Habari Travel https://www.habaritravel.nl de mooiste safari's in Uganda Sun, 06 May 2018 13:26:06 +0000 nl hourly 1 Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2017 https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2017/ https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2017/#comments Wed, 28 Feb 2018 21:08:26 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=7445 Na langdurig overleg tussen de juryleden onderling, zijn de prijswinnaars geselecteerd uit het grote aantal foto’s die dit jaar zijn ingezonden voor de Habari Travel Fotowedstrijd 2016.

Het bericht Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2017 is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

We zijn eruit! Na lang wikken en wegen hebben we de prijswinnaars gekozen uit een ruim aanbod aan foto's. Alle foto's zijn gemaakt tijdens een door Habari Travel georganiseerde rondreis in 2017.

Onze oud-reizigers konden foto's inzenden voor 4 categorieën, namelijk:

  1. Accommodaties
  2. Landschappen
  3. Mensen
  4. Dieren

Net als in vorige jaren waren wij weer verbaasd over de prachtige momenten die 'op de gevoelige plaat' waren vastgelegd. Momenten waarvan iedereen die Uganda, Tanzania of Rwanda bezoekt, hoopt mee te maken en vast te leggen voor later.
Want uiteraard zullen de foto's nog regelmatig bekeken worden; op het scherm of verwerkt in een mooi album. Duizenden kilometers verwijderd van de Parel van Afrika word je dan weer meegezogen naar het verleden en beleef je de reis steeds opnieuw.

 

Categorie Accommodaties

1e prijs
'Kidepo Savannah Lodge' van Wiesje Olie

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Accommodaties 1e Wiesje Olie

Onze meest recente lodge in het noordoosten van Uganda op een steenworp afstand van Kidepo Valley National Park. Een flinke regenbui heeft het gebied rondom de lodge opgefrist. Een mooie sfeerfoto van een bijzondere plek.

2e prijs
'Mburo Eagles Nest' van Lisette Verwoerd

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Accommodaties 2e Lisette Verwoerd

Mooie foto van Mburo Eagles Nest, prachtig gelegen op de Ryemitanaheuvel. Deze lodge ligt net buiten Lake Mburo National Park. Aan de voet van de heuvel zijn vaak wilde dieren als steppezebra, impala, defassa waterbok en wrattenzwijn te zien.

3e prijs
'Fort Murchison' van Loet Bluijs

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Accommodaties 3e Loet Bluijs

Een herkenbare situatie voor Habarireizigers die Murchison Falls National Park bezoeken en tussen de game drives en boottochten door de lunch gebruiken in Fort Murchison. Even bijkomen van alle indrukken. Dat kan door te 'chillen' in de schaduw, of af te koelen in het splinternieuwe zwembad.

 

Categorie Landschappen

1e prijs
'Ngorongorokrater' van Ursula Ockenfels

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Landschap 1e Ursula Ockenfels

Een prachtige sfeerfoto van de wereldberoemde Ngorongorokrater in Tanzania, genomen in de vroege ochtend. De immense afmetingen worden versterkt door de terreinwagen die links op de foto een stofspoor achter zich laat.

2e prijs
'Regenbogen boven Ziwa Rhino Sanctuary' van Omer Eyckmans

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Landschap 2e Omer Eyckmans

Een mooie landschapsfoto, genomen in Ziwa Rhino Sanctuary. De dubbele regenboog maakt de foto bijzonder, net als de witte neushoorns die in Ziwa gefokt worden om in de toekomst de Ugandese savannes opnieuw te bevolken.

3e prijs
'Kidepo Valley National Park' van Marian van Bers

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Landschap 3e Marian van Bers

Een game drive in de vroege ochtend is mooi vanwege het zachte 'gouden' licht, maar ook in de late middag kan een game drive qua sfeer prachtig zijn. Ondanks de zinderende hitte is het licht aan het dimmen en binnen niet al te lange tijd zal het blauwe uur aanbreken. Een fraaie sfeerfoto.

 

Categorie Mensen

1e prijs
'Ananassen kopen' van Korinne Stoel

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Mensen 1e Korinne Stoel

Wie kent niet de vele fruitverkopers langs de weg? Driver/guide William onderhandelt over de prijs. Een herkenbare situatie die alle Habarireizigers meegemaakt hebben of nog gaan meemaken.

2e prijs
'Bodaboda' van Omer Eyckmans

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Mensen 2e Omer Eyckmans

Wie voor de eerste keer in Uganda is, zal zijn ogen uitkijken als hij de bodaboda's ziet. Bodaboda's zijn brommertaxi's die klanten van A naar B vervoeren. Dat vervoer kan bestaan uit alleen personen, maar ook uit kasten, doodskisten, bedden, matrassen en zoals hier te zien, schapen.

3e prijs
'Op weg naar...?' van Wiesje Olie

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Mensen 3e Wiesje Olie

Lopen is een gewone dagelijkse bezigheid voor Ugandezen. Waar gaan deze twee meisjes naar toe? Naar een feestje misschien? Het kleinste meisje heeft een mooie feestelijke jurk aan. Maar misschien gaan ze naar de kerk, in hun 'zondagse' kleren. Wie zal het zeggen?

 

Categorie Dieren

1e prijs
'Jonge berggorilla' van Yves Monod de Froideville

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Dieren 1e Yves Monod de Froideville

Een bezoek aan de berggorilla's is één van de hoofdredenen om naar Uganda af te reizen. De gorilla tracking vormt meestal het hoogtepunt van de rondreis door Uganda.
Deze foto van een nog jonge berggorilla is zeer geslaagd. De compositie is goed, de foto is scherp, de kleuren zijn in orde en er is actie. Waardoor is de gorilla gebiologeerd zodat het gestopt is met eten? Zijn het de bezoekers die zijn interesse hebben gewekt of loopt zijn vader, de machtige zilverrug net voorbij? De enige twee die het weten zijn het jong en de fotograaf. Wij kunnen alleen maar gissen.

2e prijs
'Leeuw in boom' van Korinne Stoel

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Dieren 2e Korinne Stoel

Om de beroemde boomklimmende leeuwen van Ishasha ook daadwerkelijk in de reusachtige vijgenbomen te zien, is een kwestie van geluk hebben. Deze mannelijke leeuw heeft het kennelijk naar zijn zin, gezien zijn wat soezige uitdrukking. Maar vergis je niet, voor je het weet is dit lieve, uit de kluiten gewassen poesje veranderd in een verscheurend roofdier.

3e prijs
'Bonte ijsvogel' van Jan van Logten

Habari Travel fotowedstrijd 2017 Dieren 3e Jan van Logten

Natuurfotografie is een kwestie van op het juiste moment en op de juiste plaats de ontspanknop van de camera indrukken. Deze bonte ijsvogel, een algemeen in Uganda voorkomende vogel, had net een forse vis in het Kazinga Channel gevangen en maakt zich op om deze, met de kop naar beneden, in te slikken. Dit soort taferelen zal je gedurende de reis meerdere keren kunnen zien, maar om het ook mooi op de foto te zetten, vraagt een beetje geluk.

Namens het gehele Habari Travel Team van harte gefeliciteerd!

De VVV cadeaukaarten worden zo snel mogelijk naar de prijswinnaars verzonden.

 

Wilt uzelf ook graag mooie foto's gaan maken in Oost-Afrika? Klik dan hier om naar de pagina met onze reizen en verlengingen te gaan. Hier vindt u alle mogelijkheden op een rijtje: groepsreizen, individuele reizen, maatwerk en verlengingen naar Rwanda en Zanzibar. Op de brochure pagina kunt u alle reizen en verlengingen downloaden.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2017 is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2017/feed/ 4
Uganda – Hans en Annie Hellebuyck https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/uganda-hans-en-annie-hellebuyck/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/uganda-hans-en-annie-hellebuyck/#comments Thu, 27 Apr 2017 10:36:10 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=593 Wij hebben er zo lang naar uitgekeken en eindelijk is het zover! Na enkele drukke weken op het werk, staan wij om 5u. 15 op, een onooglijk vroeg uur! Iets voor 6u. brengen mijn ouders ons naar het station van Wevelgem.

Het bericht Uganda – Hans en Annie Hellebuyck is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Uganda - Hans en Annie Hellebuyck

Dinsdag 12 oktober 2010 : "De dag der traagheid, lekkere Belgische producten worden in de verf gezet en echtelijke twist op het vliegtuig".

Wij hebben er zo lang naar uitgekeken en eindelijk is het zover! Na enkele drukke weken op het werk, staan wij om 5u. 15 op, een onooglijk vroeg uur! Iets voor 6u. brengen mijn ouders ons naar het station van Wevelgem. Druppelsgewijs komen de forenzen toe die aan de slag moeten in Brussel en omgeving. In Kortrijk zit de trein al afgeladen vol en ook in Gent komen er nog mensen bij. De trein loopt vertraging op door de werken in Ternat maar in Brussel is de trein zo goed als leeg. Als wij in het station van Brussel Nationaal-Zaventem aankomen, is dit met een achterstand van twintig minuten. Ook hier zijn grote werkzaamheden aan de gang en dit alles onder de noemer "Diabolo", voor een betere bereikbaarheid van de luchthaven!
Met Mireille en José hebben wij afgesproken bij de informatieborden en daar zijn ze al! Via het wereldwijde web zijn we al ingecheckt, dus begeven wij ons naar de balie waar we enkel de bagage moeten afgeven. Daar staan al wat mensen met pakken en zakken. Iemand van Brussels Airlines verwijst ons echter naar de gewone rijen waar het kalm is. Er liggen wel veel verpakte bloemenkransen voor een begrafenis. Onze reistassen geven we af en wij hebben nog ruim tijd voor een koffie.
De innerlijke mens is nu versterkt en we zijn klaar om ons naar het vliegtuig te begeven. Paspoort-en bagagecontrole gaat heel snel vandaag en iets na 10u. zitten wij al op het toestel. We maken er meteen kennis met Luc, onze vijfde reisgenoot. En waar is nummer zes? Wij zijn al aan het gissen wie het zou kunnen zijn in het vliegtuig! Spijtig genoeg is er al een mededeling dat we pas een half uur later zullen vertrekken door hardnekkige mist. Enkele ogenblikken nadien wordt er omgeroepen dat er een klein technisch defect is maar dat het snel opgelost zal worden! Het begint weer goed!
Het vliegtuig stijgt eindelijk op en iets later is het al tijd voor het middagmaal. We zitten goed vooraan dus krijgen wij snel onze lunch. Koolvis met rijst is niet aan ons besteed maar het chocolaatje van C?te d'or en het Lotus vanillewafeltje gaan wel zoet binnen. Tof dat Brussels Airlines met Belgische producten uitpakt!
Op het videoscherm tonen ze nu de documentaire "Jules Vernes, the lost gorillas". Primatologiste Amy Vedder is altijd al bezeten geweest van gorilla's. In de voetsporen van Dian Fossey reist ze af naar Congo waar ze op zoek gaat naar de berggorilla's. Het contact met de dieren is niet gemakkelijk maar met geduld en kalmte wint ze het vertrouwen van deze prachtdieren! Het doet ons al verlangen naar de dag dat wij deze mensapen mogen bezoeken! Op een bepaald ogenblik moeten wij echter onze aandacht verdelen tussen de documentaire en het zicht buiten want we vliegen over de bergtoppen van de Alpen.
Wij hebben geen tijd om ons te vervelen want de animatiefilm "Toy Story 3" wordt nu vertoond en intussen mogen we smullen van een potje chocolade-ijs van de Belgische producent "ijsboerke".
Schuin voor ons zit een Rwandese vrouw met haar acht maanden oud zoontje Aaron. De chromosomen van de vader hebben hier in elk geval de bovenhand gehaald want het kind is blank en heeft groene ogen. Ze stappen af in Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Het is hier dat op 7 april 1994 tien Belgische para's werden vermoord. Voor veel mensen is dit hun eindbestemming en de stewardessen tellen de overige passagiers. Maar blijkbaar is er een probleem met een vrouw. Haar man is afgestapt en zij is blijven zitten. De mevrouw weigert van boord te gaan en wij zien enkele personeelsleden van Brussels Airlines naar haar toestappen om het euvel te verhelpen. Daarna zien wij nog een paar keer twee stewardessen met een duimtellertje passeren. Het lijkt wel een soapserie of misschien staat er ergens een verborgen camera opgesteld?
Uiteindelijk stappen er weer mensen aan boord die ofwel Entebe of Brussel als bestemming hebben. Een klein uur later landen we eindelijk in Entebe, Oeganda. Wij zijn meer dan twee uur later dan gepland. Gelukkig verloopt de betaling (50 dollar per persoon) voor onze visa vlot en maken we kennis met Edmond, onze chauffeur-gids voor de komende drie weken. Er zijn nog wat problemen met de betaling van een parkeerticket en ook de slagboom om de luchthaven uit te rijden werkt niet, maar dan baant de jeep zich een weg door de nacht. Een paar minuten later komen wij aan onze slaapplaats voor een paar uren : "Airport Guesthouse Entebe". Een welkomstdrankje doet deugd en we vernemen op welk tijdstip wij morgen moeten vertrekken.

Woensdag 13 oktober 2010 : "Miljonairs in spe, Tarzan's beste vriend en de langste rivier ter wereld".

Het is al ruim na middernacht als we onder de lakens gaan. De adrenaline speelt ons parten, alsook een wakkere haan en een luidruchtige hond, zodat de nacht wel heel snel gaat. Om 5u. 20 staan wij op en om 6u. kunnen wij wel een ontbijt verdragen. Een bordje met ananas en wat toast zorgen voor de nodige vitamines. Intussen maken we eindelijk kennis met onze zesde reisgenoot, de Nederlander Jaap. Hij is gisteren, zonder vertraging, met KLM naar hier gevlogen.
Een halfuur later vertrekken wij naar andere oorden. Eerst stoppen we om wat geld te wisselen. Dat gaat uiterst vlot en wij zijn "Shilling-miljonair"! Voor 1 euro krijgen we namelijk 3000 shilling.
Richting Kampala wordt het druk. Mensen staan te wachten op busjes, fietstaxi's zijn druk in de weer, kinderen wandelen naar school en kraampjes verkopen bereide gerechten, bananen, ananas, suikerriet en cassave. Dat laatste is de eetbare wortelknol van een heester en is bij ons beter gekend als maniok. De mensen bakken ze of maken er chips van. Edmond neemt allerhande wegen tussendoor om vlot door de hoofdstad te rijden. Zo zijn wij in een mum van tijd op het platteland.
Langs de kant van de weg staan zakken gevuld met houtskool. Aan een standje koopt onze chauffeur twee kartons water en een tros kleine bananen. Dit lekker fruit is in geen tijd op, dus slaat hij opnieuw wat bananen en gebakken cassave in, waarbij de auto omringd wordt door allerhande verkopers. De gebakken wortelknol smaakt een beetje naar zoete aardappel en persoonlijk vind ik het lekker. In een boom zien wij een maraboe en ook op de grond zitten verschillende exemplaren. Ook in Kampala hebben we ze hier en daar al opgemerkt. De vogels leven waarschijnlijk van het afval dat de mensen dumpen. In andere Afrikaanse landen leven ze echt in het wild en worden ze ook wel "begrafenisondernemers" genoemd. Ze wachten namelijk tot hun slachtoffers te zwak zijn om terug te vechten, alvorens ze op te peuzelen!
Edmond heeft afgesproken dat wij "Bush bush" moeten roepen als we een sanitaire stop willen maken. Voor een paar mensen is het hoog water en ze zoeken dan ook een plaatsje in het struikgewas om een dringende behoefte te doen. Intussen zien wij een zwarte arend op een boomstronk zitten. We rijden alweer en spotten nog twee hoornraven. Deze grote vogels uit de familie van de neushoornvogels kunnen lang zonder water en zoeken hun voedsel vooral op de grond.
We komen in de stad Masindi, waar wij het middagmaal zullen nemen. In het "New Court View Hotel" bestaat de lunch van Annemie en ik uit een croque monsieur met pompoensoep. Het is lekker en we kunnen er weer tegen! De rekening heeft wat voeten in de aarde omdat wij allemaal met briefjes van 10 000 shilling betalen en vooral het wisselgeld is een probleem. Alles komt in kannen en kruiken en we zoeken andere oorden op.
Wij verlaten de betonnen paden maar de aarden weg valt goed mee omdat er grote werkzaamheden zijn om de infrastructuur te verbeteren. Zo zijn we in een mum van tijd bij "Kaniyo Pabidi" in het prachtige "Budongo Forest". In dit woud van mahoniebomen leven verschillende families chimpansees. Onder leiding van gids John gaan wij op zoek naar deze mensapen. Ze worden beschouwd als de nauwste, nog levende verwanten van de mens. We starten de tocht en om het hoekje komt al een baviaan even piepen. Het pad dat wij bewandelen is goed begaanbaar en de gids wijst ons al op een paar mooie "Zwart-witte franjeapen of Colobusapen " die hoog in de bomen van tak naar tak springen. "Colobus" komt van het Griekse "kolobos", wat "stompje" betekent en slaat op de rudimentaire duim van de primaten. Hier en daar zitten er duizendpoten en het karakteristieke geluid van cicades klinkt door het woud. En het duurt niet lang of we horen een paar chimpansees. We naderen snel twee exemplaren die zich verschuilen in de bomen. John neemt ons voortdurend mee door het struikgewas, zodat wij de gedragingen van de dieren goed kunnen zien. Op een bepaald ogenblik bevinden er zich enkele primaten op de grond. Ze vorderen snel en we proberen ze zo goed en zo kwaad mogelijk te volgen. Wij komen hen tegen en dan horen we ze om ter hardst krijsen. Dat is namelijk hun manier van communiceren. Dat doet mij denken aan de Tarzanfilms met Johnny Weismuller, waarin de chimpansee Cheetah ook een rol speelde!
Dan spotten we heel wat van de mensapen in één boom. Wij genieten van hun kuren en wandelen dan terug naar het bezoekerscentrum. John heeft nog een mededeling voor ons : "I hope you liked it! Please, tell your friends at home how nice it is in Oeganda!". Dat kunnen we voorlopig alleen maar beamen!
We rijden nu naar onze eindbestemming voor vandaag en op de weg troepen heel wat bavianen samen. Ze maken maar langzaam plaats voor de voertuigen en ook "Pumba's" (wrattenzwijnen) komen nieuwsgierig even polshoogte nemen. Edmond toont ons nog enkele zwart-witte franjeapen en een roofvogel kiest vlug veiliger oorden. Wij bevinden ons thans in het nationale park van "Murchison Falls" dat met 3480 vierkante kilometer omtrek het grootste natuurreservaat van Oeganda is. We komen aan de Nijl, waar een veerpont ons naar de overkant zal brengen. Terwijl wij wachten op de oversteek, zien we een wrattenzwijn in het gras aan het water en ook enkele kwikstaartjes voelen zich hier in hun nopjes. De jeeps rijden achterwaarts op de pont en wij genieten van het landschap rondom ons. Een paar nijlpaarden zijn op het appel verschenen en duiken op en neer in de rivier. Enkele minuten later stappen we weer in het voertuig dat ons nu snel naar onze schitterende verblijfplaats voor een drietal dagen brengt : "Paraa Safari Lodge". Een verfrissingsdoekje maakt dat wij ons weer wat netter voelen en een welkomstdrankje loopt zoet naar binnen.
We krijgen een mooie en ruime kamer toegewezen en het uitzicht op het natuurreservaat en de rivier is adembenemend. De Nijl is met een lengte van 5499 tot 6695 km (door verschillende manieren van meten) de langste ter wereld. De rivier snijdt dit park in twee.
Een douche spoelt het vuil van de dag af en om 19u. 30 is het tijd voor het diner. Het is in buffetvorm met onder andere groene aspergesoep, biefstuk, vis uit de rivier, verse groenten, aardappelen, rijst en gebakken cassave. Alles smaakt voortreffelijk en wat zoete gebakjes en fruit sluiten het avondmaal af. Edmond komt er nog even bijzitten en vertelt wat over de gewoontes in Oeganda.
Om 21u. 30 zoeken wij de kamer op maar kunnen de slaap niet direct vatten. Er woedt namelijk een onweer en dat zorgt voor het nodige klank- en lichtspel. Onze eerste dag in Oeganda was een feit en er mogen er nog zo'n toffe volgen!

Donderdag 14 oktober 2010 : "Hakuna Matata, een leeuwenfamilie zien op straf van boete, watergeweld, Duitsers en vliegen en klank-en lichtspel".

De wekker loopt om 6u. af en een half uur later genieten wij van een lekker ontbijt. Boterhammen, een pannenkoek en ontbijtgranen vormen het grootste deel van mijn ochtendmaal. Buiten is het droog en de wind is gaan liggen, dus vertrekken we om 7u. voor een rit door het park, dat grotendeels uit savanne bestaat. Zo'n tochtje met de jeep wordt in Afrika "Game-drive" genoemd. Edmond heeft intussen het luik boven onze hoofden geopend zodat wij een goed zicht hebben op de omgeving. We zijn niet de enigen die op safari gaan, want het is al een drukte van jewelste.
De eindelijke rit begint een paar kilometers verder, maar toch zien wij bijna direct antilopen : "Waterbokken en Uganda kobs". De wolken verdwijnen en de zon komt erdoor. Daardoor hebben we een prachtzicht op de savanne. Hier en daar staan zelfs palmbomen. Het is nu echt genieten van al het moois dat wij te zien krijgen! "Hakuna Matata" roepen we dan ook uit volle borst! Natuurlijk is deze zegswijze het meest gekend uit de animatiefilm "The Lion King" en betekent "Geen zorgen, wees gelukkig!".
We spotten enkele vogels en dan bespeuren wij op een tak het eerste speciale dier van de dag : een "Patas Monkey" of "Huzaaraap". Het mooie beest is familie van de meerkatten en heeft lange ledematen. Dan is het de beurt aan meerdere fotogenieke "Rothschilds giraffen". Deze dieren zijn mooier naarmate ze ouder worden. Dan zijn ze iets warmer van kleur. Jammer genoeg zijn ze een bedreigde soort .Twee jonge mannetjes hebben jeuk en helpen elkaar om de parasieten van de rug weg te jagen. Zo staan ze natuurlijk mooi geschrankt, wat ons een toffe foto oplevert.
Iets verder zien wij twee olifanten tussen de struiken. Er volgt nu een mix van buffels, grappige wrattenzwijnen, hartebeesten, Uganda kobs natuurlijk en allerlei vogels zoals hoornraven, kleurrijke bijeneters en grenadierwevers. In het Engels heeft de laatste vogel de mooie naam "Red Bishop".
Het volgende zoogdier zien de mensen ook niet iedere dag waarschijnlijk : "Een gestreepte jakhals". Vanuit het hoge gras staat het prachtige beest ons aan te kijken. Wat verder hebben alle gieren uit de omgeving verzamelen geblazen in die ene boom. Edmond is via zijn gsm opgeroepen dat enkele mensen leeuwen gezien hebben. We spoeden ons daarheen, maar de twee leeuwinnen en hun jongen zitten niet dichtbij en zijn moeilijk te bespeuren in het hoge gras. Wij rijden dan maar naar een poel waar tientallen nijlpaarden zich in het water bevinden. Nu en dan zijn er die wat bekvechten en dat levert mooie afbeeldingen op natuurlijk! Ook koereigers voelen zich hier thuis en zitten gewoon op de hippo's. De temperatuur is al aardig opgelopen maar we kunnen jammer genoeg geen afkoeling zoeken in het water hier.
Nadat iedereen verdwenen is, snelt Edmond terug naar de plaats waar de leeuwen zich bevinden en rijdt van het pad af. Zo kunnen wij de twee leeuwinnen en evenveel welpen mooi fotograferen bij enkele struiken. Hij stuurt terug naar de weg maar kan het niet laten om nogmaals naar de leeuwenfamilie te rijden. Het ene jong is intussen bij de moeder aan het zogen. Hartelijk dank, Edmond, want dit kon hem een geldboete opleveren. Maar wie niet weet, niet deert natuurlijk! Zo kan onze dag niet meer stuk! Alle stress van de voorbijgaande weken valt van ons af.
Het is zeker nog niet gedaan voor deze voormiddag. Een kudde giraffen steekt voor en achter het voertuig de weg over en wat verder zit een indrukwekkende "vechtarend" zijn prooi op te peuzelen. Het is de grootste arend van Afrika Hij kan prooien groter dan zichzelf doden, zoals bijvoorbeeld een jonge antilope of een jong wrattenzwijn. Ik denk dat hij hier een jonge mangoest aan het verorberen is! Met zijn witte poten is het echt wel een fotogenieke vogel!
Het is een dierrijke rit want daarna lopen er vier olifanten rechts van het voertuig en zien we nog wat kuddes hartebeesten en antilopen. Wij hebben er zowaar honger van gekregen en rijden naar de lodge. Nu zien we hoe prachtig gelegen die wel is! Eerst nemen wij de tomatensoep van het lunchbuffet. Vervolgens is er keuze tussen kip, vleesbouletten of gepaneerde vis met tartaarsaus. Dit kunnen we aanvullen met puree, vlindertjespasta of dikke frieten en groenten, bijvoorbeeld advocado. Wat fruit en zoetigheden, zoals een crumblepudding, sluiten een heerlijke en maagvullende maaltijd af.
Om 14u. is de tijd gekomen om dat alles te laten bezinken tijdens een boottocht op de Nijl. Edmond voert ons naar de rivier waar een groep kinderen samentroepen die op de ferry aan het wachten zijn. Ze zijn waarschijnlijk op schoolreis! Tijdens onze kinderjaren gingen wij bijna altijd naar "Het Zwin" en later was onze bestemming gegarandeerd "Cap Gris Nez en Cap Blanc Nez"!
Ook een moederbaviaan met jong zou wel een deel van de wereld willen zien want ze zitten rustig in de schaduw van een grote wereldbol. Ons motorbootje ligt er al en de voorste plaatsen zijn bezet door een jong koppel en een Duitse vrouw met haar zoon. We varen en nu en dan komen er enkele exemplaren van nijlpaarden eens loeren welke onverlaten er passeren. Bonte ijsvogels (zwart-witte) zijn druk in de weer om hun voorraad insecten op te slaan. Net als de torenvalken bij ons, kunnen ze even stil blijven hangen in de lucht, alvorens te duiken naar hun prooi. Naast deze acrobaten zien wij ook nog soortgenoten als de kleurrijke "Kleine gekuifde ijsvogels" en de "Afrikaanse dwergijsvogels". Beide zijn als volwassen vogels slechts 13 cm groot! Het lukt ons niet om er een mooie afbeelding van te maken, omdat ze te snel en te klein zijn!
Het bootje vaart langs enkele rotsen waar talrijke veelkleurige bijeneters, zwaluwen en bonte ijsvogels hun nesten hebben uitgehold. We vervelen ons geen minuut want ook rode franjeapen, krokodillen, aalscholvers en een paar Afrikaanse zee-arenden laten zich van hun beste kant zien. Het is hier een waar dierenparadijs! Een uit de kluiten gewassen krokodil loopt uit de bosjes en rent het water in. Dan komen wij bij onze eindbestemming : "The Murchison Falls", de 40 meter hoge beroemde waterval. We varen dan terug en telkenmale wij langs de oever varen, spotten we dieren a volonté. Halverwege moet ik mij wel boos maken op de Duitse jongen van een jaar of tien. Er zit een vlieg op de reling van de boot en hij spuit insectenrepellent naar het dier. Door de wind komt het goedje echter in mijn ogen en dat doet geen deugd!
Om 17u. 15 zijn wij terug in het haventje en enkele tellen later is Edmond er. "Have you seen a hippo already?", vraagt hij. "Yes, we do", zeggen we. De chauffeur lacht, neemt ons mee naar de slaapplaatsen van de gidsen en toont ons daar een nijlpaard dat aan het grazen is. "It's a loser", zegt Edmond. Dat is blijkbaar zijn stokpaardje want eerder die dag had hij het ook al over de "losers" onder de mannetjesdieren ,die door anderen uit de groep verstoten zijn. Tot slot zien wij nog een paar kleurrijke hagedissen en dan bollen we naar het hotel.
Op de kamer floept het licht aan om 18u. en kunnen we een douche nemen. Om 19u. kijken wij op het web of er niets speciaal gebeurd is in het thuisland en een half uur zitten we aan tafel voor het diner. Het buffet bestaat vanavond onder meer uit een pompoensoep gekruid met kaneel en als hoofdgerecht is er volop keuze tussen vis, vlees of kip aangevuld met vitaminerijke groenten alsook kleine "pizza's Hawa?". Twee priesters die zo weggelopen lijken te zijn uit de film "Don Camillo" laten zich dit alles ook welgevallen en te zien aan hun figuur, is dit niet de eerste maal dat ze een copieuze schotel tot zich nemen! Enkele zoetigheden sluiten de heerlijke maaltijd af en we nemen nog een kijkje in het winkeltje van het hotel. Alle souvenirs zijn ge?nspireerd op de uitbundige fauna van het park. Wij bladeren even door enkele boeken om te zien wat we tot nu al gespot hebben en verpozen dan wat aan het zwembad. De temperatuur is er zalig en bliksemflitsen zorgen voor licht in het duistere heelal. We gaan naar de kamer en enkele vleermuizen vliegen door de gangen van de lodge, om hun kostje voor deze nacht bijeen te zoeken. Wij liggen snel in bed en genieten van het dondergeroffel buiten! De dag was er één om U tegen te zegggen!

Vrijdag 15 oktober 2010 : "Een prehistorisch dier, de chocolade-olifant, Edmond geveld door koorts en plannen wijzigen".

