorillas , in ons geval de "familie" KAHUNGYE ( door dit woordgebruik voelden we er ons al een beetje verbonden mee , een familiebezoek weet je wel ? …het zou absoluut geen gewoon bezoekje worden , dàt kan U reeds gemeld worden . Voorstelling van de gidsen , voorstelling van het met een AK47 gewapend escorte , even later de voorstelling van de dragers . Ugandese vorm van Tibetaanse tsjerpa's wan t we zouden moeten klimmen , klimmen , blijven klimmen en nog steeds klimmen in niet in te schatten omstandigheden …

Nadat alles georganiseerd is ( en dat is niet moeilijk want de toegelaten dag-groep mag slechts uit 8 personen maximaal bestaan welke dan even maximaal een vol uur bij de berggorillas mogen blijven ) verlaten we zo snel mogelijk het bergdorp en betreden meteen de stilte van het regenwoud waar we inschuiven , opgenomen en onzichtbaar worden . Het woord steil zegt te weinig. Het lijkt ( nee het duurt effectief ) uren te duren vooraleer we bij onze allereerste pauze kunnen bekomen ; hart en longen om" stop ermee "vragend. …Ondertussen genoten we toch nog van e indrukwekkende vergezichten met plantages , wilde nog te ontginnen stroken , bos- en akkerbouw . In deze omgeving zijn er slechts vormen van verplaatsing mogelijk : 1° voet links 2° voet rechts . Of omgedraaid . Op dit pad , eigenlijk nog naar het echte woud toe , verrichten de dorpelingen hun steeds weerkerende dagtaken : sjouwen , dragen en sleuren met gele jerrycans water ( grotere voor volwassenen en kleinere voor nog echt wel kleine kinderen , minstens 20L , jute balen vol oogstopbrengsten 50kg/80kg , stapels zware takkenbossen ofwel voor de fabricage van houtskool ofwel voor onmiddellijk gebruik , planken ook … is dit nog menswaardig ? Is dit voor een evenmens nog te aanvaarden ? God heeft Zijn scheppingsmoment niet gelijkmatig verdeeld en daardoor een dubbel gevoel : bewondering én medelijden . Verwondering ook door het feit dat deze medemensen steeds vriendelijk blijven en voor de rijke , "zoekende" toerist nog een glimlach overhebben …..de kinderen zelfs uitbundig zwaaien met hun handjes ….liefdevol pijn in de aorta…maar kom , terug naar onze fysieke lijdensweg en niet alleen fysieke want op pure fysiek zal dit nooit lukken . Karakter komt er nodig bij , die nu wel over zijn toeren draaiende motor van doorzettingsvermogen . Nogmaals : de op- en afgaande steilten zijn te steil , de te begane grondoppervlakte is te smal en daarenboven bezaaid met onregelmatige putten , kuilen , uitstekende rotsblokstukken , neergevallen soms reeds half vergane boomstammen waar we dan of erover of eronderdoor moeten terwijl de zijkanten met al die stekelige struiken je armen en benen steeds trachten te krassen Dit is geen leven meer hé jongens , dit is echt géén leven meer hé , dit is gewoon overleven , overleven! Tot overmaat voor deze voor ons als plaatselijke ramp te ervaren toestanden komt er nog een ramp bij : de in het vizier te nemen groep Kahungye (weet je nog ?) van berggiganten blijkt steeds verder opgeschoven te zijn , neerwaarts naar het malsere groen toe , met als konsekwentie dat we nu nog eerst zullen moeten dalen om dan later diezelfde daling omhoog te moeten terugklauteren …Godverdomme nog aan toe zeg! Tijdens deze laatste étappe is er zelfs geen padje meer , niks is er nog behalve bomen , struiken , lianen , lang nattig gras , een soort van glibberige koordenbegroeiing op de bodem , waardoor we de door die verdoemde beesten van woudolifanten gemaakte putten vol nattigheid niet kunnen zien , erin trappen , door onze drager recht dienen gehouden te worden of het wordt een niet te overziene schuifaf die diepte in ( ik kan me niet voorstellen dat ik zomaar glijdend –brullend in de lieve schoot van een berggorilla terechtkom ) eventueel met drager en al want we houden mekaar angstvallig vast … Niks is niks , echt niks dus want de escorte hakt zich met grote machetes een doorgang . Waar ligt de grens van waanzin ? Vanzelfsprekend wordt er toch zo half om half gevallen met een halve natte kont als gevolg ( ook dat nog zèg ). In deze alle mogelijke tinten groen verstrengelende en bijna verstikkende oeromgeving dienen we dan nog die beesten te lokaliseren , erop af te gaan ( gaan , wat zei U , gaan ?) , visueel te ontwaren , met natte handen ( alles is nat ) een fototoestel te grijpen , te mikken , te klikken en nog eens en nog eens te klikken want die king-kongs zitten niet stil verdomme , als je ze dan een leuk in de lens heb draaien ze hun fraaie kont naar je toe en dat kun je dan toch niet maken , een fotoalbum vol konten , dus omzichtig voortgeglibberd en toch goed geklikt ( zo goed als mogelijk althans ) De afstand tot de roetzwarte bosgigant is kleiner dan zijn eigenste lengte , maar het enige wat hem/haar interesseert is zijn/haar eten. Tegen elke verwachting in lukt het nog ook : een Silverback is met zijn nauwe familie aan een uitgebreide maaltijd bezig . Zij zijn dus rustig . Die rustigheid van hen maakt dat we toch durven naderen en naderen , hun aanwezigheid voelen en ruiken . Hij uit een brulletje …zeg maar een brul…zeg maar een merg en been doortrillend geluid . In alle kalmte , wat moet het zijn als deze reus kwaad is ? Dan vallen er bladeren van de bomen zeker ? Alle blaadjes van die lekkere struik zijn opgepeuzeld . Er wordt dus opgeschoven . Een jonge gorilla kan het spelen niet laten en hangt wat te jongleren in een boom . Onder die boom zit zijn moeder . Dus . Zij schuiven nog verder op . Wij schuiven nog verder op . Het enige niet natuurlijke geluid is het bijna onophoudelijk ratelend geklik van onze camera's. Flash is totaal verboden ! Ook een langere dan 1 uur durende bezoektijd is uit den boze en dus wijst onze gids kordaat op de noodzaak om de terugtocht aan te vangen . Terug die waanzinnige lijdensweg. Eindeloos en hopeloos , eigenlijk hopeloos eindeloos is het : er komt geen einde aan . Op het ogenblik dat we vermoeden dat het open gekapte oerwoudpad stopt in een nat-steile kronkel zet het zich nog natter en nog steiler verder . Dit scenario herhaalt zich honderden keren . Omhoog en omlaag, omlaag en omhoog , op en af , af en op , e i n d e l o o s l a n g…..Dit is gewoon afzien , niets meer , niets minder , afzien , waarin je wel verplicht bent je lichamelijke pijnscheuten te verbijten , steeds je karakter te laten overwinnen op je spieren . Natuurlijk veroorzaakt de pijn oponthoud : we dienen regelmatig halt te houden want als je buiten adem komt ….Als wrakken bereiken we het terugkeerpunt , het eindpunt van deze waanzin . We gaan gewoon zitten waar we kunnen zitten : op een hoop gras , op een afgeplatte steen , op een plat zandheuveltje of gewoon op die rotweg tout court . Dragers, gidsen en escorte en een glunderend maar toch ook wel bezorgde Ronnie maken een kring . Vol waardering mogen we hun warm applaus in ontvangst nemen . Dit doet deugd . Elk van ons krijgt een individueel applaus bij het in ontvangst nemen van dat zeer exclusieve GORILLA TRACKING CERTIFICATE , UGANDA WILDLIFE AUTHORITY .

Een strikt persoonlijk bewijs van officiële erkenning en daar zijn we nog terecht fier op ook ! Vol fierheid brengt Ronnie ons terug naar GORILLA VALLEY LODGE ……………een dag in ons leven om nooit , nooit te vergeten !!!

Gorilla Valley Lodge ligt reeds achter ons .

We zijn op weg naar ons volgende verblijf : het beroemde TRAVELLERS REST in Kisoro .

Niet zonder enige weemoed . We werpen doelbewust nog een laatste blik rondom ons op dat indrukwekkende , dat onnoemelijk mooie BWINDI IMPENETRABLE FOREST . Misschien , God weet , mogen we " een tot weerziens" in ons hart meedragen voor die impressionante bewoners ervan , welke woonden op een hoogte tussen de 2400 en de 2600 meter . Dan begrijpt U ook meteen de kracht van de inspanning die we dienden te leveren zijnde het overbruggen van 1200 à 1400 m naar de 2400 . Het zegt U misschien niet zoveel maar laat ik U een realistisch beeld geven : het staat gelijk aan 14 x de hoogte van een zichzelf respecterende kathedraaltoren van bij ons . Begin er maar aan en dan nog op en af hé …... Het lijden en de pijn van de vorige dag is vervlogen tot liefde en trots . Nu de baan op naar KISORO . We worden met de dag rijker .

Een van de weinige uitvalsbasissen van Dyane Fossey , waar zij gedeeltelijk haar boek " Gorilla's in the mist " neerschreef . Werelderfgoed in zijn genre . De duurt duurt amper 2 uur , waarvan 1.40 uur op die gekende barslechte wegen . Dus slechts 20 minuutjes op een veilige , nieuwe asfaltroute met duidelijke wegmarkeringen . Zo eens iets totaal anders . Deze bergachtige baan met veilige haarspeldbochten maakt het mogelijk van prachtige panorama's in ons op te nemen o.a. vanop het MUHABULA uitzichtpunt . Het kaderwerk van deze "wow"-gevoelens veroorzakende schilderij zijn grijs-blauwe bergen . Dat is ( schuin links )reeds RWANDA . De hoogste vulkanische bergtop 5700 m wordt omkranst door bedeesde witte wolken welke aan de landschappen pastelkleuren verlenen . Hier , op deze Muhabula hoogte geeft het landschap haar schoonheid volledig bloot .We blijven steeds gezapig afdalen en passeren een onooglijk dorp in wezen maar er is meer aan de hand : verboden te fotograferen … de baan kruist ( barelen ) gewoonweg een vliegveldpiste , waarna er een vluchtelingenkamp opduikt . Links van ons ziet alles wit . We zijn aangekomen in NYKYABANDE , een enorm vluchtelingenkamp , veel witte jeeps ook van de UN – forces , In afwachting van een definitieve plaatsbepaling is dit een transitkamp voor de duizenden vluchtelingen uit Congo . In de nieuwsbulletins van VRT en vermoedelijk ook van NOS is hier alles " peis - ende vree " … de realiteit is evenwel ietske anders . Volgens Ronnie komen hier regelmatig zo'n 70.000 vluchtelingen aan . Hebt U dat cijfertje goed laten bezinken : 70.000 MENSEN , mannen , vrouwen , kinderen . En hier zitten er al zovelen . Misschien geven °de 2 clandestien genomen foto's uit de rijdende jeep een indruk dat het hier niet al te ellendig-groot is . Dat zou dan een bedrieglijke indruk zijn . In de gauwte telden we metalen rechthoekige kasten op een rij , rug aan rug , het waren er ongeveer 80 langs een kant …. Er stonden 4 dubbele rijen van deze grijs metalen kasten . Latrines ! We telden zegge en schrijve 4 ( het zullen er wel meer zijn ) buizen die uit de grond kwamen met een kraantje erop en errond : honderden gele jerrycans : water ! Dit alles passeerde onze ziel op minder dan 2 minuten …… Afrika ! Grondstoffen , geldgewin is veel belangrijker voor zowel Kabila als de M23 dan mede-menselijkheid . Ik vervloek meteen de Belgische koninklijke multinationals . Ook Obama is een eerste klas hypocriet , want het zijn dan nog zijn rasgenoten die hier creperen. NYKYABANDE , ik had er nog nooit van gehoord …….maar nu zal ik het nooit vergeten ……. Goed , we rijden verder ….verder naar KISORO , doorheen haar centrum ( wat betekent hier de naam centrum ? ) en bijna bij het buitenrijden van het stadje draaien we 90° linksaf een stoffige zandbaan in evenwel slechts voor een tiental meter , draaien rechts tussen een haag de parking op van TRAVELLERS REST . Een verademing . Wezenlijk een verademing. Het lijkt wel een oase . Het ademt niet alleen verademing , het brengt mentale rust . Gewoon dat . Misschien mede door haar aanblik , haar structuur , getuige nog van een aanzienlijk maar toch vergaan koloniaal erfgoed . De U-vorm van het gebouw geeft een intieme sfeer gedragen door een evenwichtige gelijkvloerse bouw dewelke de verzorgde centrale tuin omarmt , waarvan een vredig ogende slimme viervoeter deel uitmaakt . Hij of zij is van onbekend ras en blijkbaar het liefdesproduct van meerdere rassen . Een schat van een hond. Het hoeft zeker niet meer gezegd dat het onthaal fenomenaal vriendelijk was , gedragen door een goedlachse vrouwelijke manager . Lachende vriendelijkheid troef ! Zulke mensen vergeet ge niet snel want hun aangeboren hartelijkheid doorpriemt uw wezen .