We hebben heerlijk geslapen tot 6 uur. Een halfuur later genieten wij van een lekker ontbijt en om 7u. voert Edmond ons naar de Nijl waar een bootje ons opwacht. Vooraan zitten al vier Nederlanders van de concurrende reisorganisatie Matoke Tours die op een camping gelogeerd zijn. Annemie en ik nemen plaats op dezelfde positie als gisteren. Gids Deo zal ons vandaag meer vertellen over de fauna en flora die we zullen zien en stuurman David zal ons veilig door het water loodsen. We varen af en waar wij ook kijken, overal zien we nijlpaarden. In de bomen merken wij talloze bavianen. In de verte lijken ze op plukrijpe vruchten. Ook Colobusapen zijn weer van de partij. De eerste speciale dieren die we vandaag mogen aanschouwen zijn "Kroonkraanvogels", de mooie nationale vogels van Oeganda. Ook de vegetatie in de vorm van papyrusmoerassen, zien wij niet elke dag! Aan de zijkanten van de boot vliegen tientallen zwarte libelles met het vaartuig mee, het lijken wel minihelicopters. Spijtig genoeg zijn de insecten niet op foto vast te leggen!
De tocht verveelt geen seconde want ibissen, grote zilverreigers, Goliathreigers, koereigers, ralreigers, purperreigers, slangenhalsvogels en witwangfluiteenden zijn de kleurrijke bewoners van deze moerassen. Ook allerlei roofvogels laten zich niet onbetuigd! Dan hebben wij opeens heel veel geluk! De stuurman heeft een "schoenbekooievaar" achter het riet opgemerkt! Voorzichtig vaart hij zijn boot tussen het riet en boven op het dek hebben we een prachtuitzicht op dit merkwaardig exemplaar van moeder natuur. Met zijn brede snavel lijkt het wel een prehistorisch dier. Wij hebben heel wat geluk omdat we de vogel kunnen fotograferen terwijl het poseert in een bloemenrijk decor. Het is wel komisch dat wij daarvoor op het dak van de boot moeten klauteren
We komen aan de Nijldelt a en kunnen zo naar het buurland Congo varen. Het is tijd om terug naar het veerpont te varen. De boottocht verveelt geen seconde. Een krokodil op de oever glijdt razendsnel het water in, een ander exemplaar ligt roerloos op de rivier, tientallen zwaluwen flankeren onze boot en een "Osprey", een visarend, vliegt over.
Zoals zo dikwijls het geval is, spot onze stuurman de meeste dieren het eerst. In de verte ziet hij namelijk een olifant op de oever. We naderen het solitaire mannetje en het kolossale beest lijkt zo weggelopen uit de wikkel van een "C?te d'or"- reep. Hij trekt zich van ons niets aan en eet relaxed wat gras. Hij poseert als het ware.
Wij hebben heel veel geluk vandaag! We komen aan het haventje, waar er geen spoor van Edmond te bespeuren valt. Wel staan er weer kinderen in kleurrijke uniformen. Iemand van het hotel voert ons terug en de vraag die op onze lippen hangt is : "Waar is Edmond?".
We hebben er honger van gekregen en smullen van heldere bouillonsoep, heerlijke aardappelen met vis of vlees en chocoladepudding om de gaatjes te vullen. Vlug nog de sanitaire voorzieningen opzoeken want om 14u. moeten wij weer paraat staan. Opeens wordt op de deur geklopt. Het zijn Jaap en Luc : "Er is een probleem!". We gaan mee naar beneden en iemand van Habari vertelt ons dat hij slecht nieuws heeft : "Edmond is ziek en heeft hoge koorts. Een vervangchauffeur is onderweg uit Kampala naar hier maar voor vandaag kunnen wij enkel maar een boottocht doen". Daar heeft niemand echter zin in want we hebben de ganse voormiddag al gevaren. Wij : "Misschien kunnen we een Game Drive doen?". De man gaat informeren maar alle voertuigen zijn volzet. Ik stel dan voor dat we misschien een wandeling kunnen doen. Hij vindt het een goed voorstel en gaat het eventjes vragen aan de receptie. Intussen geeft de man zijn gsm door aan Jaap omdat Bart, de grote baas van Habari, aan de lijn hangt. Alles is in kannen en kruiken en om 16u. zien we elkaar hier terug. Wij gaan wat lezen bij het zwembad en bekijken de voorlopige oogst aan foto's.
Onder leiding van gids Sam vatten wij de tocht aan. Er hangt een geweer over zijn schouder om eventueel een gevaarlijk dier op afstand te houden, niet om het te doden. We wandelen over aloude paden, die onder meer gebruikt worden door nijlpaarden en antilopes. We dalen af naar de Nijl en zien nijlpaarden, wevers en bijeneters. Een solitaire mannetjesbuffel die aan het baden is, kijkt ons vijandig aan en wij maken ons dan ook snel uit de voeten. Het is spijtig dat Edmond er niet bij is. Ik hoor het hem al zeggen : It's a loser!" Het doet werkelijk deugd om de benen te strekken! We stappen terug de hoogte in en zien enkele waterbokken. Sam vraagt : "Weten jullie hoe de waterbokken aan de grote witte cirkel op hun achteste komen?" Wij : "Neen". Sam : "Toen de dieren bij de ark van No? verzamelden, moest de waterbok vlug naar het toilet. De bril van de wc was echter pas geverfd, zodoende loopt het dier rond met een witte cirkel op zijn gat!"
Eenmaal boven komen we bij gebouwen, waar schoolkinderen buiten aan het eten zijn. De restjes worden in een hoek gesmeten en een wrattenzwijn vult zich met al dit lekkers. Een tiental maraboes zijn samengetroept op een plein en wachten ook op etensresten. Sam vertelt ons dat Edmond hier in een plaatselijk ziekenlokaaltje verblijft. Hij komt even gedag zeggen maar ziet er niet gezond uit! Wij wensen hem het allerbeste en stappen terug naar de lodge. De maraboes vliegen nu één voor één naar een boom en het lijken wel opstijgende vliegtuigen.
We frissen ons wat op in de kamer en vinden dat wij wel een aperitief verdiend hebben na deze toffe dag. Aan de bar neemt Annemie een amaretto terwijl ik de cocktail "Murchisons Sunset" probeer. "Good Choice!", beaamt de ober! Het drankje bestaat uit vodka en sinaasappel- en passievruchtensap. Bij het avondmaal zijn de broccolisoep en de vegetarische lasagne echte aanraders! Enkel het betalen van de drankrekening loopt niet van een leien dakje. Aan de receptie vragen we dan wanneer wij morgenochtend moeten opstaan en 7u. lijkt ons een mooi uur! We liggen echter nog maar pas in bed na deze dierrenrijke dag als er geklopt wordt. Luc : "De plannen zijn alweer gewijzigd want wij zullen om 6u. opstaan en om 7u. vertrekken!".

Zaterdag 16 oktober 2010 : "Kennismaking met Ronald, Mzungu is het woord van de dag, Chinese reclamecampagne en het regenwoud heeft zijn naam niet gestolen!".

Na een rustige nacht en een lekker ontbijt staan we om 7u. paraat voor de kennismaking met onze nieuwe chauffeur-gids. De reistassen staan bij ons en opeens stopt een wagen. Die laadt de koffer van Jaap weer uit. Die was blijkbaar al naar andere oorden. Een bestuurder van het hotel legt onze valiezen in de kofferruimte en neemt de dames intussen mee naar de kade. Wij wandelen naar de Nijl maar halverwege pikt de chauffeur ons ook op, want er is blijkbaar geen tijd te verliezen!
Door het veer worden we naar de andere kant gebracht en wij maken er kennis met Ronald! Hij is hier pas om 23u. aangekomen en heeft maar een paar uur kunnen slapen. We zien het weer volop zitten! Na een tijdje verlaten we het reservaat Murchisons Falls en komen dan in het Bugunga-natuurreservaat. Vervolgens rijden wij door agrarisch gebied, waar we vrouwen bundels hout, manden met was of bidons water zien sjouwen op hun hoofd. Ook de mannen laten zich hier niet onbetuigd want op hun fietsen liggen trossen bananen of suikerrietstengels gebonden. En als het even bergop gaat, sjouwen ze met hun vehikel te voet verder. Kinderen zien ons van ver afkomen en zwaaien dat het een lieve lust is. Soms horen wij ze wel roepen : "Mzungu, give me some money!" "Mzungu" is het woord voor "blanke" en dat zullen we deze reis nog veel aanhoren! In beekjes en poelen wordt de was gedaan, geven de mensen zichzelf een beurt en ook het voertuig wordt gereinigd! In een paar bomen merken wij enorme nesten en Ronald vertelt dat dit het werk is van "hamerkoppen". Dat zijn bruine vogels waarvan de vorm van hun hoofden en staarten veel gelijkenis tonen met hamers! Het zijn ook de enige vogels van de "roeipoten"- familie. Ronald is blijkbaar gek op bavianen want telkens als hij de apen aan de kant van de weg opmerkt, slaat hij met zijn hand op zijn autoportier tot de dieren in het struikgewas vluchten. Ik zeg tegen hem : "Ronald, you are the king of the baboons". Hij antoordt niet maar zijn guitige lach spreekt boekdelen!
Op het land wordt vooral ma?s, rijst en suikerriet verbouwd. Dan komen wij in het stadje Kagadi. In een eethuis spreken wij de picknickbox aan die we van de Paraa Safari Lodge meegebracht hebben. De doos is gevuld met een sandwich met kaas en vlees, een kippenbout, een hardgekookt ei, een stuk cake, een appel, een sinaasappel en een appelsapje. De inwendige mens is weer voldaan en wij kunnen verder rijden. We bollen over een grote asfaltweg en aan beide zijden van de route merken wij theevelden op. Die zijn er gekomen onder invloed van de Engelsen natuurlijk! In een uurtje zijn wij in de tamelijk grote stad "Fort Portal". De plaats verwijst naar een fort dat door Sir Gerald werd gebouwd, waar enkel nog een ru?ne van overschiet. Het plaatsje leeft vooral van het toerisme en de handel.
We wandelen naar de plaatselijke apotheek voor een zalfje om de jeuk van de insectenbeten die Mireille opgelopen heeft, wat te verzachten. Het is een hele belevenis want de mensen kunnen hier ook terecht voor één pil! Wij hebben nog wat tijd en drinken allen wat in het "Gardens Restaurant". Annemie en ik opteren voor een "African Coffee", maar het goedje van warm water en Nescafé bevalt ons niet echt! Intussen kunnen we wel de couleur locale beleven. Op de plaatselijke markt komen de mannen toe waarvan de fietsen volgeladen zijn met bananen en een publiciteitskaravaan staat klaar om te vertrekken. Op een vrachtwagen zijn mooie, kleurrijke fietsen gebonden en ervoor wachten een pak mannen in een groen t-shirt op een brommer op het startsein. Intussen maakt een man met een megafoon propaganda. Het is een grote reclamecampagne voor de huidverzorgingscr?me van "Skin Care". Ik vraag mij toch af wie zich dit hier kan veroorloven? Volgens mij is dit een merk uit China en zoals overal te wereld, proberen ze hier ook al voet aan de grond te krijgen! We hebben nog een uurtje rijden voor de boeg en verlaten snel de stad.
In de meeste dorpen staan er enkele kleinschalige steenovens maar al vlug bollen wij door een bos. We zien er nog juist twee chimpansees de luwte van de bomen induiken. Wij zitten nu midden in het regenwoud en warempel, de hemelsluizen gaan open! Terwijl Jaap vlug "Bush bush" moet doen, zien we enkele apen langs de lianen naar beneden klauteren. Dat belooft veel voor de komende dagen. We komen bij onze verblijfplaats "Kibale Forest Camp" en enkele vriendelijke jongens staan klaar met paraplu's om ons droog naar het hoofdgebouw te loodsen. Amai, het is hier prachtig!
Een welkomstdrankje in de vorm van een citroengras-fruitsapje is heel lekker en verfrissend. Terwijl onze reistassen naar de tenten gebracht worden, krijgen wij door de directeur van het kamp uitleg hoe alles hier werkt. Over ons bevoeg in het toilet moeten we bijvoorbeeld een schep zand doen en als wij een douche willen nemen, komen de jongens hier het vat aanvullen met een emmer van 10 liter warm water! Meer moet dat voor ons niet zijn! Onze ruime en nette tent draagt de naam "Herron" (reiger) en onze reisgenoten slapen in "Bulbul" (soort zangvogel), "Civet" (civetkat) en "Sunbird" (honingzuiger). Terwijl de krekels oorverdovend tsjilpen, laten wij het douchevat vullen met warm water en het doet meer dan deugd! Daarna lees ik een boek over een expeditie in de jungle in Zuid-Amerika en de omgeving kan niet toepasselijker zijn! Terwijl het nu fel onweert, begeven wij ons om 19u. 30 naar het hoofdgebouw, waar een tafel mooi gedekt is. Een servet is mooi opgevouwen tot een libelle en een viergangendiner is nu ons deel! Proficiat aan de koks die hier met beperkte middelen een lekker slaatje met pindanoten en aubergines, een overheerlijke pompoensoep, een sappige biefstuk met bloemkool en aardappen en een tongstrelende pannekoek met banaan en vanillesaus voorschotelen. Het is hier heel rustig en gezellig en we hangen aan de lippen van Mireille en José die vertellen over hun belevenissen op hun vele reizen.
Om 22u. zoeken wij onze tent op terwijl het water nog steeds met bakken uit de hemel komt. Hopelijk zijn er morgen opklaringen!

Zondag 17 oktober : "Apen kijken, een zwarte verrassing, in de gevangenis door de regen en een lekker olifantendrankje".

Het heeft de hele nacht geregend maar we hebben heerlijk geslapen. Om 6u. ontwaakt de natuur. In de verte horen wij apen luidkeels communiceren. Een half uur later staan wij op en om 7 u. zitten we al aan de ontbijttafel. Gisterenavond hebben wij een formulier ingevuld met onze eetwensen voor deze morgen. Annemie smult van wentelteefjes en wat fruit terwijl ik er nog ontbijtgranen bij neem. We zijn paraat om alweer een leuke dag tegemoet te gaan. Ronald is ook al fit en monter en rijdt ons naar het bezoekerscentrum van het woud. Onderweg rijdt hij bijna enkele hennen op een hoopje en Mireille zegt : "Dat zijn nu ook stressy kippen zoals bij ons!".
In het bezoekersgebouw krijgen wij uitleg over het hoe en waarom van het park. We zien er ook de vier Nederlanders weer van enkele dagen geleden. Onder leiding van gids Gerard vatten wij de wandeling aan. De tocht begint gemakkelijk maar al snel stappen we dwars door het bos maar er is niets bijzonders te bespeuren. Hij gooit het dan over een andere boeg en wij komen uit op de grote weg van Kibale naar Fort Portal. Al snel zien we enkele "red-tailed monkeys" die snel vorderen in de bomen, maar iets verder zitten twee chimpansees en die kunnen we wel goed observeren. Ze zijn rustig want het is etenstijd. Wij bekijken de gewoontes van de mensapen een tijdje en willen nog wat verder stappen. Eén van de dieren vindt het zelfs nodig om even zijn water te maken als ik onder de boom door stap.
Er is een tijdje geen wild te bespeuren langs de weg, maar tientallen kleurrijke vlinders vormen precies een tapijt op het pad. Opeens spot Gerard enkele zwart-witte franjeapen maar ze zijn razendsnel verdwenen in het gebladerte. Dan horen we het gekrijs van een grote groep chimpansees. Wij dwarsen het bos en zien meerdere exemplaren van het energieke dier. We kunnen ze dikwijls maar met moeite volgen, want ze lopen van links naar rechts en omgekeerd. Onze dag kan nu al niet meer stuk!
Wij wandelen terug naar de weg en bij de beek zit een grote troep bavianen. Maar een zwarte cobra, die in de holte van enkele palmbladeren aan het rusten is, vormt wel de apotheose van deze voormiddag!
We nemen afscheid van Gerard en Ronald voert ons terug naar het tentenkamp. Wij wassen onze handen en zijn klaar om het middagmaal te nuttigen. Om 12u.30 gaan we aan tafel en de hoofdschotel is tilapia met frieten en groenten. Afsluiter van deze lekkere vismaaltijd is een flan caramel. Tot ergernis van het personeel worden wij echter heen en weer geslingerd tussen "aan tafel blijven zitten" of "beestjes kijken"! Enkele mooie "rode franjeapen" zitten heel dicht in een boom bij het restaurant en hun gedragingen zijn "apenswaardig" te noemen natuurlijk! Daarbij komt nog, dat wat verder ook de fratsen van enkele zwart-witte franjeapen onze aandacht vragen! Niettemin is het eten weer heerlijk!
Een uur later voert de chauffeur ons naar het dorp Bigodi om het alledaagse leven ook eens te kunnen bewonderen. In een winkeltje kopen we een zak snoepjes voor de kinderen. Onder leiding van de jonge gids Bernard vatten wij de wandeling aan. De zoetigheden vinden snel gretige afnemers maar één kind rukt zich los uit de handen van zijn moeder als Mireille hem een snoepje aanbiedt. Het huilt en wij moeten toch wel lachen om zoveel verdriet! Het doet deugd om de benen eens goed te strekken. Eerst luisteren wij in een hutje van een traditionele genezer naar zijn uitleg over kruidenmengsels om mensen gezonder te maken. Buiten wat middeltjes met "Alo? Vera" hechten we niet niet zo veel geloof in zijn andere producten!
Vervolgens bezoeken wij een school. Geen enkel lokaal is afgesloten maar waarom zouden ze? Het is er armtierig en vuil. In een hoek waar de leraar zit, liggen er verdroogde aardappelschillen en stinkt het naar urine. Een kwartier vegen met een borstel zou hier zeker wonderen doen! Buiten hangen er allerlei aids-preventieborden en dit vinden wij wel positief! We verlaten het schooltje maar spoeden ons snel terug als de hemelsluizen volop open gaan. Vandaag regent het al vroeger dan gisteren. We maken van de nood een deugd en Bernard leert ons enkele woorden Oegandees : "Agandi" is "Hoe gaat het met u?" en "Webale" staat voor "Dank u". Het water blijft echter met bakken uit de lucht vallen en de gids gaat Ronald verwittigen om ons op te halen.
Iets later arriveert onze chauffeur met de jeep en wij nemen afscheid van Bernard. We hebben er grote dorst van gekregen en in het kamp drinken wij een warme chocolademelk. Intussen kunnen we van de fratsen van enkele zwart-witte franjeapen genieten. Een kleine pad springt achter Annemie's stoel en ik neem een foto van het dier. Jaap neemt dan de amfibie met zijn zakdoek en plaatst het dier in het gras. Wij nemen nog een warme douche en het is alweer tijd voor het diner!
Het avondmaal is een culinair viergangenmenu. Een slaatje met kaas, ajuinsoep, kip met rijst en groenten en een chocoladebrownie met kokosnootsaus, wat kan een mens nog meer verlangen op zo'n mooie locatie? Het is weer een gezellige avond en daarbij kan een glas "Amaralua" zeker niet ontbreken. Dat is een Zuid-Afrikaanse creamlikeur gemaakt van de gelijknamige vrucht uit dat land. Op het etiket van de fles prijkt een olifant, omdat de amarula's door deze dieren uit de bomen worden geplukt! De dag was er één om in te kaderen met een blij hart gaan we dan ook slapen!

Maandag 18 oktober : "Vliegtuigbrandstof om te koken, bloedheet bij de evenaar, een aapje met blauwe ballen en gejaagd door de wind".

Om 7u. 30 staan wij op na een verkwikkende nachtrust. Een vriendelijke jongen brengt al een kop koffie met twee koekjes voor Annemie. Om 8u. gaan we dan aan tafel voor het ontbijt. Annemie geniet van een spiegelei en wentelteefjes terwijl ik het bij het laatste en cornflakes hou. Dan nemen wij afscheid van deze groep joviale mensen en rijden terug naar Fort Portal. We zijn nog maar net de bewoonde wereld uit, als wij een troep bavianen op de weg zien. "It's playtime", zegt Roland en met de macht der gewoonte slaat hij met zijn hand op het portier! We blijven even stilstaan en bekijken deze groep sociale dieren. Moeders vlooien hun jongen, de allerkleinsten spelen en de mannetjes verorberen hun ontbijt. Iets verder zitten er nog "red-tailed monkeys" in de boom en dan kunnen we een eindje sturen. Nu zien we dat het groene landschap hier heel fotogeniek is. Links van de weg merken we een paar kratermeren en rechts zijn arbeiders thee aan het plukken.
Net voor wij in de stad aankomen, zit een mooie "Zwartbruine ruigpoothavik" sto?cijns kalm op een telefoondraad terwijl onder hem voetgangers en fietsers passeren op weg naar het werk of naar de markt. Zo kunnen we een goede afbeelding van de vogel nemen natuurlijk!
Net voor Fort Portal slaan wij een linkse aardeweg in, en het is dan tijd voor "bush bush". We houden halt bij een mooi gelegen kratermeer en het gonst hier van de vogels en insecten. De dames slaan een klein weggetje in om te plassen en zien er een paar "Bruine muisvogels". Deze beweeglijke dieren komen alleen in Afrika voor en lijken wat op muizen met hun zachte, op haren lijkende, lichaamsveren. De bananenaanvoer naar de steden is weer volop aan de gang want regelmatig moeten mannen met hun volgeladen fietsen strijd voeren om de heuvels op te geraken.
Wij komen uit op een grote weg, die ons door de stad Hima leidt. De plaats wordt gedomineerd door de grootste cementfabriek van Oeganda, die eigendom is van de Franse multinational Lafarge. Net buiten de plaats zien we mannen in het geel werken op het veld. Het blijken gevangenen te zijn die geen luxeleven leiden zoals bij ons! De volgende stad is Mubuku en de rivier met dezelfde naam wordt gevoed met het water uit de "Ruwenzori Mountains". Ronald stopt aan een benzinestation waar men ook kerosine verkoopt. "Why do they sell kerosine here?", vraag ik aan de chauffeur. Ronald : "It's for cooking!". Daarna rijden wij door Kasese en deze plaats is bekend om haar kobaltwinning.
Dan zijn we snel in het "Queen Elizabeth Park". Ongelooflijk hoe dicht de natuur hier aanleunt bij grote industriesteden. In het gras links zien wij al grote kuddes "Uganda kobs". We bevinden ons aan de evenaar en een bord wijst aan dat wij slechts 38 kilometers verwijderd zijn van buurland Congo. In het bezoekerscentrum van het park drinken we iets fris en Ronald verwittigt de lodge dat wij op komst zijn. Intussen zien wij een kudde olifanten in een krater. Dat belooft veel goeds voor de volgende dagen! In een boom spotten we nog een grote, groene hagedis en dan rijden wij naar onze verblijfplaats. Na een vissersdorpje dwarsen wij de brug over de "Kazinga Channel". Dit kanaal is 36 kilometers lang en verbindt twee meren : "Lake Edward" en "Lake George". Een aarden weg leidt ons vervolgens naar de schitterend gelegen "The Bush Lodge". Wij worden ontvangen met een fruitsap en vervolgens naar de grote tenten gebracht. Annemie en ik zullen in de "Crocodile" tent slapen terwijl de anderen bij de olifant, bosbok en waterbok de nacht doorbrengen!
Het is hier bloedheet omdat we zo dicht bij de evenaar zitten. Om 14u. smullen wij van croque-monsieurs met pompoensoep. Daarna maken Mireille, José, Annemie en ik nog een kleine wandeling door het park. De temperatuur blijft echter stijgen en daardoor zijn muggen en andere lastige insecten ook van de partij. De tocht is dus van korte duur. Iets voor 16u. zijn we terug en zien nog een mooie bosijsvogel bij de tenten.
Een half uur later zijn wij paraat voor een safari onder leiding van Ronald. We rijden naar de grote weg en net voor de brug komt een lieve groene meerkat even gedag zeggen. Waarschijnlijk hebben een paar toeristen het dier soms wat te eten gegeven want het aapje poseert mooi aan de rechterkant van de auto. Daarbij zien wij goed zijn helderblauw scrotum en dat is kenmerkend voor het fotogenieke dier! Op telefoondraden aan de brug zitten een paar bonte ijsvogels en iets verder bollen we naar één van de ingangen van het natuurreservaat. De chauffeur betaalt het toegangsgeld en een andere jeep wacht eveneens om het park binnen te rijden. De eerste dieren die wij opmerken zijn van het gevleugelde ras waaronder een mooie Afrikaanse zee-arend. Luc merkt een mangoest op, een klein roofdier. In een dierendocumentaire heb ik geleerd dat ze dikwijls bij hoefdieren vertoeven omdat deze insecten verstoren. Zo zijn hun voornaamste prooien nog gemakkelijker te vangen. Hier loopt de mangoest bij een Uganda kob. Voor het voertuig uit, vliegen een paar lelkieviten. Ze zijn precies niet zo opgezet met onze aanwezigheid want ze prostesteren geweldig! We rijden verder en zien links en rechts een paar leeuwen bij termietenheuvels. Ze wachten op de avond om op prooien te jagen. Niet ver van de roofdieren vandaan lopen kudde's antilopes. Het zijn Uganda kob's en de mannetjes sturen waarschuwingskreten uit dat er vijanden zitten. Ze maken daarbij een soort van fluitgeluiden. Wij bekijken het decor een tijdje en sturen dan naar andere oorden, omdat het hard waait en de zware bewolking naar regen neigt. Maar gelukkig ligt er naast de weg nog een leeuwin fotogeniek te poseren.
Om 19u. zijn we terug in de lodge, nemen snel een douche buiten en zijn klaar om het avondmaal te nuttigen. Aan de andere twee tafels zitten Nederelanders van de reisorganisatie Matoke. Eerst smullen we van advocado en blijkbaar is dit de groente van de maand! Vervolgens volgt er champignonsoep en kip met dikke frieten en groenten. Een lichte wortelcake vult de gaatjes op. Om 21u. 30 zoeken wij onze bedstee op, na deze schitterende dag. Het gekwaak van tientallen kikkers zorgt voor de achtergrondmuziek!

Dinsdag 19 oktober: "Een mooie poes in het licht van de opkomende zon, een grote ooievaar en een ongenode gast".

Net als een week geleden, staan wij vroeg op en dit na een verkwikkende nacht. Om 6u. 30 eten we snel wat koekjes met koffie en Ronald staat ons al op te wachten voor een ochtendlijke rit. Wij rijden de grote weg op waar enkele hamerkoppen zich warmen aan het asfalt. De chauffeur rijdt verder en even later keert hij wat terug. We kunnen onze ogen niet geloven. Ronald toont ons een mooie mannetjesluipaard die aan het rusten is op een tiental meters van ons voertuig. We kunnen het prachtdier goed observeren en intussen zien wij achter ons de zon opkomen. Wat we in onze stoutste dromen niet durven wensen, gebeurt nu! De kat stoort zich niet aan ons en wij hebben rustig de tijd om foto's te nemen. Spijtig dat het dier juist achter wat grassprieten ligt. Maar dan staat het mysterieuze beest op en rekt zich uit zoals alleen katten dat kunnen. En zoals het een mannetjesdier betaamt, laat hij nog een reukspoor achter. Daarna verdwijnt de luipaard achter de bosjes! De dag kan nu al niet meer stuk en we zijn nog maar goed en wel vertrokken. Hartelijk dank, Ronald!
Wij rijden het park binnen en spotten heel wat vogels, Uganda kobs, waterbokken en een paar olifanten. De leeuwen sturen hun kat maar we hebben ze gisteren goed kunnen aanschouwen. Op een bepaald moment komen wij aan een kratermeer waar zout gewonnen wordt. Verschillende waterbokken hebben er verzamelen geblazen en bijenkorven moeten voorkomen dat olifanten naar het water afzakken. Verschillende voertuigen houden hier halt en we verpozen even.
Terug in de lodge, nemen wij toast en cornflakes als ontbijt. In de tent trachten Annemie en ik een dutje te doen maar de hitte speelt ons parten. We frissen ons dan maar op en om 13u. zijn we paraat om naar een haventje te rijden. Onderweg zien wij wat waterbokken en een olifant. We merken er zelfs twee die het kanaal overzwemmen. Wij nemen een kijkje in het bezoekerscentrum en bollen vervolgens naar de steiger. Er liggen twee bootjes met de toepasselijke namen Simba en Topi. We zijn de eersten en bezetten vlug de linkerkant van de Topi. Dat is een antilope die morgen op ons dierenverlanglijstje staat! Rondom ons vliegen er heel wat kleurrijke "kleine gekuifde ijsvogels". Intussen spreken wij de lekkere croque-monsieurs met kaas en tomaat aan, die we als lunchpakket ontvangen hebben.
Om 15u. zit het bootje al wat voller en kunnen wij varen. De tocht is er één om in te kaderen, want onze ogen en ook de camera's kunnen de opeenvolging van de fauna nauwelijks opvolgen. We zien ibissen, lepelaars, reigers, een olifant, buffels, nijlpaarden, varanen, krokodillen, ijsvogels in alle maten en gewichten, visarenden en wevers. Een Afrikaanse nimmerzat is toch wel een fotogenieke waadvogel. Hij heeft namelijk een bloedrood gezicht en een gele snavel. Op het keerpunt van de "Kazinga Channel" is het net of alle zeemeeuwen, aalscholvers, maraboe's, witte pelikanen en ibissen uit de streek hier verzameld zijn. We zijn precies aan het Noordzeestrand op een warme zomerdag maar de mensen zijn nu vervangen door tientallen vogels. Een eenzame zadelbekooievaar is toch wel de kleurrijkste van de gevederde bende.
Op de terugvaart zijn zwaluwen en bonte ijsvogels druk in de weer om hun rantsoen insecten op te slaan. Het boottochtje zit er op en Ronald voert ons terug naar de slaapplaats. Wij zijn nog maar net vertrokken of hij merkt al een groene ringslang op in het hol van een rots. Onderweg schiet een varaan snel het struikgewas in en zien we families olifanten links en rechts bij enkele bomen. Om 18u. genieten wij van een douche en een uur later is het alweer tijd voor het tongstrelende diner. Het menu bestaat uit een groententorentje van aubergine en kaas, tomatensoep en twee visfilets met gebakken aardappelen, groenten en tartaar. Een chocoladecake vult de gaatjes. Intussen is er precies heel wat beroering rondom ons. Eén van de bewakers roept ons bij zich en toont ons een nijlpaard dat zich op een tiental meters van het restaurant bevindt. Het komt wel wekelijks voor dat de dieren zich hier naartoe begeven want het water is wel heel nabij.
Na deze schitterende dag zoeken we de tent op. Even later overstemt wat regen de kikkergeluiden. M aar wij zullen waarschijnlijk zalig dromen over hetgeen we vandaag mochten beleven!

Woensdag 20 oktober : "Een vliegende goochelaar, een olifant neemt een modderbad, op het platteland en een kat in een vijgenboom".

Vanochtend ontwaken wij rustig door het geknor van twee nijlpaarden. Om 7u. wordt er op de deur geklopt en vraagt een vriendelijke stem : "Do you want coffee or tea?" "No, thank you", antwoorden wij. Wat later staan we op en om 8u. begeven wij ons naar de ontbijttafel. Er is vers fruit onder de vorm van papaya, ananas en natuurlijk mag een banaantje niet ontbreken! Om 9u. zijn we klaar om de weg naar Ishasha aan te vatten om misschien alweer één van de vele hoogtepunten aan de reis toe te voegen! Het is namelijk mogelijk dat wij vandaag de befaamde boomklimmende leeuwen mogen aanschouwen! Onze bavianenkoning Ronald is al snel in zijn nopjes als hij zijn vrienden op en langs de weg ziet zitten en ongegeneerd op zijn portier kan slaan! We houden halt aan een brugje over een riviertje waar wij enkele zwart-witte franjeapen en een eekhoorn in de bomen opmerken. Om foto's te nemen moeten wij door gras waden, maar enkele bloeddorstige muskieten zorgen ervoor dat we snel weer uit de begroeiing zijn. Wij bollen alweer maar langs de weg zien we links een volwassen mannetjesolifant. Het dier is gekwetst en zit met zijn ene poot vast in de modder. Gelukkig weet het zich los te maken en stapt rustig verder. Dat was een buitenkansje voor de fotografen natuurlijk!
Om 11u. 30 komen wij aan in het "Wilderness Camp". Het is heel rustig gelegen en we zijn de enige. De uitbater Sam verwelkomt ons met een frisdrank en toont ons de mooie tenten. Annemie en ik nemen onze intrek in de "Empologoma", dat is het plaatselijk dialect voor "Leeuw". Toepasselijker kan de naam hier niet zijn!
Onze medereizigers slapen in "Enjojo" (olifant), "Embogo" (buffel) en "Eshere" (nijlpaard). Het geluid van kruipende hagedissen op onze tent stelt ons gerust dat wij niet te veel last zullen hebben van bloeddorstige insecten. Terwijl de koks en Sam zullen zorgen voor het ongetwijfeld lekkere middagmaal, maken we een wandeling door het platteland. Iemand van de slaapplaats zal ons leiden doorheen de velden van de landbouwers. Er worden vooral ma?s, tomaten en aardappelen geteeld en als fruit is er onder andere keuze tussen papaya's, mango's en ananas. Het leven is hier hard want de mensen moeten hier ook tijdens de nacht waakzaam zijn omdat olifanten en buffels veel schade kunnen aanbrengen aan hun gewassen.
Om 13u. 30 kunnen wij smullen van een lekkere hamburger met frieten, aardappelen, koolsalade en advocado. Een half uur later zijn we gesterkt om een safari door het park te ondernemen en hopelijk zien wij één of meer leeuwen! Bij de ingang van het domein zitten er enkele groene meerkatten en iets verder kunnen we onze verzameling roofvogelfoto's aandikken. Vooral de jonge "Bateleur" of "Goochelaar" is een prachtexemplaar. Hun vliegkunst is onge?venaard want ze laten prachtige loopings en buitelingen zien. Het schouwspel is compleet als zijn fotogenieke moeder hem komt aanporren om verder te vliegen.
Aan een andere ingang stapt een gids op en een kwartier later hebben wij prijs! Een jonge leeuw zit in een vijgenboom maar de auto stopt iets ervoor om het dier op zijn gemak te stellen. Na een tijdje komt de fotogenieke kat tot rust en legt zich te rusten op een tak. We rijden wat dichter en kunnen mooie afbeeldingen schieten van de leeuw. Amai, het ene hoogtepunt van deze reis volgt het andere op! Het is alweer een dag om in te kaderen!
Daarna spotten wij nog roofvogels, buffels, Uganda kobs en topi's. Deze laatsten zijn antilopen die wat lijken op hartebeesten maar ze zijn donkerder van kleur en hebben andere hoorns. Ze zijn ook gemakkelijk te herkennen door een donkere verkleuring op hun gezicht en een bult bij de nek. De dieren stonden ook op ons verlanglijstje van vandaag, dus alle eisen zijn ingewilligd! In de verte zien en horen we onweer maar wij komen droog aan in het kamp.
Een douche werkt verfrissend en om 19u. 30 schuift ons groepje aan tafel. Sam en zijn mensen hebben heerlijk gekookt want een toast met advocado en een aardappelsoep zorgt voor een eerste laag spek in de buik. Daarna smullen we van kip met curry, boontjes, chips, bloemkool, maniok en rijst. Deze toffe dag wordt vervolgens afgesloten met een pannenkoek met honig. Hier heerst een natuurlijke stilte en wij zoeken dan onze tent op. Nog wat lezen en dan gaan we onder de lakens. Het was alweer eens een dag om te koesteren!

Donderdag 21 oktober : "Het geluk is aan onze kant, camouflagekampioenen, geld afhalen loopt niet van een leien dakje en een meer in Zwitserland".