Talrijke ambachtelijk vervaardigde kunstvoorwerpen , zowel van eigen als van de zeer nabije Kongolese bodem zijn tentoongesteld en te koop . Het verhoogt op een bepaalde eigenzinnige wijze het effect van Afrikaanse rust in dit domein . We gebruiken de middaglunch in de zonnige doch tevens lommerrijke tuin . De temperatuur is best aangenaam doch de hemel betrekt toch wel wat . Wat zal het worden ?Het blijft mooi weer . We gaan met ons vijven , ongebriefd , op den wilden boef zegt men zo , een stapje in Kisoro zetten . In feite is Kisoro een langs de licht heuvelende baan een uitgerekt Afrikaans dorp dat een begin van verstedelijking kent , waar eenieder blijkbaar zijn eigen kleine handeltje bedrijft . Ongeordend , druk-druk , lawaaierig , kleurrijk , rommelig , en toch komt eenieder er zoeken wat hij/zij zoekt en wordt het nog gevonden ook : levensmiddelen , recht van de akkers , ijzerwaren , schoeisel , bijwijlen zijn dit versneden autobanden dus erg zwaar , kledij , crafts , benzine , lijnbussen in opvallend-schreeuwerige kleuren , allen met eindbestemming Kampala , sommigen houden hier en daar halt in op weg verspreide dorpen , anderen zijn "express"bussen en blazen non stop door naar de hoofdstad ( minstens 15 uren bollen ) , boda-boda's en fietstaxis , pinda's en koffie , gsm shops ( in volle explosie ) , motels en hotels waar je evenwel de absolute normen niet kunt hanteren , verre van , want dit is KISORO , this is the soul off Africa ! De echte ! Plots komt een jongedame op ons afgestapt . Het is een Amerikaanse ….zij komt toesnellend publiciteit maken voor haar pas geopende koffieshop , annex eethuisje .

Zij vond het verblijf in Traveller's Rest super . Stoffig terug gesjokt naar ons guesthouse waar er , zoals overal doodgewoon gebruikelijk is , generator-electriciteit kan geleverd worden vanaf 18.00 Hr. Het avonddiner in de aparte eetzaal is gepland voor 19.00 Hr. Ben benieuwd wat de pot schaft , niet zozeer wat etenswaren betreft maar wel wat hun kwaliteit betreft. Wij hebben goede hoop want de plaatselijke whisky was best te pruimen in de gezellige sfeer van het bar-open haard- salon , met bibliotheek erbij . Maar dit is eventjes vooruitlopen in de tijd .

Een intense en meer bij wijze van spreken intieme kennismaking met KISORO staat gepland waarvoor de plaatselijke gids Gerald de zorgen op zich zal nemen. De 5 MUSUNGU'S gaan nog maar eens een keer op stap : onmiddellijk rechts de zanderig-rotsachtige stofweg op naar de heuveltop ( had U iets anders verwacht dan de richting " steeds omhoog ? ) . Omhoog dus , steeds maar omhoog ….De lokale bevolking draagt , duwt , sleurt en trekt zich te pletter met etenswaren , met water , met plaatselijk gebrouwd spul , met in de éénpersoonszaakjes allerhande gekocht noodzakelijk gerief naar hun dorpsgemeenschap toe . Mannen naast hun Chinese fietsen , vrouwen al dan niet op blote voeten , kinderen armoedig aangekleed , iedereen is druk doende, is bezig met zijn/haar fysiek moeilijke taak uit te voeren . Zonder verpinken en met bewonderenswaardige moed want het steeds maar naar boven toe dat zij met hun lading moeten schuivend stappen …… Sociale Rechtvaardigheid is hier zeker geen troef . Als toerist kan men niet naast deze wantoestanden zien en het hopeloze is dat je het meemaakt , meebeleeft en met die hopeloze vraag blijft zitten : wat kan ik hier en nu er aan doen ? Kilo's frustratie .Het zou ons de schoonheid van dit land nog doen vergeten , dus : de aanblik van de zwart-grijze vulkaan , een perfecte kegelvorm , de 4750 m hoge Virunga , maakte de klimweg toch de moeite waard . Een bijna niet te vatten oerkracht straalt ervan uit ….er blijven naar kijken is simpelweg gewoon natuurlijk . Toch , schuin rechts voor ons op een ooit eens bewerkte heuvelrug valt een agressieve buizerd ( het moet toch zoiets zijn als vogelsoort ) een straathond aan : breedgespreide vleugels als afremming van zijn aanvalsdaling , klauwen opengesperd en recht vooruit , de snavel iets geopend klaar om flitssnel te happen . De hond bukt zich , de buizerd vliegt erover….einde tafereel . Dit terwijl een andere ( zijn vrouwtje ? ) in een nabije boomtop doodgemoedereerd haar prooi zit op te peuzelen . Na dit onverwachte intermezzo stappen we verder , hogerop vanzelfsprekend…tot we aan de gemeenschapsschool aanbelanden , hoe kan het anders : gebouwd op een heuvelrug . MABUNGO PRIMERY SCHOOL , DISTRICT KISORO . ….. De vorige dorpsschool in de omgeving van Lake Bunyonyi duikt in onze herinnering terug op….. dit is anders , dit is groter , maar voor de rest …. In één enkel klasje ( 1 ! ) zitten er om en bij de 160 ( 160 ! ) leerlingen , waar het gebouw in n ormale omstandigheden voorzien is voor 50 . Er zijn 2 ( 2 ! )leraars per 120 ( 120 ! ) kinderen . Op de grashelling voor de schoolgebouwtjes zitten 2 kinderen doelloos rond te hangen . Deze kindjes werden te vuil bevonden om toegelaten te worden in de school . En waarom zijn zij te vuil kunnen bevonden worden ? Omdat zij thuis geen water hebben . Asjeblief ! Hun vieze kleren zijn natuurlijk gescheurd hier en daar , het zijn eigenlijjk lompen ( ik denk dat dit de eerste lompen zijn die ik in mijn leven meemaak ) , schoenen hebben zij niet , in hun donkerbruine nog steeds blinkende ogen is er een zweem van - u vult het zelf maar in -……… En toch , en toch zijn en blijven al die schoolkinderen onschuldig-hartverwarmend , vriendelijk en blij met niets . Aan 't schooltje staat er een door de wind grijzig geworden paal . Aan deze paal wappert een nieuwe vlag , de vlag van Uganda . Hoop voor een betere toekomst ? Het blijft een open vraag maar hoop doet leven zegt men . Als dank voor ons bezoek wordt er gezongen en gedanst ( het oerritme zit in hun bloed ) """ we are sorry to say goodbye , we will be happy when you come back """ . No comment , behalve : turinaweeri@yahoo.com. Voor de verandering dalen we nu eens af , naar het dorp . Plaatselijke gebruiken worden overduidelijk aanschouwelijk voorgesteld : eten bereiden , een vloermat vlechten ( zolang een jonge vrouw dit niet kan mag ze niet huwen) , "transport " op het hoofd , een soort van draagberrie ritueel . Het klaargemaakte eten wordt opgediend in een huisje vol overgrote salonzetels rond een tafeltje . Een van de zetels is nat en de broek van de persoon die er op gaan zitten was ook …pampers e.d. zijn hier onbekend. Uit beleefdheid en zeker ook uit respect proeven we van het juist bereide eten , o.a. matoke . Ik doe alsof , niet alleen uit hygiëne overweging maar ook het gevoel hebbend dat ik hun weinig eten afpak . Lachend en wuivend neemt de vertegenwoordiging van de dorpsgemeenschap afscheid .Wij vervolgen onze afdaling (het moet niet altijd klimwerk zijn ) doorheen landbouwgebied , alwaar er basaltblokken ( vulkaangebied ) dienen uitgehakt te worden vooraleer er kan gemest ,gezaaid en geoogst worden . Deze basaltblokken worden op hun beurt dan weer gebruikt als fundering voor hun kleine huizen en , als het goedope behuizing betreft , zelfs voor muren . Na 4 uren " in het leven onderweg " te zijn geweest kunnen we terug in Travellers Rest bekomen . Travellers Rest …een betere benaming was niet mogelijk geweest . In de tuin genieten we van een verrijkend gesprek met Ronnie en Joanna , nippend aan onze koele Nile Special en/of Coca Cola's / Ruwenzori Water . Een perfecte namiddag dient zich aan , keuvelend over onze gezamelijke Uganda Experience , de pracht van het land , de rijkdom ervan aan fauna en flora , het lot van de mensen en hun en onze vooruitzichten . Een dolce far niente op zijn Afrikaans . Travellers Rest is een door en door zalige plek .Het mag wel eens . Dank zij Ronnie komt er T-Shirt maker effe langs met alle gevolgen van dien. In jeugdige complotstijl laten we voor elk van ons speciale T-shirts maken en voor onze Ronnie een heel speciale….grijns –grinnik – glimlach en ook wel grimlach …. Voor onszelf op de voorzijde : Gorillas , een beeltenis van een gorilla , en daaronder Uganda . Op, de achterzijde : mzungu in the mist . Voor Ronnie op de voorzijde idem dito maar op de achterzijde , naar een waardevol idee van Marina : V.I.D. Very Important Driver . We vinden het allemaal keitof en besluiten dit alles naar buiten te brengen op onze volgende en laatste halte want morgen dienen we na 2 overnachtingen reeds Travellers Rest te verlaten . Dit gebeurt met diepe spijt . Ieder van ons was er toch o zo graag . Op weg naar nog eens nieuwe horizonten …….Tsjop – tsjop .