Na een kommerloze nacht zitten we om 8u. aan de ontbijttafel. Een half uur later nemen wij afscheid van Sam en zijn uiterst vriendelijke personeel. We hadden hier nog wel een dag willen doorbrengen! Wij zullen nog een korte safari maken en zien alweer enkele groene meerkatten bij de ingang van het park. Ook enkele roofvogels, onder andere wouwen, zijn van de partij. Een niet zo fotogenieke gier maakt iets verder zijn opwachting en topi's zien we in alle maten en gewichten.
Wij rijden het park uit maar na een paar kilometers spotten we links enkele bontgekleurde reuzentoerako's in de kruin van een boom. Ze zitten wat te ver om er een goede afbeelding van te maken. Maar dan merkt Ronald twee boomklimmende leeuwen op in het dal rechts. Ze bezetten elk een forse tak van een vijgenboom. Wij blijven de dieren wat bekijken en bollen dan verder. Joepie, drie unieke exemplaren in twee dagen. Wij reizen onder een goed gesternte, grotendeels te danken aan de arendsblik van Ronald! En te zeggen dat het hoogtepunt van de reis nog moet komen!
We hebben nog wat afstand af te leggen en rijden verder. Het landschap is een mix van beboste heuvels, plantages van bananen, aardappelvelden en thee- en koffieplantages. De ene keer klimmen wij gestadig en dan is het weer dalen. We doorkruisen verschillende dorpjes waar mannen en ook vrouwen hout aan het zagen zijn om meubels te maken. Het is de slechtste weg die wij tot nu toe bereden hebben, maar het verveelt geen seconde. Opeens stopt Ronald. Wat heeft hij gezien? De man heeft toch echt roofvogelogen want een kleurrijke kameleon steekt de rijweg over. Net ervoor had Annemie er ook één gezien in een struik, maar ze kon op de naam van het dier niet komen en we waren al te ver om te stoppen. Het dier vordert langzaam zodat wij er een goede afbeelding kunen van maken. We hebben alweer eens geluk want iets verder merkt onze chauffeur een tweede exemplaar op.
Het zal een late lunch worden, want omstreeks 14u. komen wij op de grote weg naar Kabale. In de weiden zien we nu veel Europese koeien, kroonkraanvogels en ibissen. Kinderen komen van school en dan zijn wij in de stad. In het hotel-restaurant "Little Ritz" zullen we het middagmaal verorberen. Er is keuze genoeg. Annemie zal een spaghetti eten terwijl ik een pizza hawa? verkies. Druppelsgewijs komen de gerechten en de dienster zal vandaag wat kilometers in de benen hebben want ze bezorgt ons nu en dan iets : soep, een lepel, zout, enz. Dan hebben we nog wat tijd om boodschappen te doen. Wij gaan naar de bank om geld te wisselen maar eerst postzegels inslaan! In het postkantoor vraag ik twintig postzegels voor Belgi? aan de bediende. Hij neemt zijn rekenmachine en toont mij het eindbedrag. Ik overhandig hem het geld en dan neemt hij de sleutel om de zware brandkast open te maken. Daaruit haalt hij een map met zegels en overhandigt ze mij. Amai, wat een werk!
Nu naar de bank. Aan het eerste loket kunnen we geen geld uitwisselen. Bij het volgende wel. De bediende gaat daarvoor naar een ander loket, waar hij waarschijnlijk een kopie maakt van mijn reispas. Hij komt terug en gaat vervolgens alweer naar het andere hokje. Daar neemt hij wisselgeld en vult dan een papier in. Dat moet ik tekenen alsook een kopie van mijn pas. Het heeft echt heel wat voeten in de aarde alvorens ik de shillings overhandigd krijg.
Wij sturen het laatste eind naar "Lake Bunyonyi". Deze streek wordt het "Zwitserland van Oeganda" genoemd en dat kunnen wij alleen maar beamen! We zijn op onze eindbestemming voor vandaag : "Kalebas Camp". Het is heel mooi gelegen aan het meer en wij worden verwelkomd door de Nederlander Roland en zijn hond Mike. Ons groepje krijgt de vier kamers van een gebouwtje. We bestellen al het diner voor vanavond. Allebei verkiezen wij vis met frietjes maar elk met een andere saus. We nemen snel een douche omdat er geen licht is in de badkamer en schuiven aan voor het avondmaal. Het is een gezellige bedoening en intussen maakt Roland ons al warm voor de gorillatrekking : "Je moet de tocht op je eigen tempo doen! En eens je bij de prachtdieren bent, moet je niet enkel foto's nemen maar ook genieten, genieten en nogmaals genieten want het uur zal zo voorbij zijn!". Hij heeft de ervaring al 48 keer meegemaakt en wij kijken er al reikhalzend naar uit natuurlijk!
Met het geluid van kikkers en regendruppels op de achtergrond gaan wij naar de kamer. Natuurlijk zijn we nog maar pas in bed of het geluid van een bloeddorstige mug teistert onze oren. Eerder die avond zei Roeland : "Er zijn niet veel muggen hier en als je er één hebt, dan heb je geluk!". Awel, dan hebben wij chance zeker?
Gelukkig kunnen wij de bloedzuiger snel lokaliseren en een kopje kleiner maken!

Vrijdag 22 oktober : "Met de boot naar de markt, Zwarte Piet, een aangespoelde Antwerpenaar en jagen op schoppenzot".

Om 7u. 30 worden we wakker en om 8u. zitten wij al aan de ontbijttafel. Toast, ananas, bananen en warme chocolademelk zorgen voor de nodige vitamines om deze dag tot een goed einde te brengen. Een uur later vertrekken wij te voet om de markt en de omliggende dorpen met een bezoekje te vereren. Het meer herbergt 28 grote en kleine eilanden. De mensen die er wonen, komen van heinde en verre per prauw om de markt te bezoeken. Het gebeuren is nog maar net aan de gang maar het geheel is toch kleurrijk te noemen. Etenswaren zoals fruit en groenten, kledingstukken en gebruiksvoorwerpen worden aangevoerd of aan de man gebracht. We worden gegidst door een persoon die iedereen kent. Een verkoper van kostuums draagt zijn vesten allemaal zelf maar wij hebben hier geen pak vandoen natuurlijk! Wij stappen verder langs het meer en de wandeling levert mooie plaatjes op. Zo zien we vrouwen met de baby op de rug, een oude visser heeft precies een mandje boodschappen mee maar het is zijn vangst van de dag en een dame draagt haar handtas op het hoofd maar wil spijtig genoeg niet poseren voor een foto! Anderen houden een kleine winkel open of werken op het land. Wij komen aan een groot gebouw. Het is een hotel in opbouw. Het is eigendom van een dokter en met man en macht zijn ze bezig, opdat de slaapplaats volgend jaar open zou kunnen gaan. Op het domein staan er al enkele chalets. Van de manager mogen we zelfs een kijkje nemen in het hotel. Er is nog heel wat werk aan de winkel maar de chalets zijn ruim en proper.
Op het einde van de wandeling dalen wij af naar het meer. Een bootje ligt op ons te wachten en vaart ons terug naar de markt. Daar is al heel wat volk toegestroomd en ook de kraampjes zijn verdubbeld. Een vrouw blinkt schoenen op en hangt intussen natuurlijk ook vol schoensmeer. We bekijken nog even de kleurrijke bedoening en wandelen naar het kamp.
Wij bestellen een croque-monsieur met champignonsoep en het duurt heel lang voor alles opgediend is. Daar er heel wat wind is, zetten we vlug een tafeltje in het gras. Na de maaltijd, doen Mireille, José, Annemie en ik nog een wandeling. Twee jonge meisjes komen aangewandeld en tillen zware suikerrietstengels op hun hoofd. Dan nemen wij een kijkje in het pas geopende viersterrenhotel "Birdnest". We hebben namelijk zin in echte koffie en chocolademelk! Annemie en Mireille laten zich verleiden tot een koffie verkeerd, José neemt zwarte koffie en ik verkies warme chocolademelk. Wij krijgen elk een grote kan en de dranken zijn heel smaakvol. We zijn nieuwsgierig hoe de kamers eruit zien en een vriendelijk meisje toont ons de slaapplaatsen. Ze weet ons ook te vertellen dat de baas een Belg is. En wat meer is : "Het is een Vlaming". We maken kennis met de man uit Antwerpen. Het hotel is sinds januari open en telt zeven kamers maar ze zijn volop aan het uitbreiden. De prijzen zijn natuurlijk duurder dan die van ons kamp maar de slaapgelegenheid is toch wel een aanrader!
Wij nemen afscheid want het is zwaar bewolkt en het dondert in de verte. We spoeden ons naar het kamp en zijn nog niet doornat als wij toekomen. We nemen een douche en met zijn allen maken wij van de nood een deugd. We spelen het kaartspelletje "Schoppenzot jagen" en dit bij een lekker glaasje amarulla.
Wij zullen het vanavond zonder elektriciteit en licht moeten stellen. Het diner bestaat uit een spaghetti bolognese met rivierkreeftjes en dan keuvelen we gezellig bij het licht van een petroleumlampje. Om 20u. 30 zoeken wij onze bedstee op en het regent nog steeds.

Zaterdag 23 oktober : "De rattenvangers van Hamelen, herinneringen aan Dian Fossey en lekkere Oegandese specialiteiten".

We hebben niet zo goed geslapen en staan om 7u. 30 op. Er is weer elektriciteit en om 8u. eten wij fruit en toast. Warme chocolademelk spoelt dit alles vlot naar binnen. Een half uur later nemen wij afscheid van Roland en zijn mensen. Dit kamp was één van de minste die we tot nu toe gehad hebben. Een te kleine ruimte en geen licht in de badkamer waren de minpunten. Maar wij klagen zeker niet want we hebben al in heel comfortabele en authentieke omstandigheden de nacht doorgebracht!
Met Ronald hebben we afgesproken dat wij een fikse wandeling van een veertiental kilometers zullen maken. Hij brengt ons naar het startpunt van de tocht. Bedoeling is om gewoon het onverharde pad langs het meer te blijven volgen tot aan de grote weg. Om 11u. zal hij de auto starten en ons onderweg oppikken.
We beginnen te stappen en hebben al snel wat kinderen mee als gezelschap. Overal klinken de kreten : "Mzungu, give me money!". Afwisselend daalt en stijgt de weg. De bende kinderen groeit gestadig aan en een paar "haantje de voorstes" werken soms op onze zenuwen als ze blijven bedelen om geld. Mireille: "We zijn de rattenvangers van Hamelen!" Voor Annemie en Mireille wordt het ook vervelend want ze kunnen nergens naar het toilet omdat wij altijd wel iemand met ons meehebben. Uiteindelijk kunnen beide dames dan toch een plasje maken in een klein bosje. Net op tijd want er komt weer aardig wat volk af. Blijkbaar is er in het stadje waar wij naartoe wandelen, een markt aan de gang. Gelukkig zijn er ook mensen op het veld aan het werk. Daarbij worden ook hun kinderen ingeschakeld.
De wandeling langs het meer is heel fotogeniek door de vele landbouwterrassen. Intussen krijgen we het gezelschap van een paar jongens die kreupelhout op hun hoofd dragen. Daar hebben wij respect voor en we geven ze dan ook een snoepje. Ze zijn goed opgevoed want ze zeggen nog "Thank you!".
We komen op de grote weg en daar is Ronald ook. In een bocht had ik hem al gezien maar waarschijnlijk heeft hij daar eventjes gewacht tot hij zag dat wij het eindpunt naderden! Langs het asfalt zijn jongens met een stok een fietsbuitenband aan het rollen, net als in vroegere tijden bij ons. We stappen in het voertuig en eten enkele bananen, want wij hebben honger gekregen van al dat stappen. De route naar Kisoro klimt gestadig en de chauffeur moet de zeilen bijsteken om enkele mastodonten in te halen. Daarbij zijn er ook grote wegwerkzaamheden aan de gang waarbij het stof vreten is. Gelukkig loont het landschap meer dan de moeite! Het gebied bestaat uit begroeide vulkanen en alle schakeringen van groen passeren de revue.
We rijden door het stadje Kisoro en komen aan in "Traveller's Rest". Dit hotel was als een tweede thuis voor "Dian Fossey". Hier deed ze haar papierwerk, ontmoette mensen en rustte uit. Ook wij zullen van hieruit de gorilla's met een bezoekje vereren. Die dag nadert nu met rasse schreden.
De Nederlandse uitbater Jan Willem heet ons van harte welkom, neemt onze reistassen en toont Annemie en mij de mooie en nette kamer "Virunga". Dat is het gebergte die als het ware de omgeving beheerst. "Virunga" is swahili voor "vulkaan". Toepasselijker kan niet want de levensader van dit ruige gebergte wordt gevormd door acht vulkanen. Het gebied is beschermd want de fauna is heel divers.
Om 14u. kunnen we smullen van croque monsieurs met een paddestoelensoep. Het smaakt weeral en een uur later zullen wij het stadje verkennen. Na wat zoeken vinden we een plaats waar wij onze mails kunnen checken, maar een telefoongesprek naar het buitenland voeren is een ander paar mouwen! Dit lukt voorlopig niet, maar we hebben een winkeltje gezien waar ze mooie postkaarten verkopen en dat is toch ook al iets!
Om 17u. nemen wij een douche om het stof weg te spoelen en een uur later kunnen we genieten van een dans-en muziekvoorstelling van een plaatselijk schoolgroepje dat uit wezen bestaat. Daarna verpozen wij in de gezellige ruimte bij de haard, drinken een tongstrelende amarulla en aanhoren het programma voor de volgende dagen. Om 19u. 30 schuiven we aan tafel voor een driegangendiner. Een groentensoepje is de start van een heerlijke maaltijd. Het hoofdgerecht bestaat uit "Bobotie", een typische Zuid-Afrikaans gerecht met o.a. gehakt en specerijen, groenten en "Matoke", een soort van bananenmoes. Dit laatste is één van de specialiteiten in Oeganda alsook de naam van een Nederlandse concurrent van "Habari Travel". Bananenbeignets sluiten dit lekker avondmaal af.
Wij bekijken dan nog even enkele fotoboeken van o.a. Dian Fossey en haar leven tussen de gorilla's. We hebben al voldoende inspiratie om heerlijk te dromen! Slaapwel!

Zondag 24 oktober : "Op zoek naar verdwenen slangen, kinderen zingen en springen, weergoden zijn met ons en een mooi dansspektakel".

Wij hebben zalig geslapen en staan op om 7u. 30. Een goed gevuld ontbijt van pannekoeken met ananas zorgt voor de nodige koolhydraten om de dag goed door te komen. Om 8u. 30 brengt Ronald ons naar een punt waar we, onder leiding van gids Robert, op zoek gaan naar slangen. Links zien wij de vulkanen van het Virunga-gebergte heel helder vandaag. In het begin ploeteren we door de modder maar wij mogen zeker niet klagen, want we zien kinderen die bundels met takken op hun hoofd dragen. Onze begeleider laat een meisje van zes jaar stoppen en laat ons even voelen hoe zwaar die last weegt. Hoedje af voor het kind dat moet meehelpen bij de dakbedekking van de woonst! Gids Robert : "Veel mannen in Oeganda zijn dikwijls dronken en de enige hobby die ze hebben, dat is kinderen verwekken!". Hier knelt dan natuurlijk het schoentje : "Hoe meer kinderen, hoe meer monden te voeden natuurlijk!".
We komen aan het meer, waar twee kano's op ons liggen te wachten. De bootjes zijn niet meer dan uitgeholde boomstammen maar wel effici?nt om geruisloos de omgeving te verkennen. Wij gaan op zoek naar otters maar de schuwe dieren laten zich niet zien. Aan de overkant stappen we uit de kano's en stappen tussen bananenplantages. Maar ook de slangen sturen hun kat! Robert : "De plaatselijke bevolking vangt de dieren". Ja, dat noemen ze dan een slangenwandeling!
Intussen steekt Mireille met één voet in de modder vast, Annemie valt op haar zitvlak en Jaap duikt iets lager bij het klimmen. Wij hopen wel dat we heelhuids uit dit avontuur komen, want morgen is het de grote dag!
Gelukkig schijnt de zon volop en spotten we hier en daar een kikker of pad als wij een heuvel beklimmen. Vanuit de hoogte zingen kinderen luid : "How are you, mzungu?". Daarbij zien we dat ze dansen en springen dat het een lieve lust is! Dat zie ik ze bij ons nog niet doen! In het gras genieten we dan van een gezellige picknick. Annemie smult van een broodje met tonijn terwijl ik dat met kaas verkies. Het keukenpersoneel van Travellers Rest heeft ons goed verwend, want daarnaast bevat de box ook nog een ei, een banaan en koekjes! Meer moet dat niet zijn!
We dalen af en nog steeds zingen en dansen kinderen in de heuvels rondom ons. Hoe is het mogelijk dat zij ons van zover zien? Ze hebben een beter zicht dan wij omdat ze echt in de natuur leven en niet opgroeien tussen televisies en computerspelletjes! Mensen zijn aan het werk op hun velden en de kinderen die daarnet nog riepen, komen nu schuchter aangelopen. Wij spotten ook nog tweemaal drie kroonkraanvogels, een jongen toont ons fier zijn vishengel en vangst van de dag en dan zijn we aan het eind van de wandelweg gekomen. Het begint wat te druppelen maar wij komen bij de auto, waar Ronald ons al staat op te wachten.
Het regent pijpenstelen als we om 15u. bij het hotel aankomen. Wij hebben alweer eens geluk gehad met het weer! Hopelijk zijn diezelfde goden ons morgen ook welgezind! We nemen een douche en lezen wat. Om 16u. 30 gaan wij met Mireille en José een warme chocolademelk of koffie drinken in de gezellige bar. Iets later mogen we de computer van Jan Willem even lenen om onze foto's een eerste maal te bekijken. Sommige exemplaren vinden wij heel geslaagd terwijl andere niet aan onze verwachtingen voldoen.
Om 18u. krijgen we dan de instructies voor morgen door Ronald. Het kan nu niet snel genoeg maandag zijn natuurlijk! Jan Willem vraagt dan : "Willen jullie de dansen zien van een groepje kinderen van de Batwa-gemeenschap? Die mensen, de zogenaamde Pygmee?n, zijn nu de armste onder de armen en worden dan ook ten volle uitgebuit." Uiteraard zijn wij voor dat voorstel te vinden! Een groepje sjofel geklede kinderen, onder begeleiding van twee volwassen muzikanten, geven het beste van zichzelf en hun break-dance mag er wel wezen! We geven ze wat geld voor hun moeite en hopelijk zal hun levenssituatie verbeteren in de nabije toekomst!
Om 19u. 30 is het tijd voor het diner. Een "Guacamole", een soort van advocadomousse, is de start van een lekkere maaltijd. Dan volgt een soepje van prei en aardappelen. Het hoofdgerecht bestaat uit een biefstuk op Italiaanse wijze, rozemarijnaardappelen en gebakken champignons. Op het menubord staat er vervolgens een fruitsalade als dessert aangegeven maar in plaats daarvan brengen ze een pannenkoek met passievruchten. Vol verwachtingen voor de dag van morgen, zoeken wij dan snel onze bedstee op.

Maandag 25 oktober : "De grote dag is aangebroken na een helse nacht, een hartaanval nabij, een uur gaat zo voorbij, gorilla's in de mist en mensenetende mzungu's".

Vandaag is het lang verwachte moment aangebroken! Spijtig genoeg hebben we heel onrustig geslapen. Onze maag speelde ons parten en omstreeks 2u. deze morgen stond een vrachtwagen zeker een kwartier met ronkende motor te draaien. Iets later zong iemand wel heel mooi maar te luid en op een slecht ogenblik van de dag!
Om 5u. loopt de wekker af en een half uur later zitten wij in de ontbijtruimte. Annemie kiest voor een geroosterde boterham en een banaantje terwijl ik een bord ontbijtgranen naar binnen werk. Om 6u. stuurt Ronald ons dan naar andere oorden. Het is nog donker, maar toch is er al heel wat volk onderweg naar het werk of naar school. Als de zon opkomt, hebben we een heel mooi zicht op terrassen in vulkaankraters en op het Virunga-gebergte. Intussen zien wij dat er vonken uit de motorkap komen. Nee, het is niet het moment om in panne te vallen! Gelukkig kent onze chauffeur ook wat van automechaniek en verhelpt voorlopig het euvel. Omstreeks 8u. stoppen wij aan het bureau van de parkwachters in Bwindi. We maken nog even gebruik van de sanitaire voorzieningen, worden in een boek ingeschreven en krijgen dan nog wat instructies door de gids Herbert. Allemaal krijgen wij een stevige stok mee en Annemie huurt de hulp van het meisje Mary in om haar bij te staan waar nodig, zodat ze de wandeling tot een goed einde brengt. Ook Mireille en Jaap hebben een helper mee. Onze tenen jeuken om te vertrekken. Het pad gaat geleidelijk op en over heuvels en mensen zijn aan het werk op hun veld. Na een tweetal uur begint dan het serieuze werk! Een steile afdaling is ons deel om tot bij de gorilla's in het regenwoud te komen. Eenmaal in het bos zien wij twee spotters die vooropgestuurd werden om de dieren op te sporen en te localiseren. Dat is al gebeurd en het duurt niet lang of ik zie al een paar van die prachtdieren in de diepte van het bos. Ook kreten van chimpansees zijn goed hoorbaar. José en ik vormen de achterhoede terwijl Annemie en Mireille al bijna bij de gorilla's staan. Uiteindelijk moeten we nog een brugje over bij de rivier en dan zien wij enkele van de fotogenieke dieren. Het is moeilijk om foto's te nemen omdat er niet echt een pad is in de jungle natuurlijk. Opeens roept een parkwachter : "Give him some space!" Makkelijker gezegd dan gedaan want met zijn allen staan wij heel wankel op een kluitje bijeen! Enkele seconden later valt José bijna in de armen van Annemie, als een uit de kluiten gewassen zilverrug zich een weg baant door de struiken. Het is een heel mooi moment, maar Annemie heeft zowat de schrik van haar leven opgedaan en moet even bekomen!
Nu kunnen we enkele mooie foto's van het gigantisch prachtige dier nemen en dan zien we de rest van zijn familie het brugje oversteken. Het jongste lid klemt zich daarbij goed vast aan zijn moeders rug. Ook wij volgen de mensapen en dat betekent dat we flink moeten klimmen. Met kapmessen banen de parkwachters een min of meer begaanbaar pad. We houden ons zo goed mogelijk vast aan de takken van struiken en bomen om de eet-en slaapgewoonten van enkele gorilla's te aanschouwen. Mireille, José, Luc en Jaap zitten zowaar op een meter van twee volwassen mannetjesdieren die gewoon een dutje aan het doen zijn! Annemie en ik staan iets lager maar genieten van de rituelen van enkele apen rondom ons. Even later is ons uurtje bij deze opmerkelijke wezens afgelopen. De tijd is werkelijk voorbij gevlogen! In het toaal zouden wij veertien verschillende gorilla's van de Nkuringogroep gespot hebben.
Wij hebben een stevige klim voor de boeg, maar eenmaal boven kunnen we de picknick aanspreken. In de verte horen wij weer de kreten van chimpansees. We zitten nog vol adrenaline en hebben niet zo'n grote honger. Wij geven wat voedsel en een flesje water aan Mary omdat ze niets bij zich heeft. Dat rijmt eindelijk niet want ons werd op het hart gedrukt dat we voldoende drinken bij ons moesten hebben! We zijn klaar voor de terugweg en de mist komt opzetten! Op een mooie plaats nemen de gidsen een foto van ons groepje en deze afbeelding kunnen wij catalogeren onde de noemer "Gorilla's in the mist" !
Het eind van de tocht zit erop. Annemie geeft een welverdiende fooi aan Mary en dan nemen we plaats in het kantoortje. Ronald snelt om wat frisdranken, want na deze inspanning moeten wij zien dat ons suikergehalte op peil is! De joviale parkwachters bedanken ons en zeggen : "Please, tell your friends! It's no nice to be here. We hope you liked it! Please, come back again!". We krijgen nog een mooi diploma met de afbeelding van een moedergorilla met jong, kopen nog een t-shirt en schrijven nog een lovend commentaar in hun gastenboek. Eenmaal buiten kijken wij snel even in de winkeltjes en rijden terug naar Kisoro. We hebben weer meer dan geluk had, want intussen begint het fel te regenen. Onderweg krijgt Ronald wat problemen met de versnellingsbak en wij moeten er even uit opdat de wagen de helling zou overwinnen. Dat lukt en we komen heelhuids in Kisoro. Kinderen komen van school en volwassenen van de markt. Tropische regens zorgen ervoor dat ze vlug moeten schuilen onder de afdaken van huizen en kerken. We zwaaien naar een koddig meisje met rastakapsel maar haar zus trekt haar en haar broers snel mee naar andere oorden. Ronald : "They think you are going to eat them!" Wij menseneters?
We komen aan het hotel en nemen een welverdiende douche in de kamer. Om iets voor 19u. praten wij dan, met een glaasje amarulla, na over deze vermoeiende maar toffe dag. We hebben geluk gehad met de dieren en zeker ook met het weer. Om 19u. 30 smullen wij van een champignonsoep, vis met spinazie en aardappelen of pasta. Een zoet advocado-lassi ( soort van yoghurtdrank) sluit een tongstrelende maaltijd af. Om 21u. kruipen we dan onder de wol maar een mug komt onze rust verstoren. Gelukkig hangt er een muskietennet boven ons bed! Goede nacht, Annemie!

Dinsdag 26 oktober 2011 : "Een schoolbezoek, zangles, een pluim voor Poppy en een bezoek aan het hospitaal".

Wij hebben geslapen als een roos. Om 8u. stappen we uit bed en een halfuur later zitten we aan de ontbijttafel. Annemie houdt het bij geroosterd brood en ik bij ontbijtgranen. Onder leiding van gids Robert zullen wij vandaag een school bezoeken. Ronald brengt ons eerst naar het postkantoor en daar stempel ik onze postkaarten af, zodat ze enkele weken later in Belgi? zouden toekomen. In Kisoro zelf zullen wij eerst nog enkele geschenken kopen voor de onderwijsinstelling die we met een bezoek zullen vereren. We vragen krijtjes, schriftjes en een voetbal aan een winkelbediende. Die probeert de bal zo goed en zo kwaad mogelijk op te pompen maar het lukt hem niet zo best. Na een tijdje verlaat hij de winkel om iemand te gaan halen met een voetpomp. Die jonge kerel blaast de voetbal verder op en de winkelbediende geeft hem wat centen. In tegenstelling tot het jachtige Europa hebben de mensen hier wel tijd. "Hakuna Matata" is dan ook onze lijfspeuk tijdens deze prachtreis!
In het schooltje worden wij eerst onthaald door de directeur in zijn kantoortje. Daarna mogen wij de eerst de klasjes bezoeken van de kinderen tot 14 jaar. Ze zitten in de lokalen met 30 tot en met 50 leerlingen. Ze kennen nog niet voldoende Engels om een gesprek met ons aan te knopen maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met een tof kinderliedje : "One finger, klap, klap, two fingers, klap, klap, ...". Zo gaat het refreintje door tot ze aan tien vingers zijn en bij de "klap, klap", klappen ze hard in hun handen. Van onzentwege brengen we het lied " Ik heb de zon zien zakken in de zee".
Bij ons is het schoolgaan verplicht, hier niet. Dan bezoeken wij de klassen van de oudere leerlingen. We vertellen wat over ons land, het klimaat, de chocolade waarvoor wij bekend staan, enz. en tekenen zo goed en zo kwaad mogelijk de kaart van Belgi? op het bord. De tieners mogen nu ook vragen stellen aan ons en één van hen vraagt of wij niet kunnen tussenkomen om voetbaltruitjes te sponsoren. We vinden het wel moeilijk om daar een goed antwoord op te geven. Wij zijn tenslotte ook maar gewone mensen. De tijd vliegt want de twee uur die we voorzien hadden voor dit bezoek worden 2u. 30. Spijtig genoeg mogen we het kerkje bij de school niet bezoeken.
Terug bij het hotel staat het knappe Engelse meisje Poppy ons op te wachten. Ze zal ons vergezellen naar een ander schooltje. Ze werkt vrijwillig om dove en blinde kinderen een toekomst te geven in dit mooie land. Wij zien de kinderen tijdens de speeltijd in actie. Ze tekenen, leggen een kaart of spelen een gezelschapsspel. Ook een Nederlandse gedragstherapeute doet hier vrijwilligerswerk. De jongens en meisjes zijn maar al te blij met wat aandacht en ook wij zijn onder de indruk. Met wat sponsorgeld maken de meisjes onder andere educatief speelgoed met bijvoorbeeld kroonkurken. Dan is het etenstijd en ze smullen van ma?smeel en bonen. We bezoeken nog even de slaapgelegenheid van de meisjes. In het lokaal staan stapelbedden en knuffeldieren hangen aan het raam. De school wordt niet bewaakt en dat is wel spijtig want daardoor moeten de juffen hier blijven slapen opdat dronken mannen geen kwaad zouden komen berokken bij de meisjes.
Teruggekomen bij onze slaapgelegenheid nemen wij afscheid van Poppy en geven haar met zijn allen wat geld voor het uitstekende humanitaire werk dat zij hier verricht. Dit schoolbezoek is een nieuw programma vanuit Travellers Rest en het is zeker de moeite waard gebleken!
Het is hoog tijd dat wij lunchen! Een paddenstoelensoep gevolgd door een spaghetti en we zijn terug op krachten! Om 15u. 30 gaan wij, samen met Robert, naar het plaatselijk ziekenhuis. Rond het gebouw is familie van de pati?nten aanwezig, die het eten klaarmaakt en de was doet. In het ziekenhuis zit alles vol en van privacy is er geen sprake. De hygi?ne is bijwijlen ver te zoeken maar Robert zegt dat deze instelling al wat moderner is dan andere. Op de kinderafdeling doet het personeel zijn uiterste best om het de kleinsten naar hun zin te maken. Muurschilderingen vrolijken de boel wat op. We voelen ons als pottenkijkers maar vinden dat veel Europeanen deze toestanden eens zouden moeten zien!
Wij stappen terug naar het stadje en checken onze mails en het wereldnieuws. Zo lezen we dat de vulkaan Merapi op het Indonesische eiland Java op uitbarsten staat. Om 18u. 30 zijn we terug in het hotel en dat is weer juist op tijd, want een hevig onweer met felle regens barst los. Om 19u. bespreken wij, met een glas amarulla in de hand, met Ronald het programma voor morgen. Hij heeft goed maar ook slecht nieuws! Hij heeft een probleem met de versnellingsbak, maar een booschapper komt morgenochtend uit Kampala met een vervangstuk. Het positieve bericht is dat wij mogelijk twee nachten kunnen verblijven in de volgende, heel mooi gelegen, lodge! Daarvoor zal hij nog even polsen bij Habari.
Een half uur later schuiven we aan tafel voor het laatste avondmaal in Kisoro. Een wortelsoep met koriander is de start van een heerlijke maaltijd. Stukjes varkensvlees, boontjes, gebakken tomaat en puree zijn de ingredi?nten van een lekker hoofgerecht en een verfrissende fruitsalade sluit het diner af. Een goede nachtrust hebben wij nu wel verdiend!

Woensdag 27 oktober 2010 : "Gebakken sprinkhanen, sappige ananas, een Europese vogel zoekt warmere streken op, bij Wilma en Fred en koddige knuffeldieren".

Om 7u. loopt de wekker ongenadig af. Met spijt verlaten we alweer een toffe plaats maar eerst nemen wij het ontbijt. Om 8u. vertrekken wij dan naar onze laatste slaapplaats in Oeganda. De wagen is gelukkig hersteld. De wegwerkzaamheden vorderen snel en daardoor kunnen we intens genieten van de uitzichten op de vulkanengordel en groene kraters. Op een gegeven ogenblik komen wij weer in het dorp, waar we enkele dagen geleden de wandeling aan het Bunyonyi-meer be?indigden. Ook Kabale doorkruisen wij opnieuw en de streek die nu volgt, is agrarisch. Op het land worden aardappelen, uien en bananen geteeld en in serres worden tulpen gekweekt. Langs de kant van de weg zien we staande golfplaten. Ronald : "Het is het seizoen waarin veel sprinkhanen voorkomen en die worden door middel van die dakbedekking opgevangen in tonnen of manden. Het is een ware delicatesse!" Ja, als ze goed gebakken zijn, moet dat wel lekker knisperig zijn! In weiden staan Ankole koeien. Het zijn wel speciale runderen want hun hoorns kunnen wel een meter lang worden.
Iets verder zien wij kraampjes met ananassen. De chauffeur stopt en een jonge kerel snijdt heel hygi?nisch een exemplaar in vier stukken. We smullen van de lekkerste ananas die wij ooit gegeten hebben! Bij een volgende halte, een benzinestation, neem ik een foto van de bumper van een bestelauto, waarop bananen hangen. Wij verlaten de weg en even later de bewoonde wereld, en komen aan in het nationale park van "Lake Mburo". Het is het kleinste natuurgebied in Oeganda en het enige domein waar impala's en zebra's voorkomen. Het park bestaat uit vijf meren, omringd door heuvels. We zijn net de toegangspoort gepasseerd en wij zien drie koddige meerkatten op wegwijzers en dat is natuurlijk een dankbaar onderwerp voor een foto. Het dak mag weer open en we kunnen weer dieren observeren. Enkele vogels, buffels, impala's en wrattenzwijnen zijn de eerste beesten die zich aandienen. Een statige Europese buizerd op een boomstronk poseert enkele seconden voor hij andere oorden opzoekt. Waarschijnlijk komt de vogel hier de winter doorbrengen want het is toch zeldzaam dat ze zover vliegen!
Wij komen aan in de "Mihingo Lodge" en Ronald heeft niet gelogen. De luxueuze verblijfplaats is heel mooi gelegen en de kamers zijn schitterend! Annemie zegt : "Wij zitten hier net in een decor van The Flintstones". Ik kan dat alleen maar beamen. De plaats straalt rust uit en we zullen genieten van onze laatste twee dagen op Oegandese bodem! Annemie en ik slapen in het logement "Bush Baby". Om 15u. smullen wij eerst van een late, maar tongstrelende lunch. Gazpacho, lam met aardappelen of rijst en een limoensoufflé gaan heerlijk naar binnen! In de eetruimte staat een verrekijker, waar wij de dieren kunnen observeren bij een poel. Ze lessen er hun dorst en likken aan rotsen, omdat het gesteente mineralen bevat. Dan bekijken we nog even het domein en zijn klaar voor een tochtje.
Wij rijden en zien al snel een paar roofvogels en een kleurrijke ijsvogel. We spotten ook zebra's maar die slaan snel op de vlucht. Dan bewonderen wij een paar impala's, wrattenzwijnen en vogels. Zo komen we aan het meer, waar de zon al wat begint onder te gaan. Een wrattenzwijn is daar aan het grazen en het doet dat wel op een komische manier, namelijk op zijn knie?n.
Daarna bollen wij terug naar de lodge. Omstreeks 19u. nemen we snel een douche want wij willen het voedermoment van de "Bush Babies" of "Galago's" (Nederlandse benaming) meemaken. Dat zijn koddige, kleine nachtaapjes die zich met sprongen doorheen struiken en bomen bewegen. Het zijn precies echte knuffeldieren hoewel we merken dat ze fel kunnen reageren tegen zielsgenoten. Wij genieten van het avondlijke schouwspel en schuiven dan aan tafel. De lucht is helder en honderden sterren schitteren aan het hemelgewelf.
We schuiven vervolgens aan voor het diner. Aan het heerlijke buffet hebben wij de keuze uit paprikasoep, opgevulde tomaten met kaas, rijst, kip en groenten. Een chocolademousse sluit dit lekker avondmaal af. Om 22u. zoeken we onze slaapplaats op en het is heerlijk wandelen naar daar, want nog steeds vullen vele sterren het firmament! Wij zullen zalig slapen!

Donderdag 28 oktober 2010 : "Een giftige adder, storm op komst, nachtaapjes en een vroege verjaardagstaart".

Iets na middernacht huilt een hyena en om 2u. moet ik naar het toilet. Daarbij geniet ik van de frisse buitenlucht. Het is helder aan de hemel maar de sterren zijn verdwenen. Om 7u. 30 staan we op en een koele wind waait door de kamer. Wij wandelen naar het hoofdgebouw en een groene meerkat zit daar te poseren in een boom. Mist hangt over de vallei maar dat klaart straks wel op. Na een copieus ontbijt, zijn we klaar om een wandeling te maken onder de deskundige leiding van gids Godson. Waterbokken en zebra's zijn de eerste dieren die wij opmerken, maar ze maken zich snel uit de voeten bij het zicht van deze vreemdelingen. Een arend zit op zijn nest en de blakende zon schijnt hem niet te deren. Wrattenzwijnen zijn druk in de weer en een mangoest komt even piepen uit zijn hol in een termietenheuvel. Op de terugweg kronkelt een kleine adder voor onze voeten. Het reptiel is zo klein als een pier maar toch giftig, vertelt Godson. Omstreeks de middag zijn wij in de lodge en nemen afscheid van de gids. We verpozen wat op onze veranda en de enige geluiden zijn die van de natuur en van de keuken.
Om 13u. genieten wij van een tongstrelende maaltijd. Een advocadogazpacho is de opener van het middagmaal. Daarop volgt varkensvlees, aardappelen in de schil, tomaten en mozzarella als hoofdgerecht. Een frisse fruitsalade is de afsluiter van een lekkere maaltijd. De rest van de namiddag relaxen we in het rustgevende domein en maken onze reistassen klaar om morgenavond terug naar huis te vliegen. Opeens begint het hevig te waaien en een kamermeisje klopt op de deur. Samen doen wij alle luiken toe want er is een hevig onweer op komst. Enkele minuten later regent het een paar druppels en is de storm voorbij. Gelukkig maar want om 16u. 30 is er een safari gepland. Het slechte weer was zeker erg plaatselijk, want Mireille en José hebben veel regen gehad in een korte tijd en dat terwijl ze maar honderd meter verder gelogeerd zijn!
Op het afgesproken uur staan we met zijn allen klaar om te vertrekken. Luc heeft slecht nieuws want iemand heeft tweehonderd euro uit zijn fototas gestolen. Het is natuurlijk moeilijk om een dader aan te duiden omdat iedereen, zelfs iemand van buiten de lodge, binnen kan in de kamers. Persoonlijk geloof ik niet dat het een personeelslid is want de mensen zijn hier doodeerlijk en ze kunnen hun job niet op het spel zetten! We vertrekken voor de safari door een landschap van acacia's. Al snel spotten wij heel wat waterbokken, zebra's en wrattenzwijnen. Een topimoeder zoogt haar jong, een schuwe oribi verschuilt zich in het gras en een koppel lelkieviten maakt weer heel wat kabaal omdat wij hun leefgebied binnen rijden. Het dier van de dag is echter een mannelijke bosbok. De antilope zit fier te poseren op een termietenheuvel. Hij is goed herkenbaar door een zwarte streep op de snuit en op zijn rug lopen witte verticale strepen en witte stippen.
Iets voor 19u. zijn we terug en verfrissen ons snel om de schattige galago's in actie te zien natuurlijk! De tijd vliegt en het is al iets na 20u. als wij aan tafel gaan. Een aardappelsoep, een biefstuk met gegratineerde rijst en boontjes, alles smaakt weer verrukkelijk! Opeens is er een verrassing! Eén van de joviale dienstmeisjes zingt "Happy Birthday, dear Annemie, happy birthday to you" en brengt een heerlijke chocoladetaart met drie kaarsjes tot bij Annemie. Het is morgen namelijk haar verjaardag, maar dan moeten wij bijna de hele dag rijden tot Kampala en Entebe. Met Chris, de eigenaar van de lodge, heb ik dit dan afgesproken. Annemie : "Ik dacht dat er nog iemand jarig was!". Naast deze maagvullende taart is er nog ananascrumble voor dessert.
Na deze heerlijke avond zoeken we omstreeks 22u. onze bedstee op. Spijtig genoeg zal er morgen een einde komen aan deze onvergetelijke reis!

Vrijdag 29 oktober : "Een zeldzame antilope als verjaardagscadeau, vissen hangen aan de bumpers en de wet van Murphy".

Wij hebben heerlijk geslapen en om 7u. wens ik Annemie een gelukkige verjaardag. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog zo'n droomreizen maken! Iets later staan wij op en nemen een verfrissende douche. Terwijl Annemie op het toilet zit, ziet ze een koppel klipspringers op de rotsen bij onze slaapplaats. Ik neem snel een foto van deze sierlijke antilopes. Deze handige klimmers zijn eerder zeldzaam omdat ze bij het minste onraad veiliger oorden opzoeken. We reizen blijkbaar onder een goed gesternte want wij hebben al heel wat zeldzame en mooie dieren mogen aanschouwen! Zo kan de dag zeker niet meer stuk!
Annemie ontvangt nog een leuk verjaardagsgeschenk van de reisgenoten bij het onbijt en dan vragen we de rekening. Het is wel eventjes schrikken omdat die nogal gepeperd is, maar deze droomlocatie is de prijs wel waard! Daarbij hebben wij zelf gevraagd om hier twee nachten te verblijven en het heeft ons zeker niet gespeten! Om 9u. maken we nog een laatste safari in dit mooie park. Wij zien zebra's a volonté. Ook aan waterbokken, wrattenzwijnen en impala's is er geen gebrek! We hebben alweer eens geluk want een prachtdier staat mooi te poseren in het gras! Het is een Afrikaanse eland en het beest is toch heel verschillend van zijn Europese en Amerikaanse soortgenoot. We verlaten Lake Mburo en zelfs daarbuiten treffen wij nog zebra's en impala's aan. Gelukkig hebben het park en de landbouwers een soort van pact gesloten om de wilde dieren te ruilen met de Ankole koeien die het reservaat binnen lopen. Wij spotten dan alweer een speciale vogel, namelijk een juveniele bisschopsooievaar, maar spijtig genoeg jaagt Jaap het dier weg als hij het portier van het voertuig wat te hard toeklopt om een plasje te gaan maken!
We zijn terug op het asfalt en rijden naar Kampala. Onderweg zien wij standjes met tomaten, zoete aardappelen, bananen, advocado's en zwart gerookte tilapia's. Omdat er grote wegwerkzaamheden zijn naar de hoofdstad, krijgen de wagen alsook wij, veel stof te slikken. Aan de bumper van een voertuig hangen tilapia's en op een brommer zitten twee man, vier geiten alsook twee kippen.
Rond de middag stoppen wij bij het baancafé "Aid Child" aan de evenaar. Alles wat hier verkocht wordt, gaat naar kinderen in nood. We bekijken kunstwerkjes en allerhande prullaria maar er is niets wat wij leuk vinden. Buiten wachten wij dan op de bestelde snack. Djembé's, de Afrikaanse drums, doen dienst als tafeltjes.
We zijn alweer onderweg en ieder dorpje dat wij passeren verkoopt iets anders. In het ene plaatsje zijn dat boontjes, in een ander brengen ze lage houten stoeltjes aan de man en in een volgend dorp zijn het djembé's. Wij komen snel aan in Kampala, waar het hectisch druk is. We worden er zowaar depressief van! Wij willen terug naar Lake Mburo! Aan een rotonde wordt echt alles verkocht wat je maar kan verzinnen. Ronald moet twee keer snel aan de kant van de weg gaan staan. De eerste maal omdat de president en zijn gevolg spoed hebben en dan voor een begeleid geldtransport. Wij arriveren dan aan het "Entebe Airport Guesthouse", een oase van rust in deze voorstad van Kampala. We krijgen nog twee kamers ter beschikking om ons nog even op te frissen voor de vlucht huiswaarts en dan schuiven wij voor de laatste maal aan tafel voor een heerlijke barbecue. Eerst is er lekkere tomatensoep en dan smullen we van malse biefstuk en een stuk vis. Een bordje fruit zorgt voor de nodige vitamines. Intussen zien we ook Edmond terug, onze onfortuinlijke chauffeur van de eerste dagen. Hij is genezen en ziet er voortreffelijk uit in zijn mooi pak! Om 19u. worden wij naar de luchthaven gebracht, maar eerst nemen we afscheid van Ronald, de sympathieke chauffeur met de arendsblik!
Op het vliegveld is het weer een drukte van jewelste maar het inchecken verloopt vlot. Wij moeten alweer eens een formulier invullen en dan is het wachten bij de douane. Een beamte doet nog even moeilijk omdat ik bij aankomst in Oeganda geen stempel in mijn paspoort gekregen heb, maar ik toon haar het bewijs dat ik wel degelijk mijn visum betaald heb. Gelukkig mag ik door, maar Mireille ziet dat onze vlucht vertraging heeft. We bekijken een kwartier de winkels en stappen dan naar de scanner. Wij moeten onze schoenen uitdoen en onze rugzak wordt grondig doorzocht. Maar we moeten weer naar af omdat het vliegtuig nog altijd vertraging heeft. Iets na 21u. 30 worden wij dan verzocht om ons naar het vliegtuig te begeven. Zonder problemen geraken we nu door de controle. Op het toestel is het kalm maar het duurt even voor het opstijgt, dit door een computerprobleem. In Nairobi, de hoofstad van Kenia, stappen er meer mensen op. Maar lap, de lichten flikkeren en het computerprobleem is nog niet opgelost! Het aangeboden voedsel laten wij links liggen en we proberen wat te slapen. Het filmaanbod is flauw maar de documentaire "Jules Vernes, the lost gorilla's" bekijken wij nu heel aandachtig omdat we dit mooie schouwspel ook in levende lijve hebben mogen aanschouwen!
Het ontbijt is lekker en dan landen wij in Zaventem, enkele uren later dan gepland. Met Mireille en José zullen we de trein nemen. Maar de "Wet van Murphy" achtervolgt ons! Er staat heel wat volk aan te schuiven bij de loketten en de treinen zijn allen in vertraging zodat wij de aansluitingen missen. Blijkbaar zijn er grote werken op het spoorwegnet. In Gent kunnen Annemie en ik gelukkig meerijden met de auto, die Mireille en José komt oppikken. Die vriendelijke schoonzoon brengt ons naar Deinze, waar mijn vader ons komt ophalen.

Het was de mooiste reis die we tot nu toe mochten beleven en dit dankzij Ronald, Habari Travel, Edmund, onze medereizigers en de vriendelijke Oegandezen. Hakuna Matata! hans.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Uganda – Hans en Annie Hellebuyck is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/uganda-hans-en-annie-hellebuyck/feed/ 1
Reisverslag 8 oktober 2015 Oeganda bezoek https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reisverslag-8-oktober-2015-oeganda-bezoek/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reisverslag-8-oktober-2015-oeganda-bezoek/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:24:20 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=587 Vlucht per KLM naar Entebbe in de Comfort Class, heerlijk ruim, erg prettig reizen. Alles verloopt volgens schema en ik land mooi op tijd met een temperatuur van 26 graden.

Het bericht Reisverslag 8 oktober 2015 Oeganda bezoek is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Reisverslag 8 oktober 2015 Oeganda bezoek

Donderdag 8/10/2015

Vlucht per KLM naar Entebbe in de Comfort Class, heerlijk ruim, erg prettig reizen. Alles verloopt volgens schema en ik land mooi op tijd met een temperatuur van 26 graden. Mariska van 'ons' kantoor in Kampala en onze 'driver' Richard staan mij al op te wachten, fijn om ze weer te zien. We rijden naar het Airport Guesthouse, er staat zelfs nog een kom pompoen soep voor mij klaar met een drankje, letterlijk een warm welkom!

Vrijdag 9/10/2015

Na een onrustige warme nacht met onweer en regen staan we vroeg op om op tijd ontbijten en gaan we op weg naar Lake Mburo. Dit gaat via een 'shortcut' inclusief een gratis African massage ;), het scheelt een uur rijden. De wegen zijn wel weer een heel stuk verbeterd sinds mijn laatste bezoek eind 2010, we doen even een koffie stop in Masaka en ook voor de lunch nog een korte onderbreking van de reis. Het is gelukkig droog en mooi weer om te rijden, het laatste stuk is een gravel road maar wel een mooie rit, er zijn zebra's en koeien met van die grote horens. We moeten om bij Eagles Nest te komen een heel steil stuk omhoog! Ik ben blij dat we in zo'n goede auto rijden met dito chauffeur. Joanne ontvangt ons hartelijk en ook Isma is er, hij was onze chauffeur tijdens mijn eerste bezoek aan Oeganda in 2005. Ze zijn erg druk met het weer opbouwen van Eagles Nest in Lake Mburo na de brand. Er zijn 9 van de 12 tenten opgebrand en ook het restaurant is helemaal afgebrand. Er is al veel werk verzet. De ligging van deze lodge is echt prachtig, heel hoog met uitzicht op Lake Mburo, genieten onder het genot van een kopje thee. De tenten staan op een plateau van steen en hebben echte bedden, de badkamer is ook van steen en is achter de tenten gebouwd, echt helemaal prima. Rond half 5 vertrekken we voor onze eerste gamedrive, de ingang van het park is vlakbij. Het park is ongeveer 370 m2 groot en heeft veel dieren, wat bijzonder is, is dat de doorgaande weg het eerste stuk gewoon door het park loopt. We zien veel zebra's, impala's, waterbok, waterhogs/pumba's, oribi's, eland en vogels. Ook spotten we de giraffe familie! Deze zijn nog niet zo lang overgebracht naar Lake Mburo. De buffels en vervet monkeys en bavianen zijn hier ook volop vertegenwoordigt, het is een erg leuk park. Er zouden ook leeuwen en luipaarden moeten zijn maar die zien we helaas niet. Tegen 7 uur wordt het donker, het is tijd om terug te gaan. Het diner staat al voor ons klaar, pindasoep, tilapia stoofpotje, rijst, aardappels, groente, kip, salade en nog een watermeloen als toetje, tjonge wat een maaltijd!

Zaterdag 10/10/2015

De wekker maakt me wakker, vannacht heeft het hard gewaaid en als ik wakker wordt regent het. We krijgen een kopje thee met biscuitjes en mini-banaantjes in alle vroegte want om 7 uur is de Nature Walk in Lake Mburo gepland maar omdat het regent ligt alles stil. Dat is hier heel gewoon, je stopt met je werk want het regent! Na heel veel geduld komt er toch een gids aan, Tom, we maken met z'n 3-en een mooie wandeling door het park. Er zijn veel topis met jonge kalfjes, buffels, vogels, twee zeearenden, een eland in de verte, warthogs, velvet monkeys en zelfs een oribi en ook een bushbock uiteraard schuilend onder een bosje(bush) en zebra's. Geen leeuw, luipaard of nijlpaard te zien vandaag. Rond 9 uur zijn we weer terug bij de auto en Tom wordt opgeroepen, er is een nijlpaard in het dorpje gekomen die voor problemen zorgt en hij moet helpen, het is gewond. Bij terugkomst in Eagles Nest wacht ons een heerlijk ontbijt met een fantastisch uitzicht, ik geniet! We doen het nog even rustig aan en om 11 uur vertrekken we richting Queen Elizabeth National Park naar de Bush Lodge, onderweg zien we de long horns weer, de koeien met de grote horens. Er zijn prachtige uitzichten, velden vol met thee, erg mooi! Het is best een lange rit naar Queens, vlak voor onze lunch stop moeten we stoppen, voor Mbarara zijn er politieke protesten, er is veel politie, we zien een arrestatie en heel veel paparazzi. Het is heel gek om te zien hoe de arrestatie verloopt, de vrouw in kwestie wil niet meewerken en ze slepen haar gewoon aan haar kleren mee terwijl ze er een spektakel van maakt. Ze schreeuwt naar de pers en om haar punt te maken zorgt ze ervoor dat haar kleren helemaal uitgaan, echt bizar. Tijdens onze lunch zijn de beelden al te zien op het nieuws. We nemen de lunch maar mee, we hebben laat ontbijt gehad na de game-drive in Lake Mburo en hebben nog niet heel veel trek. Er zien later onderweg pas dat het enorme lunch is en het smaakt erg lekker! We stoppen vlak voor we de afslag naar de Bush Lodge nemen bij een uitkijkpunt genaamd Kyambura View, we zien het Queen Elizabeth NP al heel mooi liggen! Hier vlakbij is ook het startpunt voor de Kyambura chimpwalk in de kloof. De aankomst in de Bush Lodge krijgen we een nat handdoekje en een koel drankje, fijn na zo'n rit, we komen ongeveer om half 4 – 4 uur aan. Omdat het bewolkt is krijgen we warm water om even lekker te douchen, de watertank achter ons 'huisje' wordt gevuld en we genieten van een heerlijke openlucht douche. Deze keer zonder bezoek van een olifant ;0 de vorige keer wilde de olifant graag bij mijn douche naar binnen, hij had wel zin in een lekkere straal water! Een hele ervaring was dat toen, het trok veel 'bekijks'. Na de douche maak ik een mooie wandeling over het terrein en de camping en maak ik foto's voor de nieuwe brochure en website die in ontwikkeling is. We kunnen nog even heerlijk in het zonnetje zitten met een bijzonder mooi uitzicht, we zien zelfs 4 grote adelaars en de bush hogs; de grootste wilde varkens, veel vogels met prachtige staarten en we horen vaak de geluiden van de nijlpaarden beneden in het water. Om 7 uur kunnen we (alweer) buiten dineren, het restaurant is compleet volgeboekt, er is zelfs te weinig bestek voor alle gasten vanwege de drukte. Omdat we laat geluncht hebben kiezen we voor 2 gangen in plaats van de standaard 4 gangen die aangeboden worden voor het diner in de Nature Lodges. Maar een salade, een spinazie crème-soep, biefstuk met aardappels en als toetje pannenkoeken met custard saus, lijkt ons toch echt te veel om op te eten. Mariska ziet ineens bekenden, ook Nederlanders die in Oeganda wonen, heel toevallig! Ook Ronald één van de andere chauffeurs schuift aan om even bij te kletsen en uiteindelijk gaan we pas laat naar bed terwijl we morgen om 4.45 uur op moeten staan! We zijn blij dat er iemand met ons meeloopt naar de tent, het is pikdonker. Midden in de nacht worden we een tijd wakker gehouden door een beest, waarschijnlijk een piepende vleermuis en ook de nijlpaarden hoor ik grazen rondom onze tent inclusief het inmiddels welbekende geluid van deze dieren.

Zondag 11/10/2015 om 4.45 uur gaat de wekker!

We gaan vandaag 1 van de hoogtepunten van deze reis beleven; de ballonvaart! We zien er erg naar uit. Het gaat even mis want er is nog niemand om ons op te halen bij de tent en ook is de beloofde thee er niet. Wel is er al koffie met een heel lekker cake roll met kaneel en een banaantje voordat we op pad gaan naar het startpunt waar we om 5.45 uur worden verwacht. Helaas is niet iedereen op tijd aanwezig en pas als het al licht wordt zijn we compleet maar het is droog! De directeur van de ballon safari's Sherif is erg enthousiast, Mariska heeft via hem geregeld dat we mee mogen om de ballon wat voller te krijgen, er kunnen 16 mensen in maar we zijn maar met 8 personen. We moeten eerst een geschikte plek vinden om op te stijgen, bij locatie 2 is het qua wind ook goed en de piloot zet het Oegandese team met straffe hand aan het werk, ze werken keihard om de ballon zo snel mogelijk de lucht in te krijgen. Een hele happening waar ook alle drivers met veel belangstelling naar kijken. Wat een bijzondere ervaring, ook al is het niet mijn eerste keer, het blijft heel speciaal en zeker midden in een natuurpark in de Parel van Afrika! We gaan heel rustig omhoog, wow wat gaaf! We zien kuddes buffels, waterbucks en zelfs een paar olifanten bij de meren. Helaas geen leeuwen te zien. We zitten een tijdje letterlijk in de wolken! De piloot probeert ons te draaien maar de wind bij de meren is te sterk en blaast ons over Lake Albert en Lake George naar Congo, het park uit. Uiteindelijk vliegen we over Marafike Lodge, deze kleine lodge blijkt van 2 passagiers in de ballon te zijn! Het hele dorp loopt uit, rennende en vallende kinderen, geschreeuw en gejoel, een luchtballon! De piloot krijgt het voor elkaar om vlak naast de akkers te landen om zo weinig mogelijk schade aan de landerijen te veroorzaken. De lokale bevolking stroomt toe om zoveel mogelijk te zien. We worden uitgenodigd voor het ontbijt, verzorgd door Mweya Lodge, compleet gedekte tafels met een uitgebreid buffet. Maar eerst; champagne! Echt heel bijzonder om midden in de natuur zo te ontbijten. Normaal gesproken landt je weer in het park en ontbijt je tussen de wilde dieren, we horen hier de mooiste verhalen over, over leeuwen die om de tafel heen gaan liggen, erg leuk om naar te luisteren. De piloot en de directeur van het bedrijf vertellen honderduit en al gauw is het 10 uur geworden en willen we graag onze game-drive gaan starten. Richard is echt een topper, hij spot al heel snel leeuwen! Na een paar praatjes met de parkpolitie mogen we even off track en ja, we zien 3 leeuwen van héél dichtbij! Heel bijzonder, de adrenaline stroomt door je lijf zo vlakbij deze 'King of the jungle'. We zien ook veel Uganda kobs, buffels, waterbucks, maar we zijn net te laat voor het luipaard! De auto voor ons roept ons maar helaas, hij is verdwenen in de bosjes en laat zich niet meer zien. Tegen 12 uur verlaten we het park er wacht ons weer een lange rit. Ook nu geniet ik weer van de mooie uitzichten, bergen, meren, valleien met thee en koffie plantages en akkers waar van alles groeit. Het is verder dan we denken, bij Kabale is er wat meer drukte, ze zijn met de weg bezig. Als we voor de lunch een stop maken hebben we Wifi! Na alleen nog maar even kort gebeld te hebben met Peter is het ook wel even leuk om te kunnen whats appen, de berichtjes te lezen met reacties op mijn interview in Trav Magazine en wat foto's door te sturen en te ontvangen. Na de late maar lekkere lunch moeten we nog een heel stuk rijden. We zien de omgeving veranderen, de begroeiing is heel anders en ook de grond is hier heel donkerrood, we kronkelen hoger en hoger de bergen in en zien ineens Lake Bunyonyi liggen, mooi! Onze overnachtingslocatie ligt aan het water, Crater Bay Cottages. De ronde huisjes zijn best leuk maar niet te vergelijken met de Nature Lodges qua inrichting en verzorging, maar de locatie is prima. Na de rit van 5 uur en voelen ons best stoffig en moe maar de stroom is al een tijd uitgevallen dus we kunnen niet douchen, jammer. We settelen ons op de kamer en ons zitje buiten voor de kamer is erg mooi met uitzicht op het meer. Het is hier een stuk koeler! Bij het hoofdgebouw drinken we een kopje thee om een beetje warm te worden. We kiezen er zelfs voor om binnen te eten vanavond, het is echt koud geworden. Ik eet crabfish, de lokale specialiteit hier in Lake Bunyonyi, heerlijke kleine roze zoetwater garnaaltjes, heel smakelijk! We kletsen wat met Claire, de manager en ze vertelt dat ze vrienden heeft in Groningen! We wisselen contact gegevens uit. Na nog een lekker kopje hete thee gaan we opgewarmd naar onze kamer, nog steeds geen stroom dus we krijgen een emmer loei heet water om mee te 'douchen' en dan lekker slapen!

Maandag 12/10/2015

Vanmorgen al voor de wekker wakker, ook lekker! Uitgerust sta ik op uit mijn kuil-bed, ik heb echt een enorm gat in mijn matras 😉 Er zijn veel wolken dus toch maar de lange broek aan en een hemd, ik wil niet weer zo koud worden. Ontbijten met een spectaculair uitzicht op Lake Bunyonyi, wederom genieten. We hebben besloten om via een 'local route' omhoog te lopen om van een nog mooier uitzicht te genieten. We worden door een personeelslid nog even gewezen op de beste weg omhoog, het is gewoon een voetpaadje, heel steil omhoog. Tjonge jonge, wat is mijn conditie slecht! Hijgend en zwetend omhoog, af en toe maak ik een foto stop (en hijg ik stiekem even uit om bij te komen van het klimmen) en genieten van het prachtige uitzicht onderweg. Uiteindelijk na een half uurtje klimmen komen we boven aan bij Arcadia Cottages. We bestellen een kopje koffie en ineens breekt de zon door en verschijnen alle verschillende kleuren door de mist heen, zo mooi! Op de foto's is dit natuurlijk niet te zien, maar het is echt prachtig en we genieten er van. Naar beneden is af en toe best oppassen, de dorpelingen zijn erg vriendelijk onderweg. Weer beneden aangekomen lopen we het vissersdorp in en gaan naar een craft store van een lokaal project, ik koop mooie hand gevlochten mandjes en we doen een donatie. Er is een kleine markt vandaag dus we wandelen er overheen. Veel kleding en etenswaar die vaak per boot wordt aangeleverd, de bootjes zijn er in allerlei kleuren, een mooi gezicht. Tegen 12 uur zijn we terug en gaan we weer op pad, richting de Gorilla Valley Lodge in Rushuaga, Bwindi. Richard neemt de moeilijkste maar mooiste route die het gehobbel meer dan waard is, geweldige uitzichten op de vele eilandjes in het meer, elke bocht denk je weer; oh wat prachtig!. Het laatste stuk naar de Gorilla Valley Lodge omhoog is heel slecht, als het regent kun je er nauwelijks gebruik van maken en moet je lopen. Jennifer begroet ons rond 3 uur met het personeel weer heel hartelijk! De kamers zijn in terrasvorm tegen de helling gebouwd en boven is het centrale gebouw genaamd The Hill. Het is een behoorlijke klim maar het is wel prachtig aangelegd. We krijgen een welkomst drankje met koekjes en een rondleiding van Jennifer. Ik maak weer veel foto's, ze heeft zelfs speciaal een double room laken opmaken voor de foto's! Ze heeft veel goede ideeën over de parking en een receptie beneden en zou graag bordjes willen die de gasten wijzen waar ze moeten zijn. Soms is er al een auto aangekomen beneden voordat er iemand van het personeel van boven is en dat is soms wat 'onhandig'. Water is in de droge maanden erg schaars, de kamers delen een watertank en om deze weer te vullen moet men lang wachten, er zijn zonnepanelen voor het verwarmen van het water. Na een half uur zijn we klaar en mogen we even relaxen tot het diner om 7 uur. Het is echt een heerlijk diner! Boeren groentesoep, beef stroganoff met aardappelschijfjes en nog een bananenboot toetje. Omdat het koud is staat de open haard aan en met een kopje thee genieten we van de avond bij het haardvuur.

Dinsdag 13/10/2015

Om 6 uur gaat de wekker, helaas geen gorilla tracking voor ons deze keer, de andere gasten gaan allemaal wel en zijn erg gespannen bij het ontbijt. We horen dat de Gorilla Valley Lodgde vorige week bezoek heeft gehad van een gorilla familie. Heel dichtbij kwamen ze bij kamer 5 en 6 tegen het terras bij de kamer aan, echt heel gaaf! Er waren zelfs baby gorilla's bij, Jennifer laat foto's en filmpjes zien, super bijzonder. We gaan alweer op pad, het is een pittige rit met veel bochten en hobbels en ik sluit af en toe mijn ogen om niet te misselijk te worden. Maar ik wil ook niets missen van de 'breath taking views” onderweg. We zitten het eerste stuk boven de wolken, heel mooi en een bijzonder gevoel. Via Kabale rijden we door richting Queen Elizabeth NP, verder en verder, theeplantages en koffieplantages, bananenvelden, heel mooi. We eten onze 'packed lunch' onderweg op op een steen langs de kant van de weg en komen rond half 4 aan in Kibale Forest Camp. Het is er rustig. Ze hebben al een paar dagen regen gehad maar wanneer wij aankomen breekt de zon door! We hadden onderweg al gemerkt aan de wegen dat het erg nat was. Na een korte rondleiding maken we een wandelingetje rondom Kibale Forest Camp, we horen wel aapjes maar zien ze niet en ook zijn er veel vlinders en horen we veel vogels om ons heen. Na afloop piept 't zonnetje nog net in 'the lounge area' waar we nog even een kopje thee drinken. We hebben een early dinner gevraagd want we gaan een night-walk maken die om 19.15 uur start. Ik ben heel erg benieuwd, we zijn de enige klanten en het gaat allemaal een beetje vreemd maar uiteindelijk is het wel de moeite waard! We zien de Demidoff Galago, het kleinste aapje wat hier voorkomt. Het is net een rat met een prachtige dikke staart en puntoortjes. In plaats van de beloofde 2 uur duurt het maar 1 uur, maar gelukkig hebben we er een aantal gezien. Heel erg leuk om zo in het donker met grote zaklantaarns rond te lopen in het tropisch regenwoud. Onze gids hoort ineens iets waar hij bang van wordt dus we moeten ineens terug en de andere kant weer op....hij hoort Bush Elephants, deze zijn nogal agressief verteld hij....Bij terugkomst drinken we nog even een kopje thee voor onze tent, super zo op deze zwoele avond.