We verlaten KISORO ( waar 2 kinderen , bij oma verblijvend , van Ronnie op school gaan / we zullen er nog tegenkomen want hier kost een degelijke school 600 UL daar waar het in Kampala 850 UL kost en het hier nog kwalitatief beter is ook ) richting Noord-Oost naar het laatste tussenstation vooraleer we de reis afsluiten in Entebbe : LAKE MBURO , EAGLE'S NEST . Eagle's Nest …dat het weer keisteil omhoog zal gaan , daar hebben we ons nu al mee verzoend want de naam EAGLE'S NEST spreekt wel voor zichzelf .We zullen er 2 x overnachten. Aldaar is de wake-up call gekoppeld aan de wake-up koffie 05.30 Hr . Blijkbaar een oude gewoonte welke terugkomt .

De route naar Eagle's Nest loopt verder zoals gebruikelijk : het is en blijft nu eenmaal zoals het is …als men in menselijke termen kan spreken over een handicap , wel , dan is deze route zwaar gehandicapt . De verkeersregels luiden : links rijden . Behoudsregels luiden : putten en eroderende afbrokkelingen vermijden . Gevolg = zig-zag verkeer in beide richtingen . Onbegrijpelijke bijkomstigheid blijft dan nog het gegeven dat de gemiddelde snelheid vrij behoorlijk blijft . Eigenlijk zo hoog dat het qua veiligheid niet meer evident is. Onze driver-gids blijft er ijskoud bij , zelfbewust en zelfverzekerd door de kracht van zijn voertuig . We rijden nu door een vlakker gedeelte in een redelijk breed dal , vol groen van de agrarische aanplantingen waartussen partijen van moerassen ingedijkt worden . Malatria kan hier nooit veraf zijn . " VIP's hold your calera's " zegt hij droogjes . We hebben er op dat moment geen idee van wat er dan wel echt de moeite waard zal zijn om te fotograferen…" here we come " …hij vertraagt merkelijk en aan onze linkerzijde verschijnen er , eigenlijk uit het niets een uitgerekte rij kraampjes met te koop gestelde landbouwproducten , vooral fruit . Hetgeen het gebeuren aantrekkelijk maakt is de wijze waarop de vrouwelijke verkopers de uitgebreide tijd hebben genomen om hun producten te etaleren : kleur bij kleur , kleine piramides bij kleine piramides en grote bij grote . Proper en rekening houdend met de hun geboden mogelijkheden zelfs verzorgd . Dat wij de prettig uitgestalde koopwaar fotograferen , geen probleem , doch de dames zelf laten overduidelijk blijken dat zijzelf niet wensen gefotografeerd te worden……Ter hoogte van het dorp SANGA draaien we 90° rechts de asfaltweg af , recht het stof in ; deze weg , steeds opgaand , zal ons na iets meer dan 10 km op onze Nature Lodge brengen : Eagle's Nest prachtig gelegen op een ogenschijnlijk onbereikbare hoge heuveltop De jeep zal trouwens al zijn 4x4 kracht dienen aan te wenden om erop te geraken . Het uitzicht is " wow-wow " . Je wordt er stil van .

Het natuurreservaat , in al zijn glorieuze uitgestrektheid , met zijn rimpelloze meer waarin de flora zich weerspiegelt , LAKE MBURO , lijkt wel een panorama zonder grenzen . De gezichtservaring is des ter puurder door de zuiver frisse lucht . Ronnie bekent dat deze plaats zijn uitverkoren plaats is . " It's my favourite ".TBegrijpelijk . … Na deze korte kennismaking , welke een lust voor het oog was , dalen we terug af naar het dorp tussen de bananenplantages . Een folkloristische groep vrouwen , opgevrolijkt door hun felle veelkleurige kleding , zal op een eenvoudig doch meeslepend ritme hun typische danskunsten ten beste geven . Muziek en gezang weergalmen in de omgeving : talrijke dorpskinderen , iets later gevolgd door de volwassen bevolking , komen op het voor hun feestelijke gebeuren af reeds in de handen klappend en sierlijk bewegend . Dans en gezang vermommen de realiteit van elke dag . Vanzelfsprekend ontbreekt het mandje voor een donatie niet . Het is goed besteed . teruggeronkt naar onze hoogliggende lodge .

Wat is nu eigenlijk het beste , gezien van op ons eenvoudig doch comfortabel terras ? Het fenomenale panorama ? De relaxsfeer door een koele Nile Special die rustig genieten mogelijk maakt ? Het zo moeilijk te definiëren licht en de daardoor ontstane kleuringen van de aarde , de begroeiing en het water ? Of is het niets anders dan de combinatie van dit alles ?

De avond valt geluidloos … De lichtgroene pracht wordt donkere verwondering … het wateroppervlak wordt puur zilver … Gods aarde op haar best …. De Schepping kan hier zichzelf zijn . De inplanting van de lodge maakt het mogelijk dat wij hiervan zo kunnen genieten . Dit impliceert evenwel dat wij de accommodaties ervan moeten aanvaarden . Men heeft er hier het best mogelijke van gemaakt . Ok . Wij mijmeren over de onmiddellijke toekomst want de reisweg , die intensieve ontdekkingstocht met onze nu geestelijke koffers vol nieuwe kennis en ervaring , vol begrip en onbegrip , vol bewondering en afgrijzen , vol mededogen en afschuw , vol hoop op "iets" veel beters voor dit land en haar mensen , onze medemensen , welnu , de horizon van het einde begint zich onmerkbaar maar niet te mislopen af te tekenen . We zijn blij en droevig tegelijkertijd . Wit en zwart , maar zeker niet de te verwachten mengeling : grijs . Neen , we zitten vol enthousiaste levenskleuren . Moeilijk te verwoorden .