Woensdag 14/10/2015

Na een onrustige en zweterige nacht worden we wakker en we krijgen een kopje thee bij onze tent gebracht, luxe hoor! Even lekker douchen, ik voel me klam na al het gewoel vannacht. Om 7 uur zijn we weer op pad richting Murchison Falls, wederom een lange tocht. Het landschap veranderd continue, bijzonder! Bij en rondom Fort Portal zijn veel theeplantages. We stoppen er nog eventjes om te plassen en vinden er in een craft-shop nog leuke souvenirs. Verderop pakken we onze packed lunch uit en lunchen in de berm van de weg en hup, weer door! Door Hoima naar het park. Het laatste stuk zien we veel traditionele hutjes op en rond de velden. Er zitten veel slechte stukken weg tussen maar we willen graag de ferry van 4 uur halen over de Nijl! Dat lukt net en precies als we de ferry opgaan begint het enorm te regenen! De mensen die buiten de auto staan zijn doorweekt....Aan de overkant maken we het dak open, het is gelukkig weer droog. We zien oribi's, waterbuck, buffels, hartebeest, pumba's en we horen af en toe leeuwen brullen. Hele kuddes met kobs zijn steeds heel alert, ik leg het gebrul vast op mijn camera. We zien vanuit de verte nog 2 olifanten en een gier die zijn vleugels wil drogen, hij spreidt ze helemaal. Rond 6 uur zijn we bij Fort Murchison, er zijn heel veel hagedissen, die zijn naast ons de enige gasten vandaag! Wat we bijzonder vinden is dat we niet eens de kamer met het mooiste uitzicht krijgen? Prima kamer hoor, maar toch....Lekker douchen en aanschuiven voor het diner. Deze is overheerlijk! Bruschetta tomaat, wortel-gembersoep, lamsvlees en chocolademuffins met saus na en met een rond buikje het bed in!

Donderdag 15/10/2015

Wekker om 5.20, we willen de 7 uur ferry halen voor de Delta trip. Heerlijk geslapen, misschien mede dankzij het wijntje bij het diner? Er was wel heel veel regen vannacht, dus hopelijk is de weg te gebruiken, we zagen dat het water gisteren nog heel hoog stond. Gelukkig weet Richard wel een 'short-cut' en kunnen we ons om 7 uur melden bij de boot voor de Delta trip. We hebben van Fort Murchison het ontbijt en de lunch mee gekregen voor onderweg, ideaal! We blijken de enige gasten te zijn voor de Delta trip dus krijgen we een privé-bootje, heel gaaf! Onze gids Stanley geeft aan dat we onderweg mogen aangeven waar en wanneer we willen stoppen, echt cool. Helaas hebben we even te maken met wat oponthoud, de pomp van de boot doet het niet goed en we drijven tegen een van de eilandjes aan om te wachten op hulp. Ergens ook wel een beetje een eng idee, we hebben al gezien dat er erg veel nijlpaarden zwemmen....Gelukkig hoeven we niet heel lang te wachten en als de pomp vervangen is kunnen we echt aan de tocht gaan beginnen. We zien echt waanzinnig veel soorten vogels, de goliath heron (=reiger), kleine soorten reigers, buffels, waterbok, pike's fish eagles, kingfishers, zelfs de grootste soort kingfisher die niet vaak wordt gespot, heel veel hippo's oftewel nijlpaarden, eendjes, en, de shoebill stork! Dit is de schoenbek ooievaar, eindelijk nu ik voor de derde keer in Oeganda ben zie ik dit unieke beest 'live' en wel twee keer. Ook zien we enorme lizards, maar ook de crested cranes; de kraanvogel die ook op de vlag van Oeganda staat, een veld vol, heel dichtbij. Bavianen, black & white colobus monkeys, en nog veel meer. Onvergetelijk, wat een prachtige boottocht! We mogen zelfs even aan land, Stanley ziet sporen van giraffes, olifanten en andere dieren en we zien hele mooie libellen. Om ca. half 12 zijn we weer terug bij de ferry en zit Richard op ons te wachten bij de 'broodjesboom' bij de ferry. Er lopen bavianen rond. We gaan direct weer door, op safari! We hebben tot half 4 toegang tot het park dus daar willen we het uiterste uit halen! We zien weer veel hartenbeesten, oribi's, Uganda kobs en veel vogelsoorten. En daar zijn ze dan; de giraffes!! Echt onwijs veel, zo gaaf! Ik blijf maar foto's maken en filmpjes, het is zo bijzonder en we zijn zo dichtbij en het zijn er zoveel, wow, ik kijk mijn ogen uit en geniet enorm. Wat ook genieten is, is onze lunch midden in het park met uitzicht op de buffels rondom het water. We mogen er niet uit op deze plek in het park, maar het is wel heel mooi. Nu zou het leuk zijn om ook de olifanten nog te zien, het is wel heel erg heet, dus afwachten. Richard weet nog een track waar ze vaak te vinden zijn en de klok tikt.....maar, uiteraard vindt hij ze! Eerst 1 en dan 3 en dan een hele kudde. Bijzonder, zo dicht bij maar niet te dichtbij, de kudde is ver weg maar ik heb toch een mooi filmpje kunnen maken met mijn nieuwe camera, gelukkig met 30x zoom dus ik kan het heel dichtbij halen. We zijn moe en warm, maar super voldaan als we terugrijden naar Fort Murchison. Helaas begint het tijdens ons verkoelende drankje al te rommelen en even later plenst het van de regen, zo jammer! Deze Nature Lodge is ook weer prachtig aangelegd, heel netjes en verzorgd en met oog voor detail. Ook het avondeten is weer super lekker! De campsite is ook heel mooi gelegen vlakbij het water.

Vrijdag 16/10/2015

Wederom vroeg op, 5.20 uur en dan vlug een kopje thee zodat we om 6 uur kunnen rijden. We rijden via de Karuma Falls over de Victoria Nile. Dit is een militair knooppunt dus Richard zegt wel 3 x dat we geen foto's mogen maken voordat hij met iemand gesproken heeft. Vanaf de brug mogen we dan toch een foto maken. Helaas zullen de Chinezen een dam gaan inzetten om stroom op te wekken, heel erg zonde van deze mooie waterval! Het is hier erg druk, veel werkverkeer, vrachtwagens en omleidingen. Een lange weg met asfalt maar steeds omhoog en naar beneden, ik wordt er misselijk van. Het laatste stuk naar Ziwa Sanctuary naar de neushoorns wordt ik pas echt misselijk, wat een gehobbel! Bij aankomst drink ik eerst een colaatje op aanraden van Mariska en eet ik toch maar mijn ontbijt op. Ik knap er wel wat van op. We gaan met de ranger een stuk het park in per auto en als we uitstappen zien we de rhino's al! Het zijn er drie, 1 jong dier en 2 oudere dieren, héél dichtbij! We hebben geluk want ze zijn nog aan het grazen, normaal komen de groepsreizen hier pas later aan en liggen ze vaak al te slapen. Nu is het ongeveer 10 uur in de ochtend en is het nog niet heel heet. De gids vertelt over het project, er zijn eerst 3 neushoorns uit Kenia gekomen en later nog een aantal uit andere landen. In 2009 op de dag dat Obama tot president werd gekozen, werd het eerste jong geboren en kreeg ook de naam Obama!
Nu zijn hier 11 neushoorns in het wild en nog 4 in de dierentuin in Entebbe. Vanaf Ziwa is het nog een heel stuk rijden naar Kampala, het is soms megadruk met het verkeer richting Kampala. De weg is geasfalteerd, dus ik val steeds in slaap, ik kan er niets aan doen....Wat opvalt in het noorden van Oeganda zijn de vele traditionele huisjes met rieten daken en dat de mensen er zwarter en langer zijn. Mariska verteld dat ze zich hierdoor vaak minderwaardig voelen terwijl het veelal hardere werkers zijn dan de mensen in het zuiden. We slaan de lunch over en rijden gelijk door naar Lubowa in Kampala. Bart, de eigenaar van Habari Travel, wil ons graag thuis ontvangen. Zo tegen 3 uur komen we aan. Ik heb nogal trek gekregen maar gelukkig is er een goed gevulde soep en deze glijdt er lekker in! We hebben overleg over van alles en nog wat, ook Richard wordt gevraagd om mee te praten over diverse zaken tijdens de reizen. We gaan samen een kijkje nemen bij het nieuwe kantoor, deze had al in april klaar moeten zijn maar ja, het is in Oeganda toch iets anders dan bij ons....Het is wel heel erg mooi en er zijn plannen om het woonhuis ook bij het kantoor te bouwen zodat alles op 1 terrein is. Echter door de 'toestanden' met de bouw twijfelen ze nu wel omdat alles al zo moeizaam verliep. Na afloop brengen we Mariska thuis, ze woont op loopafstand hoog tegen de berg. Hier nemen we afscheid van elkaar, we hebben samen een super reis gehad! Terug bij Bart eten we met Bart en zijn gezin mee en wordt ik teruggebracht naar Entebbe. Het is vrijdagavond en dus superdruk op Entebbe Road! Uiteindelijk komen we na 5 kwartier rijden aan bij het Airport Guesthouse en kan ik nog een uurtje ontspannen en even lekker douchen, koffer opnieuw inrichten en warmere kleren aandoen. Na een laatste kopje thee wordt ik naar het vliegveld gebracht waar ik ineens weer een wifi signaal oppak en mijn telefoon begint te zoemen! Nu kan ik ook even via whats app bellen met het thuisfront, de kids missen mij erg en Peter ziet er ook naar uit dat ik bijna weer thuis ben en ik ook! Aan boord gelukkig weer Comfort Class, heerlijk ruim en lekker achterover kom ik de 8 uurse vlucht wel weer door. Alles verloopt weer keurig op tijd en zaterdag morgen kom ik in een druilerig, grijs en nat Nederland weer aan, het is 10 graden.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Reisverslag 8 oktober 2015 Oeganda bezoek is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reisverslag-8-oktober-2015-oeganda-bezoek/feed/ 0
Reis met Habari Travel https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reis-habari-travel/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reis-habari-travel/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:20:26 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=585 In april 2013 heb ik een reis gemaakt met Habari travel naar Oeganda. En zoals ik al hoopte, was het inderdaad een indrukwekkende ervaring. Ik heb Habari als een behulpzame organisatie ervaren.

Het bericht Reis met Habari Travel is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Reis met Habari Travel

In april 2013 heb ik een reis gemaakt met Habari travel naar Oeganda. En zoals ik al hoopte, was het inderdaad een indrukwekkende ervaring. Ik heb Habari als een behulpzame organisatie ervaren. Ik ben niet vanaf Nederland met de reis begonnen maar vanuit Oeganda zelf, waar ik al was voor mijn werk. Geen probleem, ik kon in Kampala opgehaald worden en verder aansluiten. Ook de contacten vooraf waren goed en altijd snel. Hoewel de gorilla’s als hoogtepunt in de reis centraal staan, vond ik zelf het bezoek aan de chimpansees nog indrukwekkender. Ik had niet verwacht zulke adembenemende stukjes gedrag van de dieren in de vrije natuur te mogen zien. Het heeft bij mij een diep ontzag voor de schepping los gemaakt. Meer dan ooit besef je hoe kwetsbaar het is. Onze chauffeur die de hele week bij ons was, was streng op de tijd en dat moest ook wel wilde je niet te laat voor een rondleiding zijn. Zo moesten we voor het bezoek aan de gorilla’s door de stromende regen (en die is hard in de tropen) over een weg die nauwelijks begaanbaar was en door rivierbeddingen. We hebben het gehaald en dat alleen was al een avontuur op zich. Er was wat mij betreft niet echt iets wat ik vervelend vond. De reis is over grotendeels onbegaanbare wegen, dus je zit te schudden in de jeep (en als je andere reizigers onderweg in gewone Toyota busjes ziet, dan is dat geen pretje voor hen) en het is geen Europa, dus locaties liggen ver van elkaar. Het lukte ons als groep om nog een schooltje onderweg te bezoeken.

Al met al een onvergetelijke ervaring en zeker aan te raden.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Reis met Habari Travel is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/reis-habari-travel/feed/ 0
Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-reis-piet-hoeben/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-reis-piet-hoeben/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:17:27 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=583 We zijn er in een Afrikaanse gitzwarte nacht aangekomen , hebben alleen wat olielampjes , een grote hond en onze kamer gezien en in diezelfde donkerte dienen we om 05.30 Hr. op te staan na een veel te korte nachtrust maar Ronnie kent alleen militaire discipline.

Het bericht Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben

We zijn er in een Afrikaanse gitzwarte nacht aangekomen , hebben alleen wat olielampjes , een grote hond en onze kamer gezien en in diezelfde donkerte dienen we om 05.30 Hr. op te staan na een veel te korte nachtrust maar Ronnie kent alleen militaire discipline . Shit. Toch niet getreurd . Ietwat strompelig-voorzichtig op weg naar het " restaurant" van het guesthouse . Basic maar goed en de mensen zijn uitermate vriendelijk . Toen wisten we nog niet dat zij overal uiterst vriendelijk zouden zijn in dit niet op haar waarde geschatte land . 06.20Hr. het wordt licht met knalluide vogelkreten , 06.30 Hr. Snel de baan op richting Murchison Falls . Een koers pal Noord. Een redelijke tweevakken asfaltbaan richting Kampala ( plus minus 40 km ) Wegaanduidingen , gegevens van kilometerafstanden zijn onbestaande . Enkel aan lokale reclamepanelen of muurschilderwerken kan je vermoeden waar je bent . Kampala , niet gehuld in nevel en mist ( toch wel een beetje ochtendnevel) maar wel in smog is razend druk op dit ochtendlijke uur ( 07.25Hr) , rommelig , stoffig , lawaaierig , chaotisch verkeer waarin de landbouwers hun oogst naar de stad brengen terwijl de straten manueel geveegd worden . We rijden met horten en stoten voorbij de parlementsgebouwen in wat men noemt de betere wijk met mooi aangelegde avenues waarop zwaar bewapende politie en militaire militie donkere ogen in 't zeil houden . De taxis ( 4x4 Toyota Hiace busjes) zijn gepersonaliseerd met namen en uitdrukkingen : Morning Star , Bismarck (jewel) , Good Luck , Pray for Us , Walk to Work , Fabregas , enz. Er zouden er nog honderden volgen allemaal wit met een lijn van blauw geblokte vierkantjes en allemaal overvol… Eens buiten deze hoofdstad houden we halt aan een weggehucht met uitgerekte verkoopplaatsen van vooral fruitige eetwaren . Ronnie slaat ananas , water en bananen in voor onderweg . Niet zonder te onderhandelen over de prijs natuurlijk. Het worden onze eerste foto's . Elk hongergevoel verdwijnt bij het pannengestook der gebakken bananen . Steeds richting Noord , steeds op de "grote baan " richting Arua .

Onderweg ( tijdens deze langste autorit steeds in noordelijke richting dwars door Uganda ) mogen we halt houden om kennis te maken – een voorproefje – met de weelderige fauna en flora van Uganda : ZIWA RHINO SANCTUARY . Zoals de titel doet vermoeden is het een beschermde kweekschool ( uniek in Uganda ) voor neushoorns . Meer bepaald witte neushoorns . Alles bij mekaar is het een beperkt ( nu ja , wat is beperkt in Afrika ? ) natuurreservaat , hetwelke zelfs nier vernoemd wordt in het boek Wereldwijzer , Uganda , aan de hand van Paul De Waard , ISBN 9789038920405 . Het is wel het enige natuurpark in Uganda waar de witte neushoorn thuis is , effectief beschermd en aangezet wordt tot het voortbrengen van nakomelingen … Broodnodig want dit dier werd officieel als uitgeroeid verklaard in Uganda jaren 1983 . Zo'n kolos kan 45 km per uur rondhossen wel wetende dat dit gevaarte ( volwassen ) 3 ton weegt . Hallo Caterpillar , where are you ? De dracht bedraagt 16 maand . Stevige mama ! Wij hadden het voorrecht zo'n baby neushoorn te mogen aanschouwen druk doende aan de ( ja wat ?) borst van moeder neushoorn . Donna ( waarom niet bella donna ?) woog reeds 1,5 ton . Van zogen gesproken . Het bezoek of als U wil onze gluurtocht verliep in alle ingetogen stilte , een stilte welke alleen verbroken werd door het onvermijdelijke geklik van onze camera's. Een groene rust was overheersend . " Tsjop-tsjop " zei Ronnie en ons bruine Landcruiser vervolgde zijn weg verlangend naar Fort Murchison . Evenwijdig met de rivier rijdend merkt onze gids op dat het verboden is te fotograferen aan de brug over de Kafu rivier welke de grens vormt tussen twee stammengebieden . Opmerkelijk feit is dat de rijweg vlak na deze brug bepaald slechter wordt : niet alleen smaller met zware erosie-afslijting aan weerszijden maar ook met putten eindeloos recht over de met struikgewas bedekte heuvelruggen . Zo maar bereiken we een hoogte van 1590m. tot we weer aan een brug komen welke ook weer niet mag gefotografeerd worden ( er schijnen op de hoge oevers artilleriestukken te staan ) . Het beperkte cataract van de NIJL voor de brug is indrukwekkend door de opspattende golven tegen de bruine rotsblokken , door haar bruisende breedte ook vol bruin-grijze kleuren . Moet er nu gesteld worden : een krachtige pracht ofwel een prachtige kracht ? Toch een foto van dit natuurevenement . Ronnie schakelt terug om de steilte na de brug aan te kunnen , een steilte bevolkt door een familie onverschrokken bavianen , brutaal en lachwekkend . Iets verder draaien we 90 graden rechtsaf richting ( en ditmaal staat er wel een richtingaanduiding) Arua . Op de klok 15.30 Hr. Opnieuw eindeloos heuvelend rechtdoor maar ditmaal door een natuurgebied , waar een solitaire olifant zich in zijn nopjes voelt ( foto) . Een natuurgebied in Uganda is blijkbaar geen exclusiviteit van en voor de natuur : we passeren een door de overheid ingericht vluchtelingen dorp , op de loop voor het Heilsleger van de Heer ( Kony weet je wel met zijn kindsoldaten ) . Ronde hutten , ordeloos bij mekaar gezet , is hun thuis geworden . Eten en drinken krijgen zij van de overheid met het gevolg dat zij blijven tot ergernis van de plaatselijke bevolking . Zij kunnen nergens anders terecht . De schande bestaat er tevens in dat "dit" niet kan gestopt worden …. Dit is zeker niet onze laatste mensonterende situatie…….

De landschappen zijn zo gegrepen uit " Out of Africa " . Omstreeks 17.50 Hr. Arriveren we in Fort Murchison … het baantje van de baan naar het fort geeft ons een voorsmaakje waarom je in dit land niet zonder 4x4 vooruitkomt : riemen aan , handen vastgeklemd aan de grepen , rommelend , schuddend geraken we er toch . Vanop de heuveltop zien we de roerloze Nijlbocht waarin de zon zich reeds blekend tooit als een waternimf zelfbewust van haar onvergankelijke schoonheid , van haar rustgevende impact ook . ((foto vanuit kamer 10 ).

Fort Murchison , Game Drive

G.D.D. Game Drive Day ! Ik blijf het een rare benaming vinden : spel – rijden oftewel rijdend spelen …….maar what a day ! Wake-up 05.00Hr. Het leger doet het ons niet beter na , ochtendontbijt 05.30 Hr. Klinkt ook vrij militair en dan het verwachte en verlangde verttrek naar het grootste natuurreservaat alias wildpark van Uganda : Fort Murchison alias Murchison Falls. Morgenvroeg staat er ons net hetzelfde te wachten , jawel. Gelukkig was was het game reserve niet al te ver . Links van de geasfalteerde weg draaien we een stoffige weg op , een krakkemikkerig Bailey-bruggetje over en een paar honderd met verder is er de controlepost van UWA , Uganda Wildlife Authority , gele letters op een groen veld . Onmiddellijk werd het safaridak van de extra-large Toyota naar boven geschoven waardoor iedereen met zijn speurdersogen kon rechtstaan : wat de ene toevallig niet zag , zag de andere dan even toevallig weer wel . Nu moet je niet verwachten dat je binnen de kortste keren zomaar alles ziet hoe attentief je ook je ogen vastspijkert in het groen. Toch was de oogst van het jagen met de ogen buiten verwachting : eerst diverse herkauwers van velerlei soorten , soms als eenzaten , soms in familiaal kuddeverband , perfect passend binnen het kader van het eindeloos mooie landschap . Echt wel perfecte beelden : qua kleur , qua geur , qua beweging , qua timbre : moeder aarde op haar best . Ook het uitgesproken coloriet van diverse vogelsoorten ontbrak niet en vervolledigde op een subtiele manier het totale wildlife-plaatje .

Ogen turen , ogen zoeken , ogen vinden …..gewoonlijk vrij onverwacht .Het lijkt wel een dubbelspel . Spelen wij met hen of spelen zij met ons ? Harmonie van fauna en flora met er midden in de letterlijk zoekende mens . Mooi Afrika . Van onze " big five " blijft ten lange laatste alleen nog de luipaard over , een van de mooiste katachtigen maar o zo slim , zo zeldzaam , zo schuw en 100% ingecalculeerd in zijn biotoop . Moeilijk maar niet hopeloos….. Zelfs blijft het wachten op onze eerste ontmoeting met de leeuwen ….geduld is een essentieel onderdeel van het game-driven .

Waar zit die zogenaamde koning der dieren in dit prachtige en nu op dit eigenste moment toch nog niet door de mens bezoedelde moeder aarde ? Noch het ene noch het andere zullen onveranderd blijven …Waar zit dat beest toch in dat neerwaartse landschap naar die kronkelend trage Albert Nijl ? Een solitaire leeuw werd uiteindelijk gespot door twaalf detective-ogen . Het majestueuze dier liet het zich onverwacht welgevallen en genoot bij wijze van spreken op een bijna menselijke manier van al die belangstelling : The King liet zich "admireren" in de comfortabele schaduw van een grote doornstruik . De Tsjop-Tsjop van Ronnie begon ons vertrouwd in de oren te klinken en weg waren we weeral met onze gids-driver-arendsoog .

Elk zicht werd een ontdekking . Elke ontdekking werd emotie . Elke emotie werd een verrijking van het menselijke . Moeder natuur omarmde ons . We bekeken olifanten en olifanten bekeken ons .We gluurden naar giraffes en giraffes gluurden naar ons . We beslopen met onze ogen buffels en de buffels beslopen ons met hun bijna git-zwart-bruine ogen . En dan , daarbovenop , de kleurenpracht van zovele en diverse vogels . Zie hiervoor het boek " The Birds of East Africa" met zijn bijzonder scherpe gekleurde tekeningen welke elke twijfel wegnemen . Dit was het dan voor nu zou men kunnen veronderstellen . Niets was minder waar : een unieke belevenis , eigenlijk een sensatie , stond ons nog te wachten op onze terugweg : Twee leeuwinnen welke nog druk doende – grommend door merg en been – waren een duiker(hertje) te "killen" want hun prooi leefde nog …….deze doding duurde 4 minuten , vier volle minuten vol beestachtige kracht welke beige rood deed worden . Vermits het een relatief kleine prooi betrof begon het zelfbehoudende spel der opeising : de 2 leeuwinnen begonnen onder mekaar te kibbelen op het vechten af tot er een Pilatusoplossing uit de bus kwam : het dier wordt gewoon in twee ver- en gescheurd zodat elke leeuwin apart haar verorberingsplaats kan opzoeken . Een unieke ervaring vol tegenstellingen = ontzag voor de katachtigen , afgrijzen ook maar het tevens aanvaarden van dit natuurlijk-noodzakelijke , medelijden met het slachtoffer , wet van de natuur . Het leven gaat verder en onze reisroute ook . Op naar de Nijl , ditmaal niet meer de Albert Nijl maar wel de Victoria Nijl.

Het voor ons door Habari-Travel//Gorilla-Tours gereserveerde bootje , een vrij modern concept in lichte metaalkleur aangedreven door een powervolle Evinrude , wordt aangestuurd door twee keitoffe vrij jonge gasten , één aan het roer en de buitenboordmotor , één vooraan als druk commentaar leverende natuurgids . Beiden enthousiast , beiden met een Nijlbrede smile . De oever met al zijn fauna en flora wordt ons in détail beschreven . We zoeven over het spiegelgladde water richting Murchison Falls , welke we een ietsiepietsie dichter benaderen dan de andere Nijltoeristenbootjes , mede door het concept van ons vaartuig . De anderen houden halt voor een rotsachtig eilandje gelegen midden in de branding der uitdeining van de neerstortende watermassa van de ietwat verder gelegen Murchison waterval , krachtig , wit , mistig en hopelijk eeuwig . We mogen niet vergeten eventjes terug te komen op het erheen varen met dat aangrijpend beeld van de op de oever grazende olifant zich ook lavend aan het Nijlwater .Intrigerend - onwaarschijnlijk zowel qua diep impressie verwekkende verschijning als qua natuurlijke schoonheid . Niet alleen bewondering voor moeder natuur maar ook respect , een respect dat vele stedelingen niet meer kunnen opbrengen . De terugtocht , gezien de uitgebreide heenvaart , verloopt bepaald sneller . Een sportieve bedoening met verfrissende wateropspattingen . We zijn jong en we willen wat ! Terug aan wal waar ook een aftands , stinkende rook uitspuwend veerpont(je) aankomt en een pick-nick plaats voorzien is in de lommerte van een boom , omsingeld door – wat je anders verwacht ? – een familie min of meer bedelende bavianen : min of meer want wat zij niet krijgen trachten ze handig en snel af te pakken . Dat mochten we zelf ondervinden , meteen wisten we ook waarom Ronnie zulke lange stok in zijn jeep had liggen , dàt kennen die beestjes wél . Andere ," maagdelijke" toeristen tuimelden zo in de val van de attente bavianen . Eigenlijk grappig . Er loopt een weg rechts naar boven richting Paraa Safari Lodge , luxueus en zelfs mondain , strategisch ingepland op een hogere Nijlheuvel . In het salon vertoeven we bij een fris drankje (cola-fanta-water) , maken gebruik van de rest rooms en dan terug de bruine krachtpatser in . Tsjop-tsjop …jewel …op naar onze thuisbasis , het fort dat er hoegenaamd niet uitziet als een versterkte vesting , waar een deugddoende "Nile Special " het stof in onze kelen wegspoelt . Beneden ,in de brede Nijlvallei doet de ondergaande oranje-rode bol de rivier nog meer glinsteren tussen de bijna zwart wordende bomen …..

The River Nile // Game Drive with Ranger

Wake up ? Wat had je gedacht ? 05.00Hr. Ochtendontbijt ? Ja , wat had je gedacht ? 05.30Hr. On the road again ? Wat had je weerom gedacht ? 06.00Hr. Meteen recht en dwars door het natuurpark , regelmatig gehinderd door TOTAL vehikels ( waarover later uitgebreid meer maar hier niet om de pret niet te bederven – en dat later zal niet binnen dit bestek verwoord worden maar in annex ) …om toch op tijd ( Ronnie zat er zijn bekende vaart achter ) aan de aanlegplaats van de pont en de rivierbootjes aan te komen . Hetzelfde bootje met dezelfde vrolijke bemanning komt over 't water aangeschoven …..Iedereen weltevree. In het opvaren , ditmaal in de andere richting , naar rechts dus , op topspeed pikken we nog 2 Amerikanen op aan hun aan de oevers gelegen lodge . Met dit koppel was er nog een redelijk contact , daarentegen met het jeugdiger koppeltje vooraan hoegenaamd niet . Ontegensprekelijk lag dit ook aan het feit dat ze meer in mekaars ogen keken dan naar wat anders . Niet erg want het waren Duitsers . De sportieve vaart werd meteehn ingeruild voor een veel bezadigder koers welke "ontdekkingen" in détail mogelijk maakte van de vol leven , vooral onopvallend , rijke oevers. Unieke pracht van diverse vogelsoorten , uitbundig in hun habitat , een echte revue : kleuren en klank, honderden bedrieglijk luie kolossen van nijlpaarden , vinniger dan ogenschijnlijk gedacht in hun waterbiotoop , knorrend , geeuwend , wateropborrelend bij hun onderwaterduikje , juist op 't moment van afdrukken natuurlijk , met de elegantie van vol-dikke malse negerinnenkonten . Hun motto was duidelijk ( qua fotografie ) " pak me dan als je kan " . Een motto dat evenzeer in alle bestiale collegialiteit werd overgenomen door de krok's. Onze Nijltocht bereikte haar terugkeerpunt in het eindeloos brede , tot vervelens toe oerkalme water van het Albertmeer , begroeid met slierten waterlelies in het luie water . De enige beweging werd veroorzaakt door de roeispanen van schaarse vissersprauwen , afkomstig van de andere oever : de heuvels van Congo. Zij visten voornamelijk op tilapia of is het tulapia ? Een moment van puur geluk hebben = we bemerkten een kleine kudde ( toch een vijftiental kolossen ) olifanten , evenaarsloom afdalende naar de waterkant om zich te laven en te wassen . Het Nijlwater was voor hen een jacussi. De terugtocht verliep ( herhaling ) sneller dan de heentocht …en ook onze middaglunch werd een kopie van de dag tevoren : de stok van Ronnie was voor de bavianen de kwalijke toverstok van Merlijn . Onze etensoverschotten werden prompt en efficiënt uit de vuilbakken gehaald . Een platiek flesje waar nog wat drinkbaars in zat werd kundig opengevezen ; ook dàt was voor vader en / of moeder baviaan geen probleem . Wat een spektakel ! Weer eventjes naar Paraa Safari Lodge getuft om uit te blazen en gebruik te maken van een tot nu toe niet voorhanden zijnde opportuniteit : deze lodge beschikte over een kleine maar toch smaakvolle luxeboetiek .

Onze ranger was inmiddels gearriveerd , dus terug naar de overzetplaats alwaar we deze sympathieke UWA medewerker aan boord namen . Daar zouden we absoluut geen spijt van krijgen . Het dient te worden vermeld dat er een authentiek Ugandees muziekbandje het beste van zichzelf gaf , blijheid en vrolijkheid inspirerend door hun enthousiaste muzikale beleving . Wij voelden er ons heel prettig bij . Hun vanzelfsprekende tipbox bleef niet leeg . Terecht , want wat voor sfeer crëeerden zij toch met doodsimpele instrumenten , bijna kinderlijk primitief gemaakt met wat ter plekke voorhanden was . Speels optimisme troef en dat alles in een voor hen niet gemakkelijke leefomgeving . Il faut le faire…….

De kracht van de Toyota gromt zich een weg op bijwijlen sterk steile , soms zachte gravelweggetjes van het natuurpark , steeds fascinerend op zoek naar The Big Five en vooral dan naar die ene welke nog ontbreekt : de luipaard . We rijden luipaard-territorium terug binnen ons bijna blind turend in de luipaardbomen , inspannend turend in struikgewas , onze op scherp gestelde ogen maaiend door het soms iets te hoge savanna-gras …. Geen rekening houdend met een wiskundige kansberekening want er zijn maar een zestigtal luipaarden in dit ( tot op de dag van vandaag ) immense wildpark . Zodoende zal een eenvoudig tikkeltje geluk niet voldoende zijn . Zal de aanwezigheid van de ranger ons meer kansen bieden ?

Niettegenstaande dat de jeep het gebruikelijke padje verlaat , zich dwars door het savannagras tussen de struiken door een weg baant , draaiend en kerend , hobbelend en schokkend , blijft het beoogde resultaat uit : geen luipaard te bekennen . Mits een ranger aan boord wordt deze normaal niet toegelaten werkwijze toch ergens beloond : we genieten extra en dit in alle rust van de elegantie van een giraffenfamilie , van een grote kudde waterbuffels wiens vacht bedekt is met modder uit de nabij gelegen water/modderpoel waarin ze zich tegoed doen tegen insecten . Daar waar de giraffen ons zonder enige agressie aanstaarden gedurende een korte periode blijven de meeste buffels ons op een ietwat meer onvriendelijke manier , maar steeds pal staande , gedurende iets langere tijd beloeren. Op een open grasplek , langzaam afglijdend naar de oevers van de zijarm van de rivier , ontwaren we voor de eerste maal een koppel statige kraanvogels ( zij maken deel uit van de heraldiek van Uganda ). Hun décor wordt gevormd door menige soort herkauwers , grazend met elk met hun specifieke charme . Na dit kort rustgevend stiltemoment terug tussen de struiken doorgereden en vier donkere speurdersogen verbaasden ons door het opmerken van leeuwensporen . Even terug achteruit gereden , iets vooruit , gedraaid en gekeerd , vol spannende afwachting ….. maar we hebben reeds zoveel geluk gehad dat het momenteel opgebruikt lijkt . Terugkeren naar ons Murchison Fort / Nature Lodge is de enig resterende uitkomst . Het wordt onze laatste avond daar . De pas teruggekomen eigenaar komt een praatje maken waaruit de nodige zorgen voor de toekomst blijken ( referte Total ) . We beloven thuis onze morele plicht ter vervullen ( hetgeen later niet eenvoudig zou blijken ) .

Wake-up call ? Het zal wel weer 05.00Hr. zijn zeker ? Vanzelfsprekend .Shit. En het ochtendontbijt ? het zal weer 05.30 Hr. Zijn zeker ? Wat had je gedacht ? Shit. On the road ( of wat daar moet voor doorgaan ) again …we noteren 06.00Hr. het militaire uur van glimlachende ( of is het grimlachende ) Ronnie. Dit voor een trip welke niet als een doodgewone trip kan worden beschouwd :

In de snelst mogelijke vaart dwars door het wildpark : kruislichten aan ,gehotst , dooreengeschud , gebonkt , stof vretende , veiligheidsriemen blijken hier nutteloze dingen , Totalvrachtwagens weggetoeterd en voorbijgestoven , te voorziene putten nipt ontwijkend en de niet te voorziene gewoon doorgeknald, toch uiterst attent gebleven voor de fauna . We kwamen ruim op tijd aan de oversteekplaats en dienden zelfs nog wat te wachten op het drijvende ferryvlot dat nog aan de andere oever lag gemeerd . Het zware geronk en vooral de zwarte luchtuitstoot der diesels maakte ons er op attent dat het aan zijn overtocht begonnen was .Overvol , misschien zelfs afrikaans- overbeladen vuil plat metalen dek . De rijweg aan de andere kant was van dezelfde kwaliteit , zelfs na de vrij vlug opdoemende uitrit van Murchison Wild Reserve . We kwamen terug terecht , sporadisch toch , in een " mensenwereld " …. lintgehuchten langs die ene weg van gravel , zand en steentjes . In het midden van nergens : lekke band , achteraan links . Niet simpel . Alle koffers dienden te worden uitgeladen want het doenbare reservewiel zat er onder . Wat er ook onder zat was iets dat op het eerste zicht op gereedschap leek . het bleek een krik te zijn met manuele aandrijfstang . Kon het een verrassing zijn dat dit spul in feite niet hoog genoeg kwam voor dit type voertuig ? We begonnen aan een primitieve montage waarbij een ander reservewiel nuttig bleek . Na 35 minuten, een olympische médaille waard , terug die baan op . Opnieuw in datzelfde , de konten , de ruggen ,de armen , de benen tergende cadans en dit niet voor effe 5 minuten ….. opnieuw een vorm van asfalt bereikt , een groot dorp binnengebonkt alwaar Ronnie ons afzette in een baanhotel , onverwacht comfortabel , onverwacht toch ook ergens religieus getint , met een ruime tuin waarin een vergadertent in wiens schaduw wij afkoeling vonden terwijl Ronnie voor herstelling van de kapotte band zorgde . Dit was uiteraard niet op 5 minuutjes geregeld , maar dat kon ons weinig schelen in deze positieve oase-omstandigheden . Een of andere religieuze overste ( benieuwd als hij was ) kwam met ons een onaangekondigd praatje maken . Zijn documentatie kwam evenwel te laat want hupsaké we waren alweer die rijweg op achter ons een heuse stofwolk opwaaiende en dat stof , dat kenden we maar al te goed : het zat overal in kelen , neuzen , oren , voeten en zelfs koffers… we proefden letterlijk van het land . Een oud Grieks spreekwoord zegt " alles is steeds in verandering " , wel , voor ons in elk geval niet : die rotbaan bleef die rotbaan en het was van " opzij , opzij , opzij … we hebben ongelooflijke haast … vallen , rennen en weer opstaan …." Gelukkig was er dan toch een moment waarop de maag de hersenen tot bezinning bracht : lunchpauze ! yes !

Lunchpauze , ditmaal op een terrasje van een baanhotelletje vlazk over een scholencomplex . En zomaar geen hotelletje hé : het was een Hilton ! Juist goed genoeg voor ons , de V.I.P.'s ! Vanop onze plastieken stoelen konden we aan de overkant honderden lichtblauw geuniformeerde schoolkinderen zien staren en wuiven naar die Hiltonbezoekers …In het begin erg weifelende wuivende handjes vol benieuwdheid en vol ongeschonden levensschoonheid . Een pauze is maar en pauze en hop-hop tsjop-tsjop terug die rotbaan op doorheen eindeloos agrarisch gebied , nieuw gebouwde dorpjes , tot op de draad versleten dorpjes , dorpjes die verworden waren tot het embryo van een plattelandsstadje ….tot we de plaats van onze, voor die dag , eindbestemming aandeden , evenwel , niet zonder een laatste te vermelden "bezienswaardigheid" : de zachte schoonheid van theeplantages , Uganda's tweede exportproduct , kalme frisgroene golvingen uitgestrekt over tientallen heuvels . Eenvoudig in aanschouwing , door menselijke arbeid bevatbaar gemaakt : the black tea from Uganda komt hier tot leven met nog manuele arbeid als creatieconcept. Iets verder , afdalend , rijden we KIBALI FOREST in waar de controledienst ons ietwat gereserveerd toekijkt . Bareel open en nog geen tien minuten later arriveren we in onze volgende reisverblijfplaats . U wou toch persé volop in de jungle zitten ? Wel , U zit er volop in ! U wou toch persé de geuren , kleuren en geluiden van het oerwoud ervaren ? Wel , U moet zelfs Uw zogenaamde luxetent niet uit om dat alles aan den lijve te ervaren ! Dit kamp ( vergeet toch even dat woord dat men er promotioneel voorplaatst zijnde luxe-kamp ) is zijn naam door en door waard : een kamp , een kampement is het . Als het leger op wilde oefeningen gaat dan zitten die ook in zoiets . Maar , alles is er wel, ja dat wel , maar hoe ? ! Enfin , " effe wenne" en het lukt wel …wij versmelten met onze " Nature Lodge " . We kunnen niet zeggen dat dit geen aparte ervaring is : KIBALE FOREST CAMP dus……. Het is vast en zeker KIBALE , het is gewis en waarachtig FOREST , overduidelijk ook een Camp ! De brochure heeft het doodeerlijk voorgesteld . Wij ervaren nogmaals dat het personeel echt vriendelijk is en een heel goede service geeft en – dat moet je bij ons maar eens zoeken – oprecht met je meeleeft . Hartverwarmend. Zij hebben ontegensprekelijk de verdienste dat zij van de toeristische ( ?) verblijfplaats een " petit jardin secret " maken waar het goed toeven is .Opmerkelijk . Een ervaring behoorlijk rijker duiken we na het avondeten de tent in ( letterlijk ) want Fort Murchison – Kibale Forest = 11 uren , zeer gevarieerd , dat wel , maar 11 uren blijven 11 uren . Te midden van al die intense geluiden van het regenwoud is ons gesnurk toch niet te horen .

Morgen : dat regenwoud ingewandeld op zoek ( op jacht is een misplaatst woord) naar de chimpansees , The Chimps ! , En dit is no shit !

Tsjop –tsjop- tsjop ! Pardon ? Nee geen droom maar dwingende realitiet . Het bis 05.45Hr (we gaan er toch wat op vooruit ) Ook het ochtendontbijt verloopt gelukkig niet meer hels . Daar zitten dan : onder een strodak op het eerste ( meteen het hoogste ) verdiep van een immense restaurant-rietendakhut , het levensknooppunt van deze verblijfplaats midden in dat waar de benaming op slaat : the bush . Overal bush . Foto's zeggen wel wat , maar , nogmaals , de geuren , kleuren en geluiden moet je er echt wel bijdenken . Anders is het plaatje niet compleet : wij beleven(!) , beleven echt het woud . Een foto geeft je de indruk van één boom maar er zijn duizenden giganten met duizenden schaduwen . We zullen zien wat we zullen te zien krijgen , intredend in dit regenwouddécor dat haar diepgroene doek ophaalt en ons in haar eeuwig theater laat binnentreden vol respect voor de ongeschondenheid der schepping …….

Wandelpaden zijn , logisch , totaal onbestaande men dient zichzelf een weg te banen doorheen deze nauwelijks te bevatten groene verstrengelingen , oplettend voor mieren , uitzonderlijk slangen , scherpe lianen , de huid doorprikkende doorntakken , zweperige struiken , rottende naar beneden gedonderde takken ; onze vrouwelijke gids , Harriet , is voorzien van een Kalashnikov , nee , niet tegen de chimp's en ja , wel tegen eventuele stropers en om woudbuffels en woudolifanten af te schrikken want die kunnen redelijk agressief uit de onverwachte hoek komen aanstormen . Uitzonderlijk , maar toch . Vooraleer het zover is krijgen we een briefing ( herkent U nog mijn referte aan een legerkamp ? ) de beschrijving van de nodige kledijvormen en de gedragscode , stipt te volgen : zowel in ons belang als in het belang van de dieren ( dat laatste is echt positief ) … en op weg zijn we dus . Het gaat direct zacht , dan minder zacht en tenslotte hoegenaamd niet zacht bergop . Het lichaam stelt de vraag aan de geest of hij gek geworden is . Elke Tv –film , elk boek , elke documentaire , elke foto is slechts een schim , een schim hé , van deze immens-onmetelijke werkelijkheid : de individuele mens stelt niks voor in deze zich tegen haar aandrukkende oer-woud schepping . Gigantisch .

In dit nog onbezoedeld en bijna ondoorzichtig biotoop van moeder aarde leven de chimp's.In de donkere lommerte van reuzenbomen verliep de tijd zoals hij alleen hier kan verlopen : ongemerkt maar ongenadig . Aan de blik van Harriet was af te lezen dat zij er niet meer 100% zeker van was mensapen nog te ontmoeten binnen ons tijdsbestek . Walkie-talkie met een andere natuurwachter bracht soelaas .An de hand van dof gebrul , geroep , messcherpe kreten ,"woedend" geschreeuw , een scherp geblaat wisten we dat we naderden : opeens een ganse familie waarvan de leden het onder mekaar duidelijk niet eens waren . Vandaar de vermelde doordringende geluiden . Het eerste wat ons opviel was hun grootte . Het tweede wat ons verraste was hun gedrag . Gedrag zowel ten opzichte van mekaar als ten opzichte van die aangeklede bezoekers . Agressief ? Ja , maar beperkt tot hun interne gemeenschap , niet naar buiten toe . " Konden ze maar praten " want het ontbreekt hun niet aan intelligentie . Dat was meteen ook duidelijk . Het werd een aparte tracking : een bij wijze van spreken " samen tracking " waarin wij hen een hele poos volgden , zij stopten , wij erbij , zij terug verder , wij ook terug verder …een spelletje ? Zij waren als het ware onze gidsen in deze volledig ongerepte florawereld . Soms sportief , dan weer grappig , zelfs vertederend , kordaat en toch niet opgejaagd . Nu verstreek de tijd nog sneller en Harriet diende ons aan te manen de terugtocht aan te vatten . De terugtocht ? Langs waar dan wel ? Op een welbepaalde manier afgebroken takjes ….en voor Harriet wordt het vrij eenvoudig. Eigenlijk waren we er niet rouwig om , bezweet als we waren , redelijk naar adem happend en voldaan omdat het vooropgestelde doel , niet zonder inspanning , toch bereikt was . Zodoende verwelkomde – eens te meer – Ronnie ons with a big-big smile . Een betere reclame kan Colgate zich niet indenken . Terug gehotst naar 't kamp voor zowel lunch- als rust-time .

The swamps

Na de lunchpauze eens kijken wat een als rustig vooropgestelde wandeling zoal met zich meebrengt . Eigenlijk lopen we voor 80% rond het eigenlijk-echte moerasgebied behalve iets meer dan halverwege deze voettocht dat we het moeras dwarsen over houten dwarslatten , zoiets als een aaneenschakeling van neergelegde ladders . Op paaltjes dan nog wel om te vermijden dat deze omloop tijdens het regenseizoen onder water komt te staan . Vlak rond dit moeras hebben landbouwers zich gevestigd ; kleine bedrijvigheid waar maïs , koffie , suikerriet wordt geteeld en ook wat vee wordt gehouden . De maïsboeren blijven de ganse dag – ook tijdens de hete middaguren - bij hun teelt in een uiterst primitieve hut of een gevlochten afdak ter beveiliging tegen bavianen van hun oogst . Zij verlaten pas hun waakplaats even na 19.00Hr . als ook de bavianen zich in de struiken en bomen terugtrekken voor de nacht . Gezien de moeilijkheidsgraad van het telen krijgen de boeren in deze regio veel overheidstoelagen zoals gratis lening , gratis onderwijs ( L.S.) . Het geheel ademde een gelaten sfeer uit , niet verstoord door zowel diverse vogelsoorten als diverse apensoorten . De terugtocht was logischerwijze terug bergop . Op de landweg proefden we letterlijk het licht-bruine stof van passerende jeeps en trucks. We begrepen meteen wat het moest zijn als onze eigenste jeep passeerde…tot tussen de tanden , in de neus en de oren … de bermen waren overdadig bestoft. Twee zwarte wolkjes in deze "mist" bleken de toekomst van Uganda te zijn : hartverwarmend want keilief , hartverscheurend want straatarm . Hun speelgerief ? 2 versleten autobanden … Ronnie wachtte ons op bij "comfort inn " van Tami . Eigenlijk nog inn , noch comfort : men kon er zitten op verkleurde plastieken stoelen . Toch smaakte de 33 cc cola zelden zo fris-lekker als bij die Tami . De grootste troef van die " inn " was een verouderde en roestige ijskast . Terug naar The Bush Camp voor onze laatste avond hier .

See you by sunrise !

The Bush Lodge

Van het Bush Camp der chimpansees naar het nog net iets wildere kamp bovenaan de oevers van het Lake Edward gelegen . Toch ervoeren we onze accommodatie daar als ruimer en lichter in bredere tenten opgezet op een palen-houtstructuur met een prettig ogend terrasje ervoor , uitziende op een grote inham waar olifanten zich kwamen laven , drinken en spelen zich niets aantrekkende van de in het riet vals-gluiperige krokodillen . Hoe waren we daar in The Bush Lodge geraakt ? We doorbotsten , doorschuddenhet steile en gevarieerde heuvelland langsheen de RUWENZORI-Mountains…een heuvelland vol van landbouwactiviteiten : maïs , bananen , pindaplantjes, ( zoete aardappelen ( vreemde genoeg hier Irish potatoes genaamd ) met hier en daar een veeboertje met 4 tot 10 koebeesten . De mensen zijn ostentatief vriendelijk , de kinderen uitgelaten handjes-wuivend , het uitgibberend bij het krijgen van "oranje fluitjes" waarbij hun dankbare glimlach en flikkerende oogjes werkelijk onbetaalbaar zijn . Bananen dus : er zijn 3 soorten bananas : 1, de zoete voor het direct opeten ; 2 , de minder zoete voor het bakken ; 3, de niet zoete voor het brouwen van bier . Het transport van deze bananen naar een dorpsverzamelplaats gebeurt per fiets . Per fiets van goedkope Chinese makelij . Stel je even voor :tot 288 kg. (288 !) op een vooruitgeduwde ( helling op ) of teruggehouden ( helling af ) fiets…..Chinees wil zeggen goedkoop , maximum 40 dollar , maximum enige jaren looptijd waarna een aaneenschakeling van reparaties volgt . er zijn ook andere modellen van een betere kwaliteit maar die kosten dan weer een pak meer : 60 dollar . Een berg geld voor de mensen hier .Grotere kinderen durven al eens – tot afgrijzen van onze fiere gids-chauffeur – al eens money vragen . Toch uitzonderlijk , maar wat wil je in deze leefomstandigheden ? De Bijbel is best wel een moeilijk boek: troosten om getroost te kunnen worden . Wat we te zien en soms zelfs te ruiken krijgen is gewoonweg mensonterend , hemeltergend ! Het stemt me bitter en intens droevig dit lot van medemensen te moeten aanzien . Vrouwe rechtvaardigheid is hier blijkbaar nog nooit voorbijgekomen …dit zal ik nooit meer kunnen/willen vergeten … We rijden verder tafereel na tafereel aanschouwend en ons bewust van ons persoonlijk onvermogen . De overdrukke dorps verzamelplaats voor het verhandelen van de oogst , vooral bananen , een plaats RWIMI genoemd , nodigt ons nadrukkelijk uit tot het maken van foto's . Hier komen de fietstransporten toe . Hier komen de vrachtwagens toe van de opkopers voor versluizing naar de markten der grotere plaatsen , zoals ongetwijfeld Kampala . De boer verdient het minst . Hoeft het nog gezegd ? Vanuit RWIMI vervolgen we onze tocht naar KASESE . De BAKONGO BRIDGE vormt meteen de grenslijn tussen 2 stamgebieden . De juist binnengereden regio , alias district , is het woongebied van de Bakongostam . In dit gebied is de grootste cementfabriek van Uganda gevestigd, de Hima-Cementfabriek , welke exporteert naar Congo en naar Rwanda . We genieten van onze middaglunch in een hotel die naam waardig : het Sandton Hotel Kasese op een T-kruispunt vlak over Stanley Street . De nieuwsuitzending informeert ons over de gezondheidstoestand van Mandela , Makiba . We wandelen even rond in een paar van de hoofdstraten , praten met mensen , bekijken hun diverse handelsactiviteiten ( iedereen heeft hier blijkbaar wel een zaakje ), ontmoeten een groep Boda-Boda's ( lichte motortaxis ) , maken een teken met onze duim omhoog dat we Uganda tof vinden … zij repliceren direct dat er hier een beter "teken" geldt : Wijs-en middenvinger omhoog in V vorm = one Uganda / one people ! . For democracy ! Als wij het net aangeleerde teken in hun richting maken gaan spontaan 32 "V" vingers omhoog om ons te beantwoorden . Smile erbovenop . Foto's zullen boekdelen spreken . Na Kasese volgen er hoofdzakelijk maïsplantages van ontzaglijke oppervlakten . Het werk ( 2 x oogsten per jaar ) hier wordt niet met oogstmachines maar wel degelijk manueel uitgevoerd door gevangenen . Relatief gesproken niet zo heel ver voorbij Kasese is er op de grote baan een opmerkelijk T-kruispunt : als men rechts zou afslaan rijdt men zo Congo binnen. De grenscontroles en douane formaliteiten worden derhalve op dit kruispunt afgehandeld , wat Uganda betreft althans . Wat Congo betreft is de grensovergang in handen van de rebellenbeweging M23 en daar is veel mogelijk …..Amper een kilometer verder loopt er een denkbeeldige lijn . Het louter denkbeeldige wordt visueel voorgesteld : de evenaar / de Ecuatorlijn . We houden even halt voor evenaarslijn foto's ( fotogeniek als we allemaal zijn moet dit wel ) samen met 2 bussen gillende schoolmeisjes in uniform . Zij gillen van jeugdig enthousiasme en maagdelijke ( ?) blijdschap . Een ietsiepietsie verder bemerkt onze arendsooghebbende Ronnie een koppel arenden , zomaar langs de rijweg ….. Na een eerder armoedig vissersdorp , op de top van de heuvel , dalen we steil af naar de Kazinga Bridge op de landsengte welke het Lake George en het Lake Edward verbindt of beter gezegd aaneenkoppelt door een kanaal . Eens op de andere oever-heuveltop geraakt draaien we 90° rechtsaf op een door ons door en door gekende "massageweg" . Hobbel-de- Bobbel en Bobbel-de-Hobbel met een kreunende Landcruiser tot op onze bestemming het reeds genoemde BUSH CAMP . De eerste aanblik is erg verontrustend : aanonze rechterzijde tussen struikgewas en boompjes zo van die typische kampeertentjes welke ook op muziekfestivals gebruikt worden . Gewoon afschuwelijk om daarin te moeten huizen . Wat een meevaller dat het spreekwoordelijk gezegde " schijn bedriegt " hier van toepassing is : die tropische iglootjes zijn niet voor ons bedoeld . Verdoken om de hoek bemerken we ( oef –oef!) tenten met bijna villa-allures . ( ha-ha!) Zij kunnen niet beter gelegen zijn : steil boven het meer , een totaal overzicht biedend op flora en fauna . Deze fauna doet zich overduidelijk horen : knorrende nijlpaarden in hun geprefereerd meerwater . Tevredenheid troef . De douche achter de tent in een soort vorm van privétuintje dateert uit de tijd van The Flintstones . De ongelooflijke eenvoud doet grappig aan . Hij doet wel echt aangenaam fris aan . Deze frisheid herdoopt ons alhoewel de Jordaan hemelsver af is . Straks , omstreeks 17.00Hr. gaan we op Game drive . Zijn we nu in een Nature Lodge of zijn we er niet ? OM 17.00Hr dus want nu liggen de dieren toch keiplat door de brandende zon . Onder een breed uitgespannen tentzeil genieten we van een hartstikke-frisse Nile Special …. We leven als God in Frankrijk Die weet dat het ook goed toeven is in hartje Afrika ! Amen .

17.00Hr. niet zonder Ronnie's vriendelijk klinkend tsjop tsjop het bruine gevaarte in gehesen op weg , op zoek , op visuele jacht naar …The Cats ! De gebruikelijke kudden herkauwers krijgen nu amper aandacht alhoewel zij die zeker verdienen , die "mannequins de la savanne " . We kicken nu bijna op dat hotsen en botsen steeds verder door op die zoektocht naar onze grote katten , de stemming is opmerkelijk opgeruimd , zo van " we gaan ze pakken deze keer , zeker weten ! " …Uitzonderlijk houdt Ronnie soms even halt om info te geven en te krijgen van een uit de andere richting komende safarijeep . Die gids-chauffeurs lijken wel een gilde . Deze onderonsjes maken wel dat de verhouding tussen inspanning en resultaat aanvaardbaarder wordt . En , het moet gezegd , Ronnie stoomde direct door naar een met rotsen bezaaid savanneplateau waar op één van rotsen een leeuwin zich ongenaakbaar achtend lag te zonnen . Een Afrikaanse bain de soleil in luilekkerland bewust van haar meesterschap . We konden zelfs van op de weg – welke we volgens de regels van UWA niet mochten verlaten ( anders 150 USD boete) - een door de rangers bevestigde halsband opmerken . Een teken dat deze leeuwin de leidster van haar troep was , zodoende dat men gans haar familie kan lokaliseren . Een stlstaande safarijeep trekt andere safarijeeps aan want dààr is wat te zien ….nu waren we reeds met 4 voertuigen , allemaal muisstil ….maar we bleven toch redelijk veraf van dat mooie dier . Sportief overleg tussen de drivers : " doen we het samen of doen we het niet ?" …. Deze uitdaging bleek voor een enthousiast-gemotiveerde gids-chauffeur toch teveel : plankgas , zwarte rook uit zijn uitlaappijp stomend raasde hij in een toch voorzichtige bocht tot vlakbij de leeuwin . Deze verroerde geen vin . Klikkerdeklikker , een mitrailleuze geluid van camera's. Ronnie had het al wat op zijn heupen en dit was een niet langer te verdragen maat teveel voor hem : onze landcruiser ging op de kruisnelheid van een Léopardtank in aanval er recht op af , gras wegmaaiend , stof wegspuwend . Voilà : in no time waren we er ook . De twee overgebleven gids-chauffeurs volgden Ronnie schoorvoetend met hun minder krachtige safarijeeps . Quick!Quick! Take your pictures now! Now ! Quick – quick …snel – sneller – snelst en weg-weg-weg …..terug naar die rijweg door dat hoge gras . Verrassing : opgelet ! Forse draai naar links –links – rechts ! Er zat in dat gras toch nog een jongere leeuw zeker! Op zo'n 10 meter van zijn/haar moeder . Ook dit dier verroerde niet . Klik-Klik ! Het bleek een jong mannetje te zijn . Feit is dat wij méér verschrikt waren dan hij .Ditmaal geen klick maar een deugddoende kick (!) doorzinderde ons gezelschap : yes ! We di dit ! Thanks Ronnie , thanks ! Wow ! Ronnie was terecht voldaan ; yes ! Deze game drive kon niet meer kapot …en tijdens de terugrit bleek alles terug normaal een doodgewoon terwijl het dat wezenlijk niet was .

The Bush Lodge zorgde voor herwonnen rust , stiller wordende kalmte aan de ogenschijnlijk vredevolle oevers van het meer beneden ons . Wat zou de volgende dag brengen want de wake-up koffie zou er al om 05.45Hr. aankomen …..?

En nog maar eens : een vroege-vroege morgend …

Wake-up 05.45Hr en om 06.00Hr zijn we reeds op pad , nog in de stervende donkerte , de African Sunrise tegemoet ! Prachtig . Opnieuw het wildpark in : de ene dag is de andere niet want binnen de 15 minuten hadden we reeds 2 van Big Five te pakken , waarop we nog als toemaatje een solitaire hyena , zo beige-bruin als het dorre beige-bruine gras in het vizier kregen . Iets verderop rechts had een gierenfamilie verzameling geblazen in de afgeplatte groene kruin acacia .Een rustbank voor het vermoeiende uitvreten tot op het blinkende bot van een karkas . Opgeruimd staat netjes . ( terwijl ik dit neerschrijf op ons tentterras poseert een méér dan imposante olifant aan de overzijde van het meer . Hij was de verkennende voorbode van een kleine kudde welke zich aan het verfrissende water kwamen tegoed doen . ) Foto. Terug naar het wildpark : de jeep brulde zich verder een route naar een kratermeer aan wiens oevers in de diepte zoutpannen zich bevonden . Deze zoutwinning werd uitgevoerd naar Kenia , voor zuivering Boven op onze hoogte bevond zich een negorij van zogenaamd plaatselijke souvenirs en van behuizingsvormen voor de zoutpanbewerkers . Het deed fake aan en dit laatste werd bewezen toen we op onze terugweg pick-ups tegenkwamen welke deze zogenaamd authentieke souvenirs aanvoerden van God weet waar . Dag Jan , want vanzelfsprekend waren de prijzen exuberant hoog . ( 20.000 UL voor een pijpekopflessenopener ) . Verder terug , rustiger want reeds voldaan van zoveel te hebben genoten , tot; plots zich een hoogtepunt van de game drive zich aanbood : opeens zo uit het niets (zo gaat dat in game drive , lange tijd zie je bijna niets en dan opeens is er van alles ) een kleine leeuwenfamilie lag uit te rusten ( moe van de nachtelijke escapades ) langs diverse struiken en rots bushes in volle savanna . Zoals gewoonlijk : eigenlijk net iets te ver om er 100% zuiver en kraakhelder zicht op te hebben . De blik van Ronnie liet zijn verdoken intenties zien : met 50 km / uur het 30/35 hoge gras wegmaaiend , doorklievend als een snelboot de golfslag , recht , pijlrecht op die leeuwen af : adrenaline , kicking , opwinding , enthousiasme , positieve jachtinstincten , yes-yes , once in a lifetime gevoel , dit alles mocht zich gedurende amper 2 minuten ontladen in een rapperderapper spervuur van camera's , om nog steeds even opgewonden en misschien nog sneller naar die voorgeschreven route te stuiven . 3 x Hoera voor onze driver ! Hip-hip-hoera! Het resterende gedeelte van deze game drive werd bijna als bijkomstig beschouwd . Het trouwens inmiddels tijd geworden om terug naar onze Bush Lodge te hobbelen , te lunchen en ons klaar te maken voor de volgende expeditie : de na de middag boottocht op het meer .

De aanlegplaats van de groene boot lag aan de voet ; pal beneden een luxelodge , aan het uiteinde van het Kazinga Channel ( verbindingsstuk tussen het zuiderlijker gelegen Lake Edward en het noorderlijker gelegen Lake George, beiden op een hoogte van exact 913 m gelegen . Nota bene : onze Bush Lodge bevond zich aan Lake George . De weg naar de aanlegplaats werd een kleine game drive . Zij bevond zich immers aan het uiteinde van een lang uitgerekt schiereiland . Where is the leopard ? Door een samenloop van omstandigheden bleef dit beest wijselijk verborgen in zijn/haar schaduwrijke rustplaats : we werden immers op de hielen gezeten door 2 redelijk luidruchtige volgwagens . Shit happens . Niet getreurd want we dienden toch langs deze zelfde weg terug te komen … Eigenlijk was het vrij leuk aan die echt wel primitieve aanlegplaats mede door de aanwezigheid van scholkinderen , open en leergierig naar hun eigenste leefwereld . We waren nog bezig met afmeren toen er een busje vol gazellen naar beneden kwam gestoven , eigenlijk te laat , maar de schipper bersloot terug aan te meren om hen aan boord te nemen . Al die jonge blanke hindes waren ietwat nerveus ( waren er leeuwen in de buurt ?) deden braafjes hun beklemmende oranje reddingsvesten aan alsof het nog niet heet genoeg was . De boot ( of het bootje zoals U wil ) schoof het meer op , voortgestuwd door een mekaniek welke de oude germanen nog gebruikten , om zijn tocht langsheen de oevers aan te vangen . Een hutsepot van kleuren , afmetingen , geluiden , bewegingen werd onze oogst : heel der kuddes nijlpaarden , ruige buffelfamilies , zich aan niets storende olifantengroepen met her en der een elegante kwinkslag van sierlijk hoogpotige graseters . Zelfs de wrattenzwijnen waren niet beschaamd om hun uiterlijk . Maar niet weinigen toonden ons bij dichter bijkomen hun immense konten met belachelijk kleine kwispelstaartjes …hetgeen geen toeval was want laat nu net dit lichaamsdeel het minst kwetsbare zijn voor die gluiperig-valse –vieze krokodillen , addergebroed van de Schepping .Een van deze valserikken werkte fascinerend op de schipper die van dit beest niet genoeg kon krijgen : ernaartoe , ervanaf , ernaartoe , ervanaf . Het voorhistorisch monster verroerde geen vin . Hopelijk was hij een hartaanval nabij van dit belachelijke gedoe . Konden de papyrussen spreken dan hadden zij zeker gezegd : bol het toch af man ! De boot met zijn zelfgenoegzame schipper knorde verder . De in het begin redelijk steile oevers werden vlakker en daar verscheen links ( Ronnie had nog gezegd " ga links zitten " ) ( dit is duidelijker dan stuurboord of bakboord , gewoon links dus ) een vissersdorp . Hutten , prauwen , van een georganiseerde aanlegplaats was geen sprake , een gesticulerende menigte , zonder enige fel gekleurde T-shirts zou dit een op en top middeleeuws plaatje kunnen geweest zijn , zich wassen in het meer , weliswaar op enige afstand van die smerige kroks , door de zon , door de tijd menselijk afgeblakerde verschijningen ….armoe troef , nogmaals ….. een paar honderd meter verder verbrede dit toch al niet smalle meer zich tot een zo goed als open zee , men zag nog de twee hoekuiteinden van het meer en dan niets anders meer dan blauw-grijze golven zover het oog reikte . Twee prauwen , snel aangedreven door telkens twee oerkrachtige peddelaars gingen op die blauw-grijze watermassa hun vissersactiviteit manmoedig tegemoet . Een olympische inspanning . De sfeer op onze boot was ontspannen , eigenlijk te ontspannen , er werd gekletst , teveel gekletst op zo'n typisch Afrikaanse manier waaraan ook de schipper deelnam . Op een totaal onpressionele wijze overvoer hij een niet opgemerkt nijlpaard ( ondanks zijn visradar die niet opstond…) . We dachten dat hij een zandbank had geraakt maar een zandbank krijst noch brult niet en veroorzaakt geen opspattende deining . Met opengesperde bek van de pijn plonsde hoog opgaand boven 't water een volwassen nijlpaard wiens rug een drietal langsnedige verwondingen vertoonde van de schroef . Het dier brulde paniekerig nog zijn kop in onze richting gooiend . De schipper , eens het gevaar geweken , grijnsde op een domme klootzakachtige manier . Het plezier was er meteen eventjes uit . We voeren terug langs de andere oever met veel eentonige flra en met bitter weinig fauna . Ronnie had ons reeds zien aankomen en verwelkomde ons nog eens een keertje met gezwaai . Opnieuw de kam van het schiereiland opgeviermaalvierd en terug de game drive begonnen , niet zo simpel want is de wens immers niet de vader van de gedachte en beïnvloedt zo onze waarneming die, als zodanig , niet meer objectief functioneert …..Van een luipaard geen spoor , niets , niks , noppes.

Voor we verder gaan : te noteren dat we al geruime tijd ons bewegen in het QUEEN ELISABETH NATIONAL PARK , na Muchison Falls het grootste natuurpark van Uganda .

Op zo'n typische game drive snelheid konden we vooraan links niet naast een mastodont van een solitaire olifant zien . Eigenlijk niks bijzonder noch ernstig . Tot op het totaal onverwachte moment dat die dikhuid juist op die plaats , juist op dat uur , absoluut onrustig en alles behalve welgezind werd , derhalve onze jeep stormenderhand wilde chargeren met flapperende oren en zwiepende slurf . Struikgewas was onbestaande voor die wildeman . Ronnie gaf plankgas waardoor deze gestoorde kolos even aarzelde maar opnieuw op ons afkwam . Ronnie gaf terug plankgas . Normaliter chargeert zulk dier slechts één maal . Gelukkig hield deze dierlijke enormiteit het nu voor bekeken . We raasden uit zijn territorium . Foto's maken in deze niet meer normale opwinding is niet vanzelfsprekend ….Terug in " onze residentie " (sic) bracht de Afrikaanse avond evenaarsrust . Fauna en flora waren moe . Het programma voor morgen , zoals gebruikelijk gepresenteerd na het avondmaal door een immer glimlachende Ronnie zou ons verder zuidwaarts leiden naar het wildpark grenzend aan Congo ( met alle gevolgen van dien ) : ISHASHA , onderdeel van het Queen Elisabeth National Park . De grens wordt gevormd door de zanderige en traag stromende ISHASHA rivier , niets onoverkomelijks om er door te waden mede door het gegeven dat zij zeker niet breed is .