Nog één dag , jongens , nog een godganse dag Afrika proeven , Afrika beleven en onvergankelijk laten inleven in je wezen . En dan : terug . Terug …is dit woord wel welgekomen ? Terug is weg . Wil mijn ziel hier wel weg ? Wil zij afscheid nemen van al wie en al wat ons hier , tevoren onbekend , op korte tijd toch o zo dierbaar geworden is en blijven zal ?

Maar eerst is er morgen . Een zeer vroege morgen om er zo lang mogelijk , vanaf de wake-up koffie , te kunnen van genieten:0600Hr, nog nooit zo graag zo vroeg opgestaan . Met de lichten aan de nog alomtegenwoordige donkerte ingereden…door de bananenplantage , door het nu nog even ingeslapen dorp , rechtsaf direct naar de inkomgate van het reservaat . De wachter verifieert onze documenten met een pil-lamp , de bareel gaat knarsend open , we stuiven het natuurpark binnen . Het wordt langzaam-langzaam door een behoedzame zon halfduister nog eerst , dan licht dat omzichtig leven tracht te brengen in deze god-zij-dank god-verlaten-plek ….Alles wat je ziet , ruikt , betast , hoort en voelt heeft nog die zalige onbezoedeldheid . De graseters laten zich meteen opmerken , talrijk als ze zijn . Non-agressieve beige-bruine elegantie , komisch grijze spekbollen op de loop met rechtopstaande antennes "" zwijn-zwijn …roger-roger …zwijn-zwijn ..over and out " ze zijn zo leuk als ze lelijk zijn …, paardjes welke vergeten zijn hun gestreepte pyjama's uit te doen , allen twijfelend tussen behoudsgezind weghollen of nieuwsgierig blijven aanstaren , beter poserend dan onnatuurlijke mannequins op de cat-walk ( waarom cat ? ) . Van die korte momenten moeten we gebruik maken om hen in beeld te houden , te brengen , vast te leggen en mee te pakken . We duiken steeds verder het laagland in over weggetjes als krokodillenruggen . Ook de vogels tonen ons hun magnifiek kleurenpallet . Tot nu toe een eigenlijk rustige , niet al te opwindende game-drive . Zelfs de buffels zijn blijkbaar nog half slaperig hun dag begonnen : ook zij zijn gemakzuchtig-lui benieuwd wie hen aanstaart . En hoe gaat dat dan in game-drives ? Achter elke hoek kan er een ontploffende onverwachtheid zijn . Opeens , na een bocht omsloten door struikgewas , een satanische aanblik : moeder natuur vermoord : vol walging kunnen we er eenvoudig niet naast kijken ( zelfs als zouden we dat gewild hebben ) het beeld drukte ons met een niet tegen te spreken kracht met de neus op de feiten : er ligt een zebra op de weg, doorspiesd . De speer heeft het vreedzame dier doorboord door zijn rug , doorheen zijn lijf en komt er door zijn buik terug uit …. Het moet minder dan 2 uur geleden gebeurd zijn : de ogen zijn nog klaar-helder , de buik is nog niet opgezwollen , er is geen algemene stuipstijfte . De smeerlappen ! Een goede 75 jaar geleden schreef eens een berucht iemand " hoe meer ik de mensen leer kennen , hoe meer ik van de dieren hou " … Willens-nillens raakt dit je toch en een wrange nasmaak is onvermijdbaar . We rijden verder , spiedend en zoekend , … waar is die éne katachtige welke ons nog in The Big Five ontbreekt , waar is die luipaard toch want dit is uitgerekend zijn territorium , zijn biotoop en de klok tikt …..Onze inspanningen ten spijt krijgen we hem/haar niet te zien ….nu toch nog niet .Succes ! Geluk ! op onze terugweg hebben we hde extreme meevaller van elanden te zien . Stel U noch Europese , noch Canadese elanden voor, daar hebben deze dieren niets maar dan ook niets mee te maken . Wat dien je je dan zelf wel voor te stellen ? Een ferm uit de kluitengewassen impala , groter dan een vaars en toch kleiner dan een dikke koe , met een soort zwabberende bult tussen kop en schouders , kleiner dan die bult bulten van Indische koebeesten maar toch niet bepaald klein . Geen al te grote hoorns , donkerbruine ogen en een traag kwispelende koestaart met een flosjke . Deze dieren welke exclusief ( let op dat woord ) hier voorkomen zijn uiteraard erg schuw , blijven dus duidelijk ( te ver ) op afstand en lopen direct weg bij alles wat hen niet vertrouwd voorkomt . Moeilijk dus om je weet wel wat . Toch . Op dat unieke moment komt er Toyota Rav4 aangereden . Stel je even een viool-symphonie voor en ineens klinkt daar een boertige bombardon . Zoiets moet het geweest zijn . Vier jonge Australische dames komen eventjes naast onze jeep parkeren (kuddegedrag zoals op de parking van een supermarkt waar ook iedereen zijn wagen samenhokt ) kijken meer dan verbaasd rond, (weten die wel in welk werelddeel ze zich bevinden , laat staan de rest ? ) en vragen doodgemoedereerd-onschuldig , eigenlijk kinderlijk- onnozel : " What's an eland ?" Op dit moment kan het echt niet anders : het heeft zwaar in Keulen gedonderd !....het was gemeend en echt geen grap …Toen kwam Merlijn te voorschijn welke uit zijn bekende hoed geen grote gekleurde vogel toverde maar " A big brown bird ! " Einde citaat . …" Where is that big brown bird ? " .. Ronnie hield zijn stuur vast want anders was hij omgevallen . We laten die meiden ter plekke . Gevaar dien je te mijden . We genieten ten volle voor de voorlaatste maal van de waarde van de zich aan ons vertonende Afrikaanse fauna en flora , waarvoor onze ogen alleen te beperkte meetinstrumenten zijn . Hopperdehop naar het arendsnest . Uitpuffen en voorbereiden voor de boottocht op LAKE MBURO .

Lake Mburo

Aan de dichtbegroeide oever van het meer , daar waar de boottochten hun rondvaart beginnen aan een ontboste strook in bijna kramiekerige gemotoriseerde platbodems, te bereiken met loopplanken welke hun beste tijd ogenschijnlijk gehad hebben , pratend over "de luipaard " , de tijd dodend met aan cola , water en Nile Special te nippen , in een prettig aandoende drink – en eetgelegenheid , komt een overheidsverantwoordelijke van de UWA ons uitleg vragen over die gedode zebra . Het is vooral de speer welke hem interesseert … Marina en Joke tonen de foto's , hij herkent de speerpunt en onderneemt onmiddellijk actie . Walkie – talkie gesprek met als resultaat dat er een tiental zwaar bewapende militairen ( AK47 want iets anders kennen ze hier blijkbaar niet ) zich professioneel verdekt zullen opstellen in de omgeving van het gedode dier . Hij vindt het vanzelfsprekend dat die stropers nog in de buurt zijn en zullen terugkeren om hun gemaakte buit binnen te halen . de konsekwentie is rechtlijnig-logisch : geen probleem , die stropers zullen zonder ook maar enige twijfel hetzelfde lot ondergaan als de door hen afgeslachte zebra . Zo simpel is dat . Daar waar in het noorden het natuurreservaat bedreigd wordt door Total wordt het natuurreservaat hier in het zuid-westen bedreigd door veehouders die hun koebeesten gaan laten grazen in de grasvlakte van het natuurreservaat .Op een weliswaar gecontroleerde manier , maar toch . In tegenstelling tot Zuid-Afrika en Namibië kennen de natuurreservaten in Uganda geen afsluitingen , met alle gevolgen van dien . Eenzelfde lot …..Ik vindt dat best compenserend goed . Hij helpt nog ons vaartuig(je) afduwen en de watergids begint onmiddellijk zijn specifieke uitleg …. Gestaafd door praktische kennis : hij vaart niet alleen langs de oevers , hij vaart ook in het overhangend struik- en takkengedeelte . Papyrussen spiegelen zich in het heldere water , vogels laten hun aantrekkelijke geluiden horen , hippo's maken zich kenbaar met hun grappig geknor , af en toe is er een opborreling van een zuurstof zoekende vis . Even verder , na een soms iets te lang durend op- en neergevaar in steeds dezelfde bushes tussen steeds dezelfde papyrussen met steeds dezelfde 3 nijlpaarden errond , bemerkt hij als eerste ( hoe zou het anders kunnen ?) tussen de flora een ervan bijna niet te onderscheiden iets : eerst jonge kleine krokodillen met opengesperde bek , even later een kanjer van een gedrocht , zonnend hoger op de oever , een valse indruk gevend van slaperigheid . Een lid van de moslimbroederschap zou het niet beter kunnen . De gids stuurt zijn boot regelrecht naar de andere kant van het meer ; reeds op de terugweg zijnde komen we een eenzame visser tegen die ons trots zijn vangst toont : een drietal tilapia's . Hij is er best trots op . Na onze krammakelijke aanmering vangt onze allerlaatste game-drive aan ….. Op het eerste zicht belooft het niet veel te worden want gedurende geruime tijd zien we gewoonweg niets . De zon , afrikaans moe van het intense schijnen begint reeds traagzaam aan haar afdaling , doet de savanne oker-glanzen waarin wij nog steeds met de moed der wanhoop op zoek blijven gaan naar die luipaard . Die allerlaatste ontbrekende schakel in de ketting van de " Vijf Groten " . Hopeloos of toch niet ? Zo " jagen " zonder resultaat is ontmoedigend , geeft je een gevoel van " het moe zijn " en wat veel erger is ondermijnt je positieve ingesteldheid . Hopeloos dus ? Nee ! Niet dank zij de jarenlange ervaring van onze gids-driver welke blijkbaar perfect kan inschatten waar dit majestueuze dier zich in deze omstandigheden kan bevinden. Zijn kennis , zijn " er –een-neus-voor-hebben " , wordt dubbel beloont : Moeder luipaard én een paar jongen ! O- n – g –e-l-o- f – e – l- i – j – k !!! Tijdens de laatste 10 minuten van onze laatste game-drive :dit ! Fenomenaal ! Zij blijft onverwacht rustig , zich bewust van haar prachtige kracht en laat zelfs een jong tussen haar en onze jeep . Je zou het zo beginnen strelen en er mee spelen …. En zeggen dat wij dat jong nog niet eens eerst in de gaten hadden tot ontreddering van Ronnie ….. De berggorillas waren voorzeker een (het) hoogtepunt doch dit kon evenwel ook tellen : onze BIG FIVE was compleet en dat kan voorwaar niet iedereen zeggen . In Eagle's Nest wisten ze het meteen ook .

LAKE MBURO / EAGLE'S NEST …….ligt al achter ons op weg naar ENTEBBE , naar ENTEBBE AIRPORT GUESTHOUSE , dat wij nog niet gezien hadden , want we waren daar toegekomen in de nacht en in diezelfde nacht er vertrokken . We passeren , ietwat minder enthousiast nu en dus ook minder gemotiveerd , LYAKONDE , een moerassig grensgebied tussen twee oude koninkrijken en twee talen , moerassig houdt in dat er malaria heerst , constant , dodelijk ( 90%) voor kinderen tussen de nul en de tien jaar , dodelijk ook voor ouderlingen … KYAZANGA wordt doorgereden , een stadje met allerlei soorten handeltjes , druk-druk , specialiteit matoke , maar wel zonder eigen water . We zien dus veel watertransporten : te voet , per fiets , per boda-boda maar hoofdzakelijk toch manueel . We naderen de stad MASAKA , welke eens de 5° grootste stad van Uganda was maar tijdens het bewind van Idi Amin zo goed als compleet verwoest werd door Tanzaniaanse troepen ( 1979 ) en nooit tot zijn heropstanding is kunnen komen - we rijden er omheen- ….nog verder bemerken we reeksen houten viskraampjes , op dat moment zijn we op minder dan 100 km van KAMPALA , soms bijna voor de helft gevuld dan weer akelig zo goed als leeg , met blinkend-verse vis uit het verder gelegen meer . Hier zijn we reeds twee en een half uur onderweg vanuit Mburo over goed geasfalteerde wegen ( Ronnie merkt op dat de huidige president Museveni uit deze regio afkomstig is , U denkt er dan maar het Uwe van nietwaar ) . We houden halt aan de EQUATOR in de plaats NKOZI. We lunchen er in een behoorlijk goed ingericht cafetaria annex cultuurshop . Aan de overzijde van de rijweg bevinden zich een tiental winkeltjes . Nr. 7 wordt uitgebaat door Esther en vorige medewerkster van Habari Travel en nu nog soms als zeer facultatieve inspringer . Zij wordt collegiaal aanbevolen . De aanbeveling blijkt gerechtvaardigd . Zij is niet alleen vriendelijk (naturel) maar ook erg sociaal en vraagt ons ook het winkeltje naast haar te bezoeken : haar vriendin heeft nog een baby …. Mooi toch . Tijdterwijl is het bij ons lunchrestaurantje een komen en gaan van groepjes blanke toeristen uit GB en USA , AUS. Ook . Zij blijken de Afrikaanse rust nog niet te hebben ontdekt . De westerse sfeer begint al op mijn zenuwen te werken . 12.45 Hr. Tsjop-tsjop , in een sneltreinvaart naar Entebbe . Hoe, dichter we Entebbe naderen , hoe drukker het wordt ….. vooral de Toyota Hiace taxibusjes ( nota bene steeds 4x4 hier ) zijn opvallend en opvallend gepersonaliseerd met overgrote opschriften , waarvan hier een bloemlezing volgt :

On time // God's property // Jesus is the Lord // OK // Sheik Isman // LIBERTY //Thank You // God is first // God bless You // God is good //All the time // Road dog // Noah's ark //Baby Kikeboo //God is able// Psalm 35 //Why always me //Friends // Perfect // Ave Maria // The divine mercy // Mashaallah // Never again // …. Aan verbeeldingskracht , geloof en humor duidelijk geen gebrek .