Wake up 06.00 Hr. Voor het avontuur van ons leven , maar op dat ochtendlijke moment hadden we daar hoegenaamd geen vermoeden van !

Een dag welke we nooit meer zouden vergeten ! ………………………………………… !

The Game Drive van the game drives ……!

Een meer rustige wake-up ( 06.15Hr.) , een meer rustige Wake-Up koffie met ontbijt , een kalm babbeltje onder de brede luifels van de restauranttent hopende op interessante wildtoestanden , zowel qua vogels als qua katachtigen . De elegantie der impala's zou tussendoor meegenomen worden . We zouden immers terechtkomen in een totaal ander deel van het Queen Elisabeth Natuur Reservaat . Een totaal ander deel maar absoluut geen totaal andere weg of pad : opnieuw gratis massage op z'n Afrikaans : wervels , die als ze nog wat vastzaten , totaal werden losgekneed , organen , die als ze nog niet helemaal op een juiste plaats zaten , er meteen werden ingeschud . We voelden ons als een milkshake in een blender . Het werd hoe langer hoe erger : putten werden breder en tegelijkertijd ook dieper , lange en ronde vormen van erosieafslijtingen . Dit was geen gravelpad meer maar een testbaan voor Caterpillars en halftracks van het reguliere leger . En dan toch maar uitkijken naar , spieden naar , zich een puntoog staren naar die katachtigen … Er stonden nogal wat van die typische luipaardbomen , bomen wel maar geen luipaard erin te bekennen . Evenzeer voor de leeuwenbomen : honderden leeuwen bomen maar geen enkele leeuw in het vizier . …tot……opeens !.....er een koppel leeuwen werden gespot , op grote afstand : noch verrekijkers , noch telelenzen brachten soelaas , maar ze waren daar wél (!); Het had eigenlijk geen zin om op de weg te blijven staan en alleen maar hun silhouetten te kunnen bewonderen. Conclusie ( gezien opgedane vorige ervaringen ) : moedige Ronnie joeg zijn Landcruiser door de echt wel hoge en scherpe rietgrassen pal op de leeuwen af. Zonder verpinken met in de ogen de blik van dit laat ik niet meer los !

Onvervaard , bewust van onze motorische kracht , elk van ons vol opwinding met een onweerstaanbaar gevoel van " ja ! we doen het ! we kunnen het ! yes! het lukt ons toch ! Erop af ! " tot bijna )pal onder die leeuwenboom . Dit is zowel letterlijk als figuurlijk te nemen want de 2 leeuwen hangen er ook in , weliswaar op een ontspannen luie manier maar je kent katachtigen : in no time zijn het olympische atleten . Zij gaven geen kik . Zij leken eerder geamuseerd toe te kijken . Een mannequin zou geflatteerd zijn als zij zo bekeken werd …met al die fototoestellen vol geklik-klak-klik op haar gericht . Een unieke en uitzonderlijke ervaring . Dat wel . Wat zou volgen zou eveneens een unieke en uitzonderlijke ervaring worden ! Niet alleen dat , maar zeker ook angstaanjagend . We moeten daar niet flauw overdoen : het " excitement " was enorm doch wat nu volgt was dat nog meer : de jeep reed zich onherroepelijk vast ! Keivast in een totaal onverwachte compleet verborgen ( door het dichte hoge gras ) put ….boenk en nog eens boenk en daar stonden we stil , op een ietwat scheve manier dan nog . Elke 4 x 4 kracht aangewend , onze krachtpatser gromde en trilde zand omhoogwerpend …. we zaten nog dieper en we zaten nog schever : rechterachterwiel gewoon in de lucht . Dit was louter wetenschappelijk bekeken een technisch probleem . Jewel , maar …maar ! Die leeuwen boven ons , die waren zulk een tumult niet gewoon en verlieten lichtelijk geïrriteerd hun takkenbed . Hun op ons gerichte ogen lieten duidelijk blijken dat dit duidelijk tégen hun zin was . Siësta naar de bom , je zou voor minder . Op nog geen 8 seconden waren ze op de begane grond , onze grond dus waardoor onze précaire situatie er niet beter op werd . De leeuwen werden 2 ramptoeristen die ons beloerden . Kwam daar nog ne klootzak van enen zwarte buffel op enige afstand bij om ons ongeluk te beleven … Intussen waren de leeuwen stillekens aan meer en meer in ons lot geïnteresseerd en zij positioneerden zich op zo'n 25 à 30 meter op hun gemakske , ogen gefocust , oren gespitst , staartje rustig kwispelend . M.a.w. indien nodig waren zij binnen de 10 seconden bij ons . Smakelijk vooruitzicht . De ietwat onderkoelde Ronnie werd nu toch een ietsiepietsie nerveus . Indien we hier ooit nog wilden weggeraken bleef er eenvoudigweg geen andere keus over dan behoedzaam (!) uit te stappen , proberen te liften en te duwen , steeds met meer dan gewone aandacht die twee schone poezen in het oog (beide ogen ! ) houdend , te heffen onder de intussen bijna doldraaiende motor ( een zekere afschrikking teweeg brengend ) en banden die hierop nauwelijks of niet reageerden behalve dan dat zotte wiel in de lucht . Het hielp geen moer . Integendeel . Het hielp ook geen moer als Titanictoeristen te wuiven naar een in de verte passerende jeep . Die dachten waarschijnlijk dat wij ons kostelijk aan het amuseren waren. Een ongeluk komt nooit alleen , zegt men. Ahwel , hier ook niet : ramp boven ramp : gezien onze niet reglementaire situatie mochten de patrouillerende UWA-rangers ons ook niet zien . Het dak werd dus neergelaten . Binnen de kortste keren werd de jeep een soort van pufketel want gezien de mollige pootjes van onze 2 katten moesten de ramen ook gesloten blijven …. Ronnie begon te gsm-bellen ….geen antwoord….een kwartier….geen antwoord…..twintig minuten – en dat is verdomd lang , langer , langst – oef , een collega van Gorilla-tours antwoord . Ronnie is wederom al zijn zenuwen kwijt en Ugandees rustig . " They are coming " is zijn enige commentaar . Onze watervoorraad slinkt zienderogen : wachten – drinken-afwachten-drinken- wachten …..een okergele jeep kwam op ons afgestoven , nou ja , afgestoven , zachtjes aan gemodderd is eerder juist . Hij had passagiers bij : begonnen die Thaïs van ons foto's te maken zeg want hun spleetogen werden gewoon bolronde ogen van verbouwereerdheid . Eventjes een efficiënte babbel tussen 2 drivers en dan : " le moment supreme " : gordels aan en hou je vast waar je maar kan !!!!Boenk!! Boenk !! Boenk!! En nog eens Boenk ! !! Een rollercoaster was gewoon flauwe kul tegenover wat wij nu meemaakten , godverdomme toch ! Minstens 9 op de schaal van Richter : Die put uit …die put uit ! Dacht U soms dat wij op onze zetels konden blijven zitten ? Dacht U soms dat onze hoofden niet tegen dat stugge polyesterdak knotsten , dacht U soms dat onze voeten op de vloer van de jeep konden blijven ? Dacht U soms dat wij er zonder lichamelijke blutsen uitkwamen ? Dat okergele monster had ons er gewoon uit gebotst en was blijven botsen en dit terwijl Ronnie plankgas gaf , bijna smorend , dieselwolken achter ons uitspuwend , doorheen dat verdomde gras , niets ontziend , terug ( terug! ) naar die weg , naar die rotweg welke nu een bevrijdingsweg was geworden …..hij reed niet meer vooruit maar stompte vooruit , schoppend-bonkend , zijn stuur bijna wurgend vasthoudend . Van een geweldige ervaring gesproken en dan bedoel ik alleen maar dat derde woord van g tot d . Eens terug op die reglementaire weg konden beide ( geforceerde ?) motoren eventjes uitpuffen . Wij ook . De Thaïs hielden niet op foto's te maken in plaats van te drinken . Dit ademgevend intermezzo was al afgelopen na 6 minuten : terug de weg op , tsjop-tsjop , weet je wel . De ganse zuidflank werd uitgekamd zonder enig resultaat wat katachtigen betreft . Eerlijk gezegd , in de gegeven omstandigheden , moest dat voor ondergetekende ook niet meer persé . Wel konden we , en dit in uitbundige overvloed , kudden allerhande graseters rustig waarnemen . Uiteindelijk kwamen we aan bij de pic-nic plaats aan de oevers van de traagzame ISHASHA-rivier. Dit na eerst een redelijk primitieve maar wel efficiënte landingsbaan te hebben overgereden . Er was zelfs een luchtzak en een stenen gebouwtje met hutachtige aanhorigheden . Een UN akkefietje ? Want de grens van zeer onrustig Kongo waar dagelijks nog werd geplunderd , gemoord en gevochten door M23 en nog andere rebellengroepen was vlakbij . De Pic-nic plaats was een soort kiosk op een paar meter afstand van de zandige rivier met aan de overzijde ( een paar natte sprongen ) Kongo . Gewapende wachtposten stonden met hun AK 47 paraat . Enerzijds was dit een geruststelling en anderszijds toch ook weer niet echt .

Deze UWA-rangers , in combinatie met grenspolitie waren , waren alerter dan gedacht daar zij immers dingen op een vanzelfsprekende manier opmerkten waar nog geen aandacht voor hadden . Zij waren – in versterking van hun aangeboren natuur – opgeleid tegen clandestiene vluchtelingen ( dit gebeurde al eens sporadisch ) maar vooral tegen Congolese stropers . Ugandezen eten geen vlees van nijlpaarden , Congolezen wel . De meanderende rivier was een habitat van meerdere hyppofamilies . Zeker in die brede luie bocht ietwat verder naar rechts , daar hadden de dieren zelfs een vorm van strand gecrëeerd Er was echt wel wat te verdedigen . Hoe behandelden zij die stropers ? Hun antwoord was laconiek en veelzeggend : "op dezelfde manier als zij de hyppo's behandelen "……zij werden dus met die AK47 doodgewoon afgeknald . That's live . That's justice . Naar hogervermelde bocht wandelden we naartoe met ons gewapend escorte , eentje vooraan en eentje achteraan . Er was helaas op dat moment geen congolese stroper te bekennen . Shit happens. Africa! Where nature rules , Africa !

De terugtocht volgde ditmaal het noordelijk pad en verliep zonder incidenten . Uitzonderlijk prachtige vergezichten , zich steeds bijna ongemerkt wijzigende panorama's , werden fotografisch vastgelegd . Maar niet alleen fotografisch . Dit was zelfs bijzaak . Zij werden vastgelegd in onze diepgeraakte ziel . Africa ! Zij werden verankerd in ons hart dat later een zekere weemoed zou beleven. Africa ! Een mens zonder emoties is geen volledige mens . Africa !

Vanavond dienden we onze reislustige koffers te pakken , weeral op zoek , op ontdekking naar nieuwe Afrikaanse horizonten . Wake-up koffie en dan de ochtendlunch . Deze was uitzonderlijk alles behalve perfect . Het avondmaal van gisteren was een omen geweest : geen kans om vis te bestellen . Heden ochtend ontbraken : ananas , boter , bananen . De suiker moest nog bijgevuld worden . Nochtans hadden we de avond tevoren alles keurig besteld . Hun argumentatie was ronduit belachelijk :" er was dit niet meer en er was dat niet meer" In deze lodge was het eten van mindere kwaliteit .

Dan toch maar de tsjop-tsjop baan op .

Duizend Groene Heuvels

Duizend groene heuvels , duizenden bananenbomen , prachtig ogende theeplantages zoals de Kabeihura Tea Farm, een van de rijkste streken van Uganda . President Museveni is uit deze regio afkomstig. Zodoende . En daartussenin veehouderij op beperkte schaal . Museveni begenadigt de tewerkstelling van zijn geboortegebied . Na dit plantagegebied verwordt de districtsroute tot een aaneenschakeling van gigantische wegeniswerken , waar zware trucks , Mercedes is hier King of the Road , M.A.N., Mack en Mitsubishi Fuso de dienst uitmaken . Onophoudelijk , op het eerste gezicht wanordelijk ( maar is dat bij ons ook niet zo ?) gezwoeg , gehamer en geklop , geschup en gehakt , draconische grijpers laden en lossen ,het is een speeltuin van Caterpillar's grotere machines , soms wordt de baan besproeit door een kraantjesvrachtwagen maar dit is in feite hopeloos : je denkt aan nevel en mist maar het is pulverig minuscuul klein rossig stof dat overal doordringt , je smaakt het zelfs …eindeloos … je denkt ( hoopt) achter die heuvel is het gedaan maar alles begint opnieuw …eindeloos …wie zal het zeggen : 50 – 60 -80 of meer nog kilometers lang ?

Meer en meer worden de kleiner wordende heuvels scherper afgetekend en minder zacht tot zij vanaf een bepaald moment terug grote heuvelruggen vormen overgaande in voorgebergteruggen . We lunchen prima in een voor Uganda typisch bewijs van toerisme in opbouw : cafetaria-terras , eetzaal , verblijfsaccommodaties ( ruime houten chalets trapsgewijs afdalend in de vallei) , een inrit in opbouw : links is er reeds een Gorillastandbeeld afgewerkt , in het midden is er een levensecht van twee girafffen in afwerking en rechts is men begonnen aan de constructie van gekruiste olifantenslagtanden . Er komt ook nog een museum over regionale flora , fauna en volkscultuur .

We rijden het district KABALE binnen , waarvan Kabale logisch de grootste plaats is ( zeg maar stad ) . Het nog 78 km tot KISORO . We draaien linksaf van de hoofdweg , steeds in stijgende lijn over een aanvaardbare massageweg , om aan te komen bij het langerekte meer BUNYONYI aan wiens oever BUNYONYI OVERLAND RESORT ligt , waar we één nacht dienen door te brengen .

BUNYONYI OVERLAND RESORT is idyllisch gelegen aan de oever van het lang-uitgestrekte Bunyonyi meer , een typisch kratermeer . Groot , langgerekt en ingevuld door zachte stippels van eilandjes , mooi , echt mooi , zo mooi dat ze onze verwachtingen overtreffen ….Niet zonder reden betitelde de B.B.C. - WORLD dit als , citaat , " THE MOST BEAUTIFUL LAKE IN THE WORLD " . Terecht : een rimpelloos blauw-groen-grijs wateroppervlak waarin de zacht-glooiende heuvels zich spiegelden , heuvels waarop de aan de natuur aangepaste ingeplande lodge-faciliteiten als hoogliggend overkwamen . Toch een bizarre gewaarwording bij het uitpakken van de koffers : in tegenstelling tot al die andere verblijfplaatsen was het onthaal hier eerder koel . Ongewoon , want we waren anders gewend en verwend …Later bleek – en dit kan een gedeeltelijke verklaring zijn - dat deze lodge niet behoorde tot de NATURE LODGES waar we telkens in gelogeerd waren – dat zelfs Ronnie ons uitzonderlijk waarschuwde om goed op onze dingen te passen . Absoluut niet gewoon . We zouden hier nog andere "ongewone" en ontnuchterende affaires meemaken : bij het voorstellen van de menukaart van de middaglunch bleek er meer niet te zijn dan wel en voor onze vegetariër-reisgezel kon er helemaal niets voorzien worden dat de moeite waard was . Godgeklaagd was ook het feit dat men mij wel de grotere geldcoupures wou wisselen doch bij haar niet . De bavianen hadden er niets aan . 5 gefrustreerde monden aan een ongezellige tafel . Bij ons eindpunt ( de terugkeer in Entebbe ) zullen ze het horen krijgen deze niet goed te praten klantonvriendelijkheid . De inplanting van de behuizing ( ter plekke cottages benoemd ) is zeer goed doch de behuizing zelf heeft iets van een te goedkoop sociaal appartement . Enfin , het is maar voor één enkel nachtje .Shit happens . Eens ietwat ongerust zien wat het avondmaal ons brengen kan . Het bleek een doodsimpele maaltijd te zijn : het woord is zeker niet overdreven want : niettegenstaande een behoorlijke menukaart was er slechts één gerecht beschikbaar en qua dessert met 2 keuzemogelijkheden bleek de onze toch wel onbestaande zeker . Dus geen dessert . Het minimum aan drinkgeld bleek achteraf nog te veel want onze 3 cottages 10-11-12 hadden totaal geen electriciteit . Protest bij de personeelslullen brengt geen aarde aan de dijk . Een van die aardwormen komt dan af met een zonne-energie-verlichtingslampeke waarvan de batterijen voldoende opgeladen moesten zijn om de nacht door te komen . De onnozelaar . Onze gebruikelijke blijheid werd wat getemperd . We genoten toch een beetje wraakzuchtig dat we onze middaglunch de volgende dag wel elders zouden consumeren .Dan maar uitzien naar die volgende dag want inmiddels had Ronnie ons " mister Johnson " voorgesteld : hij zou ons morgen begeleiden bij onze heuvelwandeling als training voor wat er ons wachtte in Bwindi Forest , het biotoop van de gorillas ; het viel zo vanzelfsprekend gemakkelijk toch wat tegen en enig gepuf was ons niet vreemd . Hadden we hier en nu met Mister Johnson geweten wat er w e r k e l i j k te wachten stond in Bwindi dan waren meer dan waarschijnlijk de consequenties niet te overzien geweest . Maar we waren nog maagdelijk , onschuldig en vooral onnozel . Mister Johnson viel best mee , gretig als hij was ons zijn plaatselijke kennis mede te delen . Te delen , echt Afrikaans. Toffe kerel . Steeds naar boven "wandelend" vertelde Mister Johnson dat het kratermeer BUNYONYI het diepste van Uganda was met haar 6700 feet en het op één na diepste van Afrika ( Tanganyka op 1 ) . Beklimmen we nu een bergachtige heuvel of een heuvelachtige berg ? Als ontspannende training toch niet niks , het weze herhaald . Bijna onwezenlijk klinken vanop de andere oever exotische meisjesklanken en tamtam geroffel . Zij spoelen als het ware aan als zachte golven en beuren ons op terwijl we nu eens steil omhoog , dan weer bedrieglijk minder steil en opeens echt wel door en door steil de heuvelrug trachten te bereiken . We puffen en beginnen langzaam maar zeker de kloppingen van ons hart gewaar te worden ook omdat het hoogteverschil wel begint op te lopen : 650 tot 700 meter , zomaar alsof het niks is . We moeten wel : " er onze tijd " voor nemen …want moeder natuur legt hààr wil op . Onze geest wil wel , maar het lijf blijft in gebreke . De hellingen staan vol aanplantingen van eet – en kookbananen , te herkennen respectievelijk aan wittere en donkere stammen , acacia's en eucalyptusbomen zijn ook meer dan goed vertegenwoordigd . Wat meer is : ook dat speciale gewas (te vergelijken met maïs maar dan met donkere , kleinere korrels ) voor het brouwen van plaatselijk bier . Na plus minus anderhalf uur bereiken we de top . Hijgend en bezweet . Grapjes houden er de moed in en wat ook moed geeft is die prachtige ARCADIA LODGE op de top waar we erg goed ontvangen worden , ons nestelen op het verzorgde terras met een magnifiek , echt magnifiek , panoramisch uitzicht over de streek , het meer , de eilanden . Dit unieke kader wordt in de verte rondomrond omzoomd door bergen . Schuin links = RWANDA .

In deze landschappelijk onnoemelijk mooie regio blijven helaas ook hier de Kalasjnikovs van de er als een leger uitziende politie niet onverdoken . Terloops weze opgemerkt dat de nachtelijke veiligheid van het resort uitgevoerd werd door twee gewapende bewakers , één met hogervermeld geweer en de ander…met…speren . Ronnie had ons aangeraden het dichtst bij zijnde dorp te mijden omdat er nogal wat clandestiene ( zijn er andere ? ) congolese vluchtelingen zich daar ophouden . Totaal ongewoon voor Uganda . Aan de overzijde is er zelfs UN toezicht . Over het glasvlakke meer schuiven prauwen , slome vissers , materiaal dat wordt overgeroeid al dan niet met een paar mensen . De menselijke tragedie staat in zwart/wit contrast met de schoonheid van moeder aarde . Op één van de eilandjes is er een iet of wat groter huis gebouwd : witgekalkte muren met een roodkleurig golfplaten dak . Het is een plaatselijke eerste medische hulppost opgezet en gerund door Slovenen welke ook de zorg op zich hebben genomen voor het schooltje op het er juist tegenover liggend schiereiland . Deze solidariteit is even prachtig als het panorama . De afdaling vanuit deze Hof van Eden is zeker zo hectisch als de beklimming op een nog steiler pad doorheen de aanplantingen van de landbouwgemeenschap . Bij toeval komen we voorbij een dorpsschooltje ……we keren , benieuwd , een paar meter rechtsom en betreden het schooltje . Een paar bijeen gepote schamele gebouwen , een door de afwezigheid van gras keihard geworden plaatsje om te spelen ( de naam speelplaats zou onrecht aandoen aan deze armoedige realiteit , vandaar het woordgebruik ) en dan opeens die onverklaarbare levenslust van de Ugandese kindjes : een méér dan uitbundige begroeting valt ons hartverwarmend ten deel ! Een , grof geschat een zestigtal peuters , verspreid over 2 kleine klasjes , miserabel ingericht , beginnen onder de toegewijde leiding van hun schooljuffen hun schoollesjes te declameren , enthousiaste onbevlekte zieltjes , ontroerend eerlijk , met hun helder blinkende oogjes vol hoop , met hun onbetaalbare glimlachjes , eerst wat beduusd maar daarna voluit open . God nog aan toe zeg , hulp is hier meer dan nodig laat staan welkom ….. Die wordt dan ook liefdevol-overtuigend gegeven . Hartelijkheid troef . Ze kunnen hun geluk niet op en beginnen te zingen , te huppelen en te dansen …..elk kleintje is een pareltje ! We moesten wel verder , verder afgedaald dwars door het onooglijke dorp : iets wat moet doorgaan voor een fruitwinkeltje ( een hok achter gaas ) , een naaister beschut door een miezerig afdak , mannen die doelloos zitten te praten - het is meer zitten dan praten – ergens in een hoekje , asrestanten van een open vuurtje … Wat we zien spreekt boekdelen over de essentie van onrechtvaardigheid . Wie dit niet raakt is geen mens maar een knoeft beton : Onze vermoeidheid heeft opeens plaats gemaakt voor iets anders. De zogenaamde trainingswandeling wordt verdergezet naar die andere lodge waar we de middaglunch op een open terras met uitzicht op het meer zullen nuttigen . Van luxe gesproken .

" THE BIRD NEST LODGE" komt over als een uit de kluiten gewassen wit villa-appartementengebouw . Prachtig gesitueerd aan een inham , omkaderd door licht purperen bougainvilles , perfect passend in zijn omgeving en er tegelijkertijd toch " ergens zo " schrijnend te luxueus uitziet als men het groter geheel bekijkt . Deze lodge wordt sedert 6 jaar geleid door een eenzaat van een Antwerpenaar uit de volksbuurt de Seefhoek welke verklaart " hier verloren gelopen te zijn "…met zijn Ugandese vrouw . Het interieur is picco-bello verzorgd en de door Ronnie voor zijn V.I.P.'s ( God , wat kon hij daar mee omgaan zeg ) voorbereide lunch was van het goede teveel . Wij compenseerden de prullerij van het BUNYONYI OVERLAND ( het woord resort laten we hier terecht weg ) hier meteen op een uitmuntende manier . On the road once again , once more … Welke road ? Dat wat daar moet voor doorgaan zeker ? Eigenlijk een oefenterrein voor legertrucks langsheen het veel te lange ( in dit geval ) uitgestrekte vulkaanmeer . Achter elke bocht dchten we dat het hier wel gedaan zou zijn maar telkens , telkens weer , kwamen er nieuwe bochten op ons aangeschoven , steeds vlak naast dat soms wel erg diep liggende meer . Onze linkerzijde kreeg er bijwijlen rillingen van . Stof ? Hier was het stof niet te harden : het dringt de jeep binnen langs elk reetje en spleetje . Bij momenten wordt deze weg nog eens geblokkeerd door kuddes geiten en/of bruine koebeesten met van die indrukwekkende hoorns en dan is het helemaal een rossig-bruine mist .Na eventjes terug op de geasfalteerde districtsroad te hebben voortgesnord slaat onze driver-gids terug af op zulk een weg : " Ugandese massage " grijnst Ronnie-boy. Zeg dat wel , op het randje van een marteling voor rug , zitvlak , schouders en armen . Zonder verpinken zetten we moedig verder , en , dat moet wel want het duurt , het duurt en het blijft duren … ook hier is er aan onze linkerzijde bij het steeds maar blijven omhoog hotsen en riviertje , in het begin op onze hoogte maar steeds meer en meer zo'n in de diepte wordende smal beekje . Het wordt echt steil , op naar die top , op naar die lodge.

De laatste kilometers is uitsluitend voor zware 4X4 geschikt terrein . Het is de facto geen weg meer maar een wegenis veroorzaakt door het bouwen van de lodge figuurlijk maar ook letterlijk " in het midden van nergens " ….keisteil , voor puur nuchtere geesten levensgevaarlijk , soms rotsig hobbelig dan weer verraderlijk zanderig met erosiegleuven en steeds vlak naast die lonkende diepte ….Comfort ? Totaal onbestaande ! Eigenlijk is dit niet meer verantwoord. We denken dan maar aan Franse gezegde " à vaincre sans péril , on triomphe sans gloire " ( Murat , Gen . Napoléon ) vrij vertaald " men kan geen glorie oogsten zonder gevaar te lopen " . Het is een opinie gelijk een ander maar hoeft ons hoeft het niet persé. Alhoewel , onze verwachtingen liggen keihoog , in alle mogelijke betekenissen van dat woord . Ginds op die valselijk dichtbijzijnde lijkende heuveltop zien we onze Lodge liggen :

GORILLA VALLEY LODGE ! HET TE VERWACHTEN HOOGTEPUNT VAN ONZE REIS, DE REDEN VAN ONS TIJDELIJK UGANDEES BESTAAN . Punt .

Ronnie is in zijn onheilspellende nopjes ….

Deze Lodge is enig , uniek , magnifiek gelegen . Dat moeten we wel toegeven . Je kan de rand van het enige echte regenwoud aanraken : BWINDI !

De nieuwe gebouwen ( er dient her en der nog wat afgewerkt te worden maar dit stoort helemaal niet en dit is meteen de reden van die rottigheid van die weg: die zal pas definitief aangelegd worden als de Lodge volledig is gebouwd) zijn uitermate goed verzorgd , ruim bemeten met alle nodige faciliteiten . Daarenboven is de ontvangst perfect .Dit alles maakt dat de geleden moeite toch die moeite waard was, ik herhaal : dit alles maakt dat de geleden moeite toch die moeite waard was. Om onze prestatie te vieren drinken we op ons privéterras een frisse vertrouwde Nile Special en nog een toemaatje : een Club Pilsener . Het is toch al kwart over vijf in de qua temperatuur best doende namiddag . Je moet er wel degelijk rekening mee houden dat wij hier nu niet meer bepaald " laag " zitten . Minimum een stuk boven de duizend meter .

De evenaarslucht kleurt lichtjes grijs , moe van de tropische dag verkleurt zij tot rossig-donker-grijs terwijl het dondert . Maar niet donderen zoals bij ons : hier een kalme donder , de herault van aangename wolken die het woud laat weten dat het van het nodige vocht zal voorzien worden . De inheemse bevolking noemt dit bijna dagelijks weerkomend verschijnsel : de regen-woud-val- avond. Toch , in deze avondlijke omstandigheden weerklinken alom fascinerende vogelgeluiden . Het heeft iets van een oertijd waarin de natuur nog voor de volle honderd procent zichzelf , dus natuur , kon zijn . Aangrijpend prachtig .

Vlak , maar werkelijk vlak naast ons terras begint het BWINDI IMPENETRABLE FOREST . Een uniek machtig biotoop . Beschermd gebied ….

BWINDI IMPENETRABLE FOREST , een van de zeer, zeer weinige plekken op moeder aarde waar de thuis is van de BERGGORILLAS . WETENSCHAPPELIJK BEWEZEN HET OUDSTE REGENWOUD VAN AFRIKA .

In dit regenwoud leven een 120-tal verschillende diersoorten aangevuld door een 348 vogelsoorten waarvan er 8 exclusief in BWINDI voorkomen . Meer dan 1000 bloemen dragende planten soorten en uitzonderlijke mahonieboomreuzen .Woudbuffels , duikers , woudzwijnen , chimpansees , bosolifanten , jackhalzen en eivets vinden hier hun onaangeroerde thuis .

TAKE NOTHING AND LEAVE NOTHING , BUT FOOTPRINTS !

Je kan er uitsluitend door beroerd worden als je ziel , je lijf , je ganse wezen dit regenwoud kan zien , kan ruiken , kan horen , kan betasten : het leeft ! En het leeft intens , dag en nacht en steeds intens …Je krijgt er sowieso een aangrijpend ontzag voor ! Een levensles :

JIJ BETREEDT HET WOUD NIET…….

HET REGENWOUD BETREEDT JOU !