16 km voor Kampala verlaten we de overdrukke districtsweg en draaien rechts een landweg in van een behoorlijke zand-grind kwaliteit .Hierdoor wordt de reisroute aanzienlijk ingekort . Dit geeft ons eventjes een dubbel gevoel : ok omdat we dan sneller in Entebbe zijn maar evenzeer ook sneller bij het afscheid . We snorren absoluut niet traag Entebbe binnen langs een wijde bocht aan het Victoria meer . Aan de zogenaamde free beach dollen volwassenen en kinderen in het water . Ten stelligste verboden voor toeristen ! Iets hogerop rijden we voorbij de zich nog steeds in deze oude hoofdstad bevindende presidentiële residentie en nog geen 5 minuten later houden we definitief halt in ENTEBBE GUESTHOUSE . Sneller dan verwacht en misschien sneller dan gehoopt …Het guesthouse is gelegen in de oude bestuurswijk van het de toenmalige plakzwaaiende England . In deze wijk omkaderen grote tuinen verzorgde gebouwen . We denken automatisch terug aan Travellers Rest . Het guesthouse ademt een rustige sfeer uit , lijkt in zijn concept als twee druppels water op Travellers Rest ( maar dan in een iets kleinere uitvoering ) : een centrale tuin , knusse logeerverblijven , goed ingerichte eetruimte , op het eerste verdiep een kwalitatief goed souvenirswinkeltje . Janwillem stond al klaar met een welkomsdrankje . De reiskoffers nog niet uitgepakt hebbende zijn we toch al een kort memorisatie gesprek begonnen over de voorbije dagen ….en dan , wel verwacht want het kon niet anders ….het moment van afscheid van onze gids-chauffeur-toeverlaat- behoeder-reiskameraad – de beste ambassadeur van en voor zijn land – de laten ontdekker - onze reisVRIEND RONNIE . Dit hebben we zo lang als mogelijk was voor ons uitgeschoven want we wisten dat het pijn zou doen , véél pijn . Na amper drie weken samenzijn is het dus mogelijk dat uw hart doorboord wordt . Voor buitenstaanders misschien amper begrijp- en/of bevatbaar , voor ons bloedecht . Na nog een paar korte ( kon het anders ?) woordjes van ons allemaal samen en een woordje van hem , alles en elk van ons respectvol , een stevige handdruk , een kus , een omhelzing , een mekaar vastpakken zo , wetende , beseffende in merg en been , in hart en nieren , dat je deze integere man nooit zal kunnen vergeten en dat je jezelf erg gelukkig mag prijzen hem als medegezel gekend te mogen hebben . God nog aan toe het doet je echt wel wat !En ik voel me niet te beroerd om dit toe te geven ! " Take good care of You , my friend , please do! " fluister ik in zijn oor . Hij neemt me ook vast en zijn blik , zijn lichaam verraadt dat we hetzelfde delen , hetzelfde voelen . Ziel raakt ziel . …….Rest er ons nog een obligatoir uitwuiven met gebaren die boda-boda's ons geleerd hebben en hem zo dierbaar zijn : Ringvinger en wijsvinger omhoog een V vormend , met de rechterhand , zeggende " One nation – One People – One Uganda" . Intens . Ons mobiele bruine viertonhuis verdwijnt in dat bekende licht bruine – oker gele stof ….op weg naar huis , naar zijn vrouw , naar zijn kinderen . Een dubbele whisky helpt geen zier en ik heb de grootste moeite mijn tranen te bedwingen . Eigenlijk zouden we vol vreugde moeten zijn.

Douche , avondeten in de tuin , nog een babbeltje en dan het brede bed in onder de klamboe . Ogen toe , hart open . See you tomorrow bij het ontbijt ….Een nachtelijke regenbui tokkelt ons wakker . het gegrom van Simba , de rotweiler , klinkt geruststellend . Het wordt mijn nacht niet meer . Blij dat de ochtend zich aandient . Voor de rest zien we dan wel . Samen met Marina en Toine naar de markt in Kitoro , even buiten ons verblijfskwartier , en een aparte " gemeente als het ware , van Entebbe .

KITORO , tienduizend schuifelende voeten , tienduizend kleuren , bijwijlen stinkende kleuren in een marktgebeuren zoals het sinds mensenheugenis hier heeft plaatsgevonden : diverse niet sytrak omlijnde compartimenten : groenten – fruit – textiel – "electro" – plastieken huisgerief allerhande – houtskool – vlees kraampjes – vis kraampjes – hoenderhoeders met levend pluimvee in verroeste kooien – een verzamelplaats voor de taxibusjes welke MATATU genoemd worden – smidse – herstelplaats voor fietsen – een atelier om alles en nog wat te herstellen - ferro en non ferro handeltjes - . Om maar vte zeggen dat onze kuiervoormiddag goed gevuld was terwijl Joke de zoo van Entebbe ging bezoeken . 's Namiddags een doodgewoon dolce far niente . Nog een paar smskes naar huis in afwachting van het letterlijk laatste avondmaal tesamen . Morgen zouden we dan per taxi naar het centrum van Entebbe rijden en voor de rest zien we dan nog maar eens een keertje weer ….. In de loop van de namiddag maken we kennis met 6 Vlaamse jongeren , studenten 3°jaars geneeskunde ( Gent ) welke op strikt eigen kosten vrijwilligerswerk komen doen in de kliniek van Kumi : Kumi Hospital. VLAANDEREN op haar / zijn best . Graag verschaffen we hen alle bruikbare informatie en hulp bij het organiseren van hun rit naar Kampala . Een groepsfoto kon niet uitblijven . Keitoffe meiden en jongen .

Terug naar ons gezelschap . Ons groepje begint uiteen te spatten zoals vruchtbare druppels water : Ronnie is al weg , Joke vertrekt vanavond nog , Marina en Toine vergezellen ons morgen in de voormiddag naar Entebbe maar rijden zelf verder door naar Kampala. Janwillem biedt bons een potje ambachtelijke koffiebonen van KISORO aan , vertellende dat de Ugandese koffie ( Uganda is de 3° koffieproducent ter wereld ) op de internationale handelsmarkten verhandeld wordt als Tanzaniaanse koffie . Dit dankzij de corruptie van een of andere hoge regeringsambtenaar in de tijd van …

Het avondmaal is een smakelijke braai , tout court . Uitgespannen praatjes . Het afscheid van Joke …uitwuivend in een luxe taxibusje.We blijven tot laat op de avond keuvelen met Janwillem en dan het bed in voor morgen toch iet of wat fit te zijn voor die laatste vakantiedag ondanks het nu abnormaal drukke geronk van de UN vliegtuigen op Entebbe International Airport , waarvan 35% uitsluitend voorbehouden is voor de UN operaties welke hun acties van hieruit coördineren voor Congo , Sudan , Somalië . Er schijnt dus vanavond werk aan de winkel te zijn ….

U.N. welke in de Europese politieke berichtgevingen zowat als witte ridders worden voorgesteld blijken hier ter plekke niet aan die voorstellingen te beantwoorden , behalve de witte kleur . Hun steeds up-to-date gehouden materiaal kost handenvol geld . Maar hun status vraagt dat het materiaal steeds van het laatste nieuwe type moet zijn , ook de voertuigen om maar één voorbeeld te noemen . De witheid van hun imago verleent hen meer dan zomaar een status , het maakt hen ongenaakbaar , ontoegankelijk , arrogant. Hun regelmatige uitstapjes ook , vooral dan naar wildparken waar zij privilegies genieten. Tijdens ons verblijf heb ik nooit een besmeurd " wit " voertuig van hen gezien , steeds was het clean . Hun personeel ( ook de zuivere militairen ) verblijven niet in kazernes maar voor hen gehuurde verblijven , gaande van grote villas zoals in de onmiddellijke omgeving van het Lake Victoria - het Bangladesh House staat er dan op geschilderd – of in de directe residentiële omgeving van ons eigenste guesthouse : een soort van laagbouw appartementsvilla met rolprikkeldraad op de tuinmuur . Janwillem verklapte de huurprijs : 1.000,- USD per maand exclusief kosten .De hogere officieren verblijven in luxe-hotels . De eigen gouvernementele Ugandese corruptie maakt ook misbruik mogelijk en geniet er zelf van . Het maakt een mens toch allemaal wat minder onnozel …maar het maakt meteen ook zijn idealisme deels kapot .

De zon is ook wakker geworden maar bewaart toch nog die verfrissende koelte van de ochtend . Een lekkere kop pure Ugandese koffie , nog een beetje rokend , op ons terrasje pompt ons vol nieuwe moed voor de komende dag . Het Hiace-busje dat gisteravond ons Purmerends Joke naar Entebbe International Airport bracht staat opnieuw netjes te wachten op zijn nieuwe passagiers . Niemand ontkomt aan de beulenbijl van het vertrek . Maar , we gaan nog eerst eens Entebbe zelf verkennen , Entebbe waar we in de hoofdstraat , Kampala Road , definitief afscheid zullen nemen van onze (dat mag ik ondertussen wel stellen ) Tilburgse Marina en Toine. Zij rijden verder door naar Kampala . Op het kruispunt van deze straat en de afdalende straat ( Wilson Hill Lane ) naar het Victoria Lake toe drukken we mekaar de hand , wensen we mekaar het allerbeste toe , een wens bezegeld met een kus . Tot weerziens , wie weet ? Door het raampje uitgestoken armen en wuivende handen . 40 vingers wijzen naar de hemel . Joke zal intussentijd reeds thuis zijn of ten minste op Schiphol . Effe slikken en blijven wuiven …alles vervloeit … Mijn Haags Annelotte nichtje zei ooit eens tijdens een wandeling " het leven is een aaneenschakeling van ontmoetingen en afscheid nemen . Zoals een trein die steeds verder rijdt , in elk station stappen er mensen op en stappen er mensen af ." Ik kan er geen betere woorden voor vinden .

We struinen heuvelafwaarts naar het meer toe , laten The Botanic Gardens aan onze rechterzijde liggen links afdraaiend Berkeley Road op . Een groot nieuw bouwproject is in volle realisatie , zijnde een combinatie van wooncomplexen met een shopping center …We blijven verder afdalen – hetgeen belooft voor het teruggaan – tot aan de oevers van het meer . Eigenlijk een binnenzee want haar oppervlakte is zo groot als Nederland en België tezamen. Het water lijkt uitnodigend maar bevat dodelijke bacteriën . Het uitzicht doet ons wat aan Jamaïca denken : water – een strook wit zand – bomen en struiken . Het strand is amper een paar meter breed . In de verte rechts zien we de haven aan het uiteinde van een donkergroene heuvel . Er zijn een drietal cafétaria's , netjes verzorgd , luxueus bijna zelfs , en dat is het dan . We kiezen er eentje uit , Goretti , en genieten van een Coke onder tropisch groen . In drie tussentijden gaan we terug naar Kampala Road . De privé taxi kost ons 15000 UL om ons tot in het Guesthouse te brengen . Voor wat beteft de wijken welke wij bezochten bleek Entebbe niets anders dan een indommelend provinciaal stadje te zijn . Hun als handelsdrukke aangemelde Kampala Road is dit amper over een paar honderd meter waar alles geconcentreerd is . Het stelt allemaal niet veel voor . Wel moet gezegd dat vanaf Kampala Road tot aan de oevers van het meer de stad nog rustig getuigt van haar koloniaal verleden met gebouwen welke je als villas zou kunnen beschouwen ingeplant in grote tuinen .

Zo , dat was het dan . De rest van de dag zullen we afwachtend verpozen in de tuin , de neuzen nu meer en meer en tenslotte volledig naar huis gericht , denkend aan onze sympathieke reisgenoten thuis en in Kampala , denkend aan ronnie die weer op de baan zit te "tsjop-tsjoppen " ( de drivers worden immers per gepresteerde dag betaald ) . We bekijken van op afstand , fysiek dichtbij maar mentaal mijlenver , het aankomen en vertrekken van reizigers . Diegenen die aankomen weten hoogstwaarschijnlijk niet wat hun te wachten staat en diegenen die vertrekken weten het maar al te goed . Even grinniken mag wel . 21 dagen intensieve vakantie zitten erop ; intensief was het voorwaar gewis en zeker maar of het " vakantie " was blijft een open vraag . Janwillem komt na een uitgebreide babbel ook afscheid nemen . Toffe kerel . En ; zoals het hele jaar door hier : 06.30 Hr het wordt licht , 07.10 Hr het is volop licht , 1900 Hr de avond valt , 1940 Hr het is pikdonker .

Uganda

Een land als een levensverijkend infuus . Uganda raak ik nooit meer kwijt : in kranten , tijdschriften , magazines , Tv commentaren , boeken zal ik blijven op zoek gaan naar dit land , deze mensen , deze wildparken , deze duizend heuvels . UGANDA .

Een woord van dank :

Habari Travel , voor haar uitstekende organisatie en planning

Joke , voor haar zo goed als top professionele kennis , welke zij met ons deelde , voor haar geëngageerde fotografie , voor haar gezelschap

Marina en Toine , voor hun enthousiast positivisme , hun moedgevende aanwezigheid , hun alertheid tot ontdekken

Ronnie , omdat Uganda zich geen betere ambassadeur wensen kan.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

waarom habari

Ontvangt u onze maandelijkse nieuwsbrief al?

Blijf op de hoogte van het laatste Habari Travel nieuws: nieuwe reizen, aanbiedingen en meer via onze nieuwsbrief.

Controleer uw inbox- of spammap nu om uw aanmelding te bevestigen.

Pin It on Pinterest