Wat voor de geallieerden D-Day was is deze dag voor ons . Hier hebben we naar uitgekeken , hier hebben we naartoe geleefd . Zeer vroeg uit de lekker warme veren , de klammige kilte opgeklommen naar het verzorgde en ruime guesthouse op de heuveltop . Hoger kon niet . Daarna , terug naar de bodem van het dal afgedaald over dat onnoemelijk mensenkrakende pad dat onze Landcruiser toch telkens kreunend overwint . Terug ietwat naar boven gewrongen tot bij de ingang van de kampementsingang van het strikt beschermde reservaat der BERGgorillas . Let op dat woordje berg , dat zal nog van pas komen … Briefing van de gedragscode (!) , ernstig en welgemeend , toewijzing van e te bereiken familiegroep van de berggorillas , in ons geval de "familie" KAHUNGYE ( door dit woordgebruik voelden we er ons al een beetje verbonden mee , een familiebezoek weet je wel ? …het zou absoluut geen gewoon bezoekje worden , dàt kan U reeds gemeld worden . Voorstelling van de gidsen , voorstelling van het met een AK47 gewapend escorte , even later de voorstelling van de dragers . Ugandese vorm van Tibetaanse tsjerpa's wan t we zouden moeten klimmen , klimmen , blijven klimmen en nog steeds klimmen in niet in te schatten omstandigheden …

Nadat alles georganiseerd is ( en dat is niet moeilijk want de toegelaten dag-groep mag slechts uit 8 personen maximaal bestaan welke dan even maximaal een vol uur bij de berggorillas mogen blijven ) verlaten we zo snel mogelijk het bergdorp en betreden meteen de stilte van het regenwoud waar we inschuiven , opgenomen en onzichtbaar worden . Het woord steil zegt te weinig. Het lijkt ( nee het duurt effectief ) uren te duren vooraleer we bij onze allereerste pauze kunnen bekomen ; hart en longen om" stop ermee "vragend. …Ondertussen genoten we toch nog van e indrukwekkende vergezichten met plantages , wilde nog te ontginnen stroken , bos- en akkerbouw . In deze omgeving zijn er slechts vormen van verplaatsing mogelijk : 1° voet links 2° voet rechts . Of omgedraaid . Op dit pad , eigenlijk nog naar het echte woud toe , verrichten de dorpelingen hun steeds weerkerende dagtaken : sjouwen , dragen en sleuren met gele jerrycans water ( grotere voor volwassenen en kleinere voor nog echt wel kleine kinderen , minstens 20L , jute balen vol oogstopbrengsten 50kg/80kg , stapels zware takkenbossen ofwel voor de fabricage van houtskool ofwel voor onmiddellijk gebruik , planken ook … is dit nog menswaardig ? Is dit voor een evenmens nog te aanvaarden ? God heeft Zijn scheppingsmoment niet gelijkmatig verdeeld en daardoor een dubbel gevoel : bewondering én medelijden . Verwondering ook door het feit dat deze medemensen steeds vriendelijk blijven en voor de rijke , "zoekende" toerist nog een glimlach overhebben …..de kinderen zelfs uitbundig zwaaien met hun handjes ….liefdevol pijn in de aorta…maar kom , terug naar onze fysieke lijdensweg en niet alleen fysieke want op pure fysiek zal dit nooit lukken . Karakter komt er nodig bij , die nu wel over zijn toeren draaiende motor van doorzettingsvermogen . Nogmaals : de op- en afgaande steilten zijn te steil , de te begane grondoppervlakte is te smal en daarenboven bezaaid met onregelmatige putten , kuilen , uitstekende rotsblokstukken , neergevallen soms reeds half vergane boomstammen waar we dan of erover of eronderdoor moeten terwijl de zijkanten met al die stekelige struiken je armen en benen steeds trachten te krassen Dit is geen leven meer hé jongens , dit is echt géén leven meer hé , dit is gewoon overleven , overleven! Tot overmaat voor deze voor ons als plaatselijke ramp te ervaren toestanden komt er nog een ramp bij : de in het vizier te nemen groep Kahungye (weet je nog ?) van berggiganten blijkt steeds verder opgeschoven te zijn , neerwaarts naar het malsere groen toe , met als konsekwentie dat we nu nog eerst zullen moeten dalen om dan later diezelfde daling omhoog te moeten terugklauteren …Godverdomme nog aan toe zeg! Tijdens deze laatste étappe is er zelfs geen padje meer , niks is er nog behalve bomen , struiken , lianen , lang nattig gras , een soort van glibberige koordenbegroeiing op de bodem , waardoor we de door die verdoemde beesten van woudolifanten gemaakte putten vol nattigheid niet kunnen zien , erin trappen , door onze drager recht dienen gehouden te worden of het wordt een niet te overziene schuifaf die diepte in ( ik kan me niet voorstellen dat ik zomaar glijdend –brullend in de lieve schoot van een berggorilla terechtkom ) eventueel met drager en al want we houden mekaar angstvallig vast … Niks is niks , echt niks dus want de escorte hakt zich met grote machetes een doorgang . Waar ligt de grens van waanzin ? Vanzelfsprekend wordt er toch zo half om half gevallen met een halve natte kont als gevolg ( ook dat nog zèg ). In deze alle mogelijke tinten groen verstrengelende en bijna verstikkende oeromgeving dienen we dan nog die beesten te lokaliseren , erop af te gaan ( gaan , wat zei U , gaan ?) , visueel te ontwaren , met natte handen ( alles is nat ) een fototoestel te grijpen , te mikken , te klikken en nog eens en nog eens te klikken want die king-kongs zitten niet stil verdomme , als je ze dan een leuk in de lens heb draaien ze hun fraaie kont naar je toe en dat kun je dan toch niet maken , een fotoalbum vol konten , dus omzichtig voortgeglibberd en toch goed geklikt ( zo goed als mogelijk althans ) De afstand tot de roetzwarte bosgigant is kleiner dan zijn eigenste lengte , maar het enige wat hem/haar interesseert is zijn/haar eten. Tegen elke verwachting in lukt het nog ook : een Silverback is met zijn nauwe familie aan een uitgebreide maaltijd bezig . Zij zijn dus rustig . Die rustigheid van hen maakt dat we toch durven naderen en naderen , hun aanwezigheid voelen en ruiken . Hij uit een brulletje …zeg maar een brul…zeg maar een merg en been doortrillend geluid . In alle kalmte , wat moet het zijn als deze reus kwaad is ? Dan vallen er bladeren van de bomen zeker ? Alle blaadjes van die lekkere struik zijn opgepeuzeld . Er wordt dus opgeschoven . Een jonge gorilla kan het spelen niet laten en hangt wat te jongleren in een boom . Onder die boom zit zijn moeder . Dus . Zij schuiven nog verder op . Wij schuiven nog verder op . Het enige niet natuurlijke geluid is het bijna onophoudelijk ratelend geklik van onze camera's. Flash is totaal verboden ! Ook een langere dan 1 uur durende bezoektijd is uit den boze en dus wijst onze gids kordaat op de noodzaak om de terugtocht aan te vangen . Terug die waanzinnige lijdensweg. Eindeloos en hopeloos , eigenlijk hopeloos eindeloos is het : er komt geen einde aan . Op het ogenblik dat we vermoeden dat het open gekapte oerwoudpad stopt in een nat-steile kronkel zet het zich nog natter en nog steiler verder . Dit scenario herhaalt zich honderden keren . Omhoog en omlaag, omlaag en omhoog , op en af , af en op , e i n d e l o o s l a n g…..Dit is gewoon afzien , niets meer , niets minder , afzien , waarin je wel verplicht bent je lichamelijke pijnscheuten te verbijten , steeds je karakter te laten overwinnen op je spieren . Natuurlijk veroorzaakt de pijn oponthoud : we dienen regelmatig halt te houden want als je buiten adem komt ….Als wrakken bereiken we het terugkeerpunt , het eindpunt van deze waanzin . We gaan gewoon zitten waar we kunnen zitten : op een hoop gras , op een afgeplatte steen , op een plat zandheuveltje of gewoon op die rotweg tout court . Dragers, gidsen en escorte en een glunderend maar toch ook wel bezorgde Ronnie maken een kring . Vol waardering mogen we hun warm applaus in ontvangst nemen . Dit doet deugd . Elk van ons krijgt een individueel applaus bij het in ontvangst nemen van dat zeer exclusieve GORILLA TRACKING CERTIFICATE , UGANDA WILDLIFE AUTHORITY .

Een strikt persoonlijk bewijs van officiële erkenning en daar zijn we nog terecht fier op ook ! Vol fierheid brengt Ronnie ons terug naar GORILLA VALLEY LODGE ……………een dag in ons leven om nooit , nooit te vergeten !!!

Gorilla Valley Lodge ligt reeds achter ons .

We zijn op weg naar ons volgende verblijf : het beroemde TRAVELLERS REST in Kisoro .

Niet zonder enige weemoed . We werpen doelbewust nog een laatste blik rondom ons op dat indrukwekkende , dat onnoemelijk mooie BWINDI IMPENETRABLE FOREST . Misschien , God weet , mogen we " een tot weerziens" in ons hart meedragen voor die impressionante bewoners ervan , welke woonden op een hoogte tussen de 2400 en de 2600 meter . Dan begrijpt U ook meteen de kracht van de inspanning die we dienden te leveren zijnde het overbruggen van 1200 à 1400 m naar de 2400 . Het zegt U misschien niet zoveel maar laat ik U een realistisch beeld geven : het staat gelijk aan 14 x de hoogte van een zichzelf respecterende kathedraaltoren van bij ons . Begin er maar aan en dan nog op en af hé …... Het lijden en de pijn van de vorige dag is vervlogen tot liefde en trots . Nu de baan op naar KISORO . We worden met de dag rijker .

Een van de weinige uitvalsbasissen van Dyane Fossey , waar zij gedeeltelijk haar boek " Gorilla's in the mist " neerschreef . Werelderfgoed in zijn genre . De duurt duurt amper 2 uur , waarvan 1.40 uur op die gekende barslechte wegen . Dus slechts 20 minuutjes op een veilige , nieuwe asfaltroute met duidelijke wegmarkeringen . Zo eens iets totaal anders . Deze bergachtige baan met veilige haarspeldbochten maakt het mogelijk van prachtige panorama's in ons op te nemen o.a. vanop het MUHABULA uitzichtpunt . Het kaderwerk van deze "wow"-gevoelens veroorzakende schilderij zijn grijs-blauwe bergen . Dat is ( schuin links )reeds RWANDA . De hoogste vulkanische bergtop 5700 m wordt omkranst door bedeesde witte wolken welke aan de landschappen pastelkleuren verlenen . Hier , op deze Muhabula hoogte geeft het landschap haar schoonheid volledig bloot .We blijven steeds gezapig afdalen en passeren een onooglijk dorp in wezen maar er is meer aan de hand : verboden te fotograferen … de baan kruist ( barelen ) gewoonweg een vliegveldpiste , waarna er een vluchtelingenkamp opduikt . Links van ons ziet alles wit . We zijn aangekomen in NYKYABANDE , een enorm vluchtelingenkamp , veel witte jeeps ook van de UN – forces , In afwachting van een definitieve plaatsbepaling is dit een transitkamp voor de duizenden vluchtelingen uit Congo . In de nieuwsbulletins van VRT en vermoedelijk ook van NOS is hier alles " peis - ende vree " … de realiteit is evenwel ietske anders . Volgens Ronnie komen hier regelmatig zo'n 70.000 vluchtelingen aan . Hebt U dat cijfertje goed laten bezinken : 70.000 MENSEN , mannen , vrouwen , kinderen . En hier zitten er al zovelen . Misschien geven °de 2 clandestien genomen foto's uit de rijdende jeep een indruk dat het hier niet al te ellendig-groot is . Dat zou dan een bedrieglijke indruk zijn . In de gauwte telden we metalen rechthoekige kasten op een rij , rug aan rug , het waren er ongeveer 80 langs een kant …. Er stonden 4 dubbele rijen van deze grijs metalen kasten . Latrines ! We telden zegge en schrijve 4 ( het zullen er wel meer zijn ) buizen die uit de grond kwamen met een kraantje erop en errond : honderden gele jerrycans : water ! Dit alles passeerde onze ziel op minder dan 2 minuten …… Afrika ! Grondstoffen , geldgewin is veel belangrijker voor zowel Kabila als de M23 dan mede-menselijkheid . Ik vervloek meteen de Belgische koninklijke multinationals . Ook Obama is een eerste klas hypocriet , want het zijn dan nog zijn rasgenoten die hier creperen. NYKYABANDE , ik had er nog nooit van gehoord …….maar nu zal ik het nooit vergeten ……. Goed , we rijden verder ….verder naar KISORO , doorheen haar centrum ( wat betekent hier de naam centrum ? ) en bijna bij het buitenrijden van het stadje draaien we 90° linksaf een stoffige zandbaan in evenwel slechts voor een tiental meter , draaien rechts tussen een haag de parking op van TRAVELLERS REST . Een verademing . Wezenlijk een verademing. Het lijkt wel een oase . Het ademt niet alleen verademing , het brengt mentale rust . Gewoon dat . Misschien mede door haar aanblik , haar structuur , getuige nog van een aanzienlijk maar toch vergaan koloniaal erfgoed . De U-vorm van het gebouw geeft een intieme sfeer gedragen door een evenwichtige gelijkvloerse bouw dewelke de verzorgde centrale tuin omarmt , waarvan een vredig ogende slimme viervoeter deel uitmaakt . Hij of zij is van onbekend ras en blijkbaar het liefdesproduct van meerdere rassen . Een schat van een hond. Het hoeft zeker niet meer gezegd dat het onthaal fenomenaal vriendelijk was , gedragen door een goedlachse vrouwelijke manager . Lachende vriendelijkheid troef ! Zulke mensen vergeet ge niet snel want hun aangeboren hartelijkheid doorpriemt uw wezen .

Talrijke ambachtelijk vervaardigde kunstvoorwerpen , zowel van eigen als van de zeer nabije Kongolese bodem zijn tentoongesteld en te koop . Het verhoogt op een bepaalde eigenzinnige wijze het effect van Afrikaanse rust in dit domein . We gebruiken de middaglunch in de zonnige doch tevens lommerrijke tuin . De temperatuur is best aangenaam doch de hemel betrekt toch wel wat . Wat zal het worden ?Het blijft mooi weer . We gaan met ons vijven , ongebriefd , op den wilden boef zegt men zo , een stapje in Kisoro zetten . In feite is Kisoro een langs de licht heuvelende baan een uitgerekt Afrikaans dorp dat een begin van verstedelijking kent , waar eenieder blijkbaar zijn eigen kleine handeltje bedrijft . Ongeordend , druk-druk , lawaaierig , kleurrijk , rommelig , en toch komt eenieder er zoeken wat hij/zij zoekt en wordt het nog gevonden ook : levensmiddelen , recht van de akkers , ijzerwaren , schoeisel , bijwijlen zijn dit versneden autobanden dus erg zwaar , kledij , crafts , benzine , lijnbussen in opvallend-schreeuwerige kleuren , allen met eindbestemming Kampala , sommigen houden hier en daar halt in op weg verspreide dorpen , anderen zijn "express"bussen en blazen non stop door naar de hoofdstad ( minstens 15 uren bollen ) , boda-boda's en fietstaxis , pinda's en koffie , gsm shops ( in volle explosie ) , motels en hotels waar je evenwel de absolute normen niet kunt hanteren , verre van , want dit is KISORO , this is the soul off Africa ! De echte ! Plots komt een jongedame op ons afgestapt . Het is een Amerikaanse ….zij komt toesnellend publiciteit maken voor haar pas geopende koffieshop , annex eethuisje .

Zij vond het verblijf in Traveller's Rest super . Stoffig terug gesjokt naar ons guesthouse waar er , zoals overal doodgewoon gebruikelijk is , generator-electriciteit kan geleverd worden vanaf 18.00 Hr. Het avonddiner in de aparte eetzaal is gepland voor 19.00 Hr. Ben benieuwd wat de pot schaft , niet zozeer wat etenswaren betreft maar wel wat hun kwaliteit betreft. Wij hebben goede hoop want de plaatselijke whisky was best te pruimen in de gezellige sfeer van het bar-open haard- salon , met bibliotheek erbij . Maar dit is eventjes vooruitlopen in de tijd .

Een intense en meer bij wijze van spreken intieme kennismaking met KISORO staat gepland waarvoor de plaatselijke gids Gerald de zorgen op zich zal nemen. De 5 MUSUNGU'S gaan nog maar eens een keer op stap : onmiddellijk rechts de zanderig-rotsachtige stofweg op naar de heuveltop ( had U iets anders verwacht dan de richting " steeds omhoog ? ) . Omhoog dus , steeds maar omhoog ….De lokale bevolking draagt , duwt , sleurt en trekt zich te pletter met etenswaren , met water , met plaatselijk gebrouwd spul , met in de éénpersoonszaakjes allerhande gekocht noodzakelijk gerief naar hun dorpsgemeenschap toe . Mannen naast hun Chinese fietsen , vrouwen al dan niet op blote voeten , kinderen armoedig aangekleed , iedereen is druk doende, is bezig met zijn/haar fysiek moeilijke taak uit te voeren . Zonder verpinken en met bewonderenswaardige moed want het steeds maar naar boven toe dat zij met hun lading moeten schuivend stappen …… Sociale Rechtvaardigheid is hier zeker geen troef . Als toerist kan men niet naast deze wantoestanden zien en het hopeloze is dat je het meemaakt , meebeleeft en met die hopeloze vraag blijft zitten : wat kan ik hier en nu er aan doen ? Kilo's frustratie .Het zou ons de schoonheid van dit land nog doen vergeten , dus : de aanblik van de zwart-grijze vulkaan , een perfecte kegelvorm , de 4750 m hoge Virunga , maakte de klimweg toch de moeite waard . Een bijna niet te vatten oerkracht straalt ervan uit ….er blijven naar kijken is simpelweg gewoon natuurlijk . Toch , schuin rechts voor ons op een ooit eens bewerkte heuvelrug valt een agressieve buizerd ( het moet toch zoiets zijn als vogelsoort ) een straathond aan : breedgespreide vleugels als afremming van zijn aanvalsdaling , klauwen opengesperd en recht vooruit , de snavel iets geopend klaar om flitssnel te happen . De hond bukt zich , de buizerd vliegt erover….einde tafereel . Dit terwijl een andere ( zijn vrouwtje ? ) in een nabije boomtop doodgemoedereerd haar prooi zit op te peuzelen . Na dit onverwachte intermezzo stappen we verder , hogerop vanzelfsprekend…tot we aan de gemeenschapsschool aanbelanden , hoe kan het anders : gebouwd op een heuvelrug . MABUNGO PRIMERY SCHOOL , DISTRICT KISORO . ….. De vorige dorpsschool in de omgeving van Lake Bunyonyi duikt in onze herinnering terug op….. dit is anders , dit is groter , maar voor de rest …. In één enkel klasje ( 1 ! ) zitten er om en bij de 160 ( 160 ! ) leerlingen , waar het gebouw in n ormale omstandigheden voorzien is voor 50 . Er zijn 2 ( 2 ! )leraars per 120 ( 120 ! ) kinderen . Op de grashelling voor de schoolgebouwtjes zitten 2 kinderen doelloos rond te hangen . Deze kindjes werden te vuil bevonden om toegelaten te worden in de school . En waarom zijn zij te vuil kunnen bevonden worden ? Omdat zij thuis geen water hebben . Asjeblief ! Hun vieze kleren zijn natuurlijk gescheurd hier en daar , het zijn eigenlijjk lompen ( ik denk dat dit de eerste lompen zijn die ik in mijn leven meemaak ) , schoenen hebben zij niet , in hun donkerbruine nog steeds blinkende ogen is er een zweem van - u vult het zelf maar in -……… En toch , en toch zijn en blijven al die schoolkinderen onschuldig-hartverwarmend , vriendelijk en blij met niets . Aan 't schooltje staat er een door de wind grijzig geworden paal . Aan deze paal wappert een nieuwe vlag , de vlag van Uganda . Hoop voor een betere toekomst ? Het blijft een open vraag maar hoop doet leven zegt men . Als dank voor ons bezoek wordt er gezongen en gedanst ( het oerritme zit in hun bloed ) """ we are sorry to say goodbye , we will be happy when you come back """ . No comment , behalve : turinaweeri@yahoo.com. Voor de verandering dalen we nu eens af , naar het dorp . Plaatselijke gebruiken worden overduidelijk aanschouwelijk voorgesteld : eten bereiden , een vloermat vlechten ( zolang een jonge vrouw dit niet kan mag ze niet huwen) , "transport " op het hoofd , een soort van draagberrie ritueel . Het klaargemaakte eten wordt opgediend in een huisje vol overgrote salonzetels rond een tafeltje . Een van de zetels is nat en de broek van de persoon die er op gaan zitten was ook …pampers e.d. zijn hier onbekend. Uit beleefdheid en zeker ook uit respect proeven we van het juist bereide eten , o.a. matoke . Ik doe alsof , niet alleen uit hygiëne overweging maar ook het gevoel hebbend dat ik hun weinig eten afpak . Lachend en wuivend neemt de vertegenwoordiging van de dorpsgemeenschap afscheid .Wij vervolgen onze afdaling (het moet niet altijd klimwerk zijn ) doorheen landbouwgebied , alwaar er basaltblokken ( vulkaangebied ) dienen uitgehakt te worden vooraleer er kan gemest ,gezaaid en geoogst worden . Deze basaltblokken worden op hun beurt dan weer gebruikt als fundering voor hun kleine huizen en , als het goedope behuizing betreft , zelfs voor muren . Na 4 uren " in het leven onderweg " te zijn geweest kunnen we terug in Travellers Rest bekomen . Travellers Rest …een betere benaming was niet mogelijk geweest . In de tuin genieten we van een verrijkend gesprek met Ronnie en Joanna , nippend aan onze koele Nile Special en/of Coca Cola's / Ruwenzori Water . Een perfecte namiddag dient zich aan , keuvelend over onze gezamelijke Uganda Experience , de pracht van het land , de rijkdom ervan aan fauna en flora , het lot van de mensen en hun en onze vooruitzichten . Een dolce far niente op zijn Afrikaans . Travellers Rest is een door en door zalige plek .Het mag wel eens . Dank zij Ronnie komt er T-Shirt maker effe langs met alle gevolgen van dien. In jeugdige complotstijl laten we voor elk van ons speciale T-shirts maken en voor onze Ronnie een heel speciale….grijns –grinnik – glimlach en ook wel grimlach …. Voor onszelf op de voorzijde : Gorillas , een beeltenis van een gorilla , en daaronder Uganda . Op, de achterzijde : mzungu in the mist . Voor Ronnie op de voorzijde idem dito maar op de achterzijde , naar een waardevol idee van Marina : V.I.D. Very Important Driver . We vinden het allemaal keitof en besluiten dit alles naar buiten te brengen op onze volgende en laatste halte want morgen dienen we na 2 overnachtingen reeds Travellers Rest te verlaten . Dit gebeurt met diepe spijt . Ieder van ons was er toch o zo graag . Op weg naar nog eens nieuwe horizonten …….Tsjop – tsjop .

We verlaten KISORO ( waar 2 kinderen , bij oma verblijvend , van Ronnie op school gaan / we zullen er nog tegenkomen want hier kost een degelijke school 600 UL daar waar het in Kampala 850 UL kost en het hier nog kwalitatief beter is ook ) richting Noord-Oost naar het laatste tussenstation vooraleer we de reis afsluiten in Entebbe : LAKE MBURO , EAGLE'S NEST . Eagle's Nest …dat het weer keisteil omhoog zal gaan , daar hebben we ons nu al mee verzoend want de naam EAGLE'S NEST spreekt wel voor zichzelf .We zullen er 2 x overnachten. Aldaar is de wake-up call gekoppeld aan de wake-up koffie 05.30 Hr . Blijkbaar een oude gewoonte welke terugkomt .

De route naar Eagle's Nest loopt verder zoals gebruikelijk : het is en blijft nu eenmaal zoals het is …als men in menselijke termen kan spreken over een handicap , wel , dan is deze route zwaar gehandicapt . De verkeersregels luiden : links rijden . Behoudsregels luiden : putten en eroderende afbrokkelingen vermijden . Gevolg = zig-zag verkeer in beide richtingen . Onbegrijpelijke bijkomstigheid blijft dan nog het gegeven dat de gemiddelde snelheid vrij behoorlijk blijft . Eigenlijk zo hoog dat het qua veiligheid niet meer evident is. Onze driver-gids blijft er ijskoud bij , zelfbewust en zelfverzekerd door de kracht van zijn voertuig . We rijden nu door een vlakker gedeelte in een redelijk breed dal , vol groen van de agrarische aanplantingen waartussen partijen van moerassen ingedijkt worden . Malatria kan hier nooit veraf zijn . " VIP's hold your calera's " zegt hij droogjes . We hebben er op dat moment geen idee van wat er dan wel echt de moeite waard zal zijn om te fotograferen…" here we come " …hij vertraagt merkelijk en aan onze linkerzijde verschijnen er , eigenlijk uit het niets een uitgerekte rij kraampjes met te koop gestelde landbouwproducten , vooral fruit . Hetgeen het gebeuren aantrekkelijk maakt is de wijze waarop de vrouwelijke verkopers de uitgebreide tijd hebben genomen om hun producten te etaleren : kleur bij kleur , kleine piramides bij kleine piramides en grote bij grote . Proper en rekening houdend met de hun geboden mogelijkheden zelfs verzorgd . Dat wij de prettig uitgestalde koopwaar fotograferen , geen probleem , doch de dames zelf laten overduidelijk blijken dat zijzelf niet wensen gefotografeerd te worden……Ter hoogte van het dorp SANGA draaien we 90° rechts de asfaltweg af , recht het stof in ; deze weg , steeds opgaand , zal ons na iets meer dan 10 km op onze Nature Lodge brengen : Eagle's Nest prachtig gelegen op een ogenschijnlijk onbereikbare hoge heuveltop De jeep zal trouwens al zijn 4x4 kracht dienen aan te wenden om erop te geraken . Het uitzicht is " wow-wow " . Je wordt er stil van .

Het natuurreservaat , in al zijn glorieuze uitgestrektheid , met zijn rimpelloze meer waarin de flora zich weerspiegelt , LAKE MBURO , lijkt wel een panorama zonder grenzen . De gezichtservaring is des ter puurder door de zuiver frisse lucht . Ronnie bekent dat deze plaats zijn uitverkoren plaats is . " It's my favourite ".TBegrijpelijk . … Na deze korte kennismaking , welke een lust voor het oog was , dalen we terug af naar het dorp tussen de bananenplantages . Een folkloristische groep vrouwen , opgevrolijkt door hun felle veelkleurige kleding , zal op een eenvoudig doch meeslepend ritme hun typische danskunsten ten beste geven . Muziek en gezang weergalmen in de omgeving : talrijke dorpskinderen , iets later gevolgd door de volwassen bevolking , komen op het voor hun feestelijke gebeuren af reeds in de handen klappend en sierlijk bewegend . Dans en gezang vermommen de realiteit van elke dag . Vanzelfsprekend ontbreekt het mandje voor een donatie niet . Het is goed besteed . teruggeronkt naar onze hoogliggende lodge .

Wat is nu eigenlijk het beste , gezien van op ons eenvoudig doch comfortabel terras ? Het fenomenale panorama ? De relaxsfeer door een koele Nile Special die rustig genieten mogelijk maakt ? Het zo moeilijk te definiëren licht en de daardoor ontstane kleuringen van de aarde , de begroeiing en het water ? Of is het niets anders dan de combinatie van dit alles ?

De avond valt geluidloos … De lichtgroene pracht wordt donkere verwondering … het wateroppervlak wordt puur zilver … Gods aarde op haar best …. De Schepping kan hier zichzelf zijn . De inplanting van de lodge maakt het mogelijk dat wij hiervan zo kunnen genieten . Dit impliceert evenwel dat wij de accommodaties ervan moeten aanvaarden . Men heeft er hier het best mogelijke van gemaakt . Ok . Wij mijmeren over de onmiddellijke toekomst want de reisweg , die intensieve ontdekkingstocht met onze nu geestelijke koffers vol nieuwe kennis en ervaring , vol begrip en onbegrip , vol bewondering en afgrijzen , vol mededogen en afschuw , vol hoop op "iets" veel beters voor dit land en haar mensen , onze medemensen , welnu , de horizon van het einde begint zich onmerkbaar maar niet te mislopen af te tekenen . We zijn blij en droevig tegelijkertijd . Wit en zwart , maar zeker niet de te verwachten mengeling : grijs . Neen , we zitten vol enthousiaste levenskleuren . Moeilijk te verwoorden .

Nog één dag , jongens , nog een godganse dag Afrika proeven , Afrika beleven en onvergankelijk laten inleven in je wezen . En dan : terug . Terug …is dit woord wel welgekomen ? Terug is weg . Wil mijn ziel hier wel weg ? Wil zij afscheid nemen van al wie en al wat ons hier , tevoren onbekend , op korte tijd toch o zo dierbaar geworden is en blijven zal ?

Maar eerst is er morgen . Een zeer vroege morgen om er zo lang mogelijk , vanaf de wake-up koffie , te kunnen van genieten:0600Hr, nog nooit zo graag zo vroeg opgestaan . Met de lichten aan de nog alomtegenwoordige donkerte ingereden…door de bananenplantage , door het nu nog even ingeslapen dorp , rechtsaf direct naar de inkomgate van het reservaat . De wachter verifieert onze documenten met een pil-lamp , de bareel gaat knarsend open , we stuiven het natuurpark binnen . Het wordt langzaam-langzaam door een behoedzame zon halfduister nog eerst , dan licht dat omzichtig leven tracht te brengen in deze god-zij-dank god-verlaten-plek ….Alles wat je ziet , ruikt , betast , hoort en voelt heeft nog die zalige onbezoedeldheid . De graseters laten zich meteen opmerken , talrijk als ze zijn . Non-agressieve beige-bruine elegantie , komisch grijze spekbollen op de loop met rechtopstaande antennes "" zwijn-zwijn …roger-roger …zwijn-zwijn ..over and out " ze zijn zo leuk als ze lelijk zijn …, paardjes welke vergeten zijn hun gestreepte pyjama's uit te doen , allen twijfelend tussen behoudsgezind weghollen of nieuwsgierig blijven aanstaren , beter poserend dan onnatuurlijke mannequins op de cat-walk ( waarom cat ? ) . Van die korte momenten moeten we gebruik maken om hen in beeld te houden , te brengen , vast te leggen en mee te pakken . We duiken steeds verder het laagland in over weggetjes als krokodillenruggen . Ook de vogels tonen ons hun magnifiek kleurenpallet . Tot nu toe een eigenlijk rustige , niet al te opwindende game-drive . Zelfs de buffels zijn blijkbaar nog half slaperig hun dag begonnen : ook zij zijn gemakzuchtig-lui benieuwd wie hen aanstaart . En hoe gaat dat dan in game-drives ? Achter elke hoek kan er een ontploffende onverwachtheid zijn . Opeens , na een bocht omsloten door struikgewas , een satanische aanblik : moeder natuur vermoord : vol walging kunnen we er eenvoudig niet naast kijken ( zelfs als zouden we dat gewild hebben ) het beeld drukte ons met een niet tegen te spreken kracht met de neus op de feiten : er ligt een zebra op de weg, doorspiesd . De speer heeft het vreedzame dier doorboord door zijn rug , doorheen zijn lijf en komt er door zijn buik terug uit …. Het moet minder dan 2 uur geleden gebeurd zijn : de ogen zijn nog klaar-helder , de buik is nog niet opgezwollen , er is geen algemene stuipstijfte . De smeerlappen ! Een goede 75 jaar geleden schreef eens een berucht iemand " hoe meer ik de mensen leer kennen , hoe meer ik van de dieren hou " … Willens-nillens raakt dit je toch en een wrange nasmaak is onvermijdbaar . We rijden verder , spiedend en zoekend , … waar is die éne katachtige welke ons nog in The Big Five ontbreekt , waar is die luipaard toch want dit is uitgerekend zijn territorium , zijn biotoop en de klok tikt …..Onze inspanningen ten spijt krijgen we hem/haar niet te zien ….nu toch nog niet .Succes ! Geluk ! op onze terugweg hebben we hde extreme meevaller van elanden te zien . Stel U noch Europese , noch Canadese elanden voor, daar hebben deze dieren niets maar dan ook niets mee te maken . Wat dien je je dan zelf wel voor te stellen ? Een ferm uit de kluitengewassen impala , groter dan een vaars en toch kleiner dan een dikke koe , met een soort zwabberende bult tussen kop en schouders , kleiner dan die bult bulten van Indische koebeesten maar toch niet bepaald klein . Geen al te grote hoorns , donkerbruine ogen en een traag kwispelende koestaart met een flosjke . Deze dieren welke exclusief ( let op dat woord ) hier voorkomen zijn uiteraard erg schuw , blijven dus duidelijk ( te ver ) op afstand en lopen direct weg bij alles wat hen niet vertrouwd voorkomt . Moeilijk dus om je weet wel wat . Toch . Op dat unieke moment komt er Toyota Rav4 aangereden . Stel je even een viool-symphonie voor en ineens klinkt daar een boertige bombardon . Zoiets moet het geweest zijn . Vier jonge Australische dames komen eventjes naast onze jeep parkeren (kuddegedrag zoals op de parking van een supermarkt waar ook iedereen zijn wagen samenhokt ) kijken meer dan verbaasd rond, (weten die wel in welk werelddeel ze zich bevinden , laat staan de rest ? ) en vragen doodgemoedereerd-onschuldig , eigenlijk kinderlijk- onnozel : " What's an eland ?" Op dit moment kan het echt niet anders : het heeft zwaar in Keulen gedonderd !....het was gemeend en echt geen grap …Toen kwam Merlijn te voorschijn welke uit zijn bekende hoed geen grote gekleurde vogel toverde maar " A big brown bird ! " Einde citaat . …" Where is that big brown bird ? " .. Ronnie hield zijn stuur vast want anders was hij omgevallen . We laten die meiden ter plekke . Gevaar dien je te mijden . We genieten ten volle voor de voorlaatste maal van de waarde van de zich aan ons vertonende Afrikaanse fauna en flora , waarvoor onze ogen alleen te beperkte meetinstrumenten zijn . Hopperdehop naar het arendsnest . Uitpuffen en voorbereiden voor de boottocht op LAKE MBURO .

Lake Mburo

Aan de dichtbegroeide oever van het meer , daar waar de boottochten hun rondvaart beginnen aan een ontboste strook in bijna kramiekerige gemotoriseerde platbodems, te bereiken met loopplanken welke hun beste tijd ogenschijnlijk gehad hebben , pratend over "de luipaard " , de tijd dodend met aan cola , water en Nile Special te nippen , in een prettig aandoende drink – en eetgelegenheid , komt een overheidsverantwoordelijke van de UWA ons uitleg vragen over die gedode zebra . Het is vooral de speer welke hem interesseert … Marina en Joke tonen de foto's , hij herkent de speerpunt en onderneemt onmiddellijk actie . Walkie – talkie gesprek met als resultaat dat er een tiental zwaar bewapende militairen ( AK47 want iets anders kennen ze hier blijkbaar niet ) zich professioneel verdekt zullen opstellen in de omgeving van het gedode dier . Hij vindt het vanzelfsprekend dat die stropers nog in de buurt zijn en zullen terugkeren om hun gemaakte buit binnen te halen . de konsekwentie is rechtlijnig-logisch : geen probleem , die stropers zullen zonder ook maar enige twijfel hetzelfde lot ondergaan als de door hen afgeslachte zebra . Zo simpel is dat . Daar waar in het noorden het natuurreservaat bedreigd wordt door Total wordt het natuurreservaat hier in het zuid-westen bedreigd door veehouders die hun koebeesten gaan laten grazen in de grasvlakte van het natuurreservaat .Op een weliswaar gecontroleerde manier , maar toch . In tegenstelling tot Zuid-Afrika en Namibië kennen de natuurreservaten in Uganda geen afsluitingen , met alle gevolgen van dien . Eenzelfde lot …..Ik vindt dat best compenserend goed . Hij helpt nog ons vaartuig(je) afduwen en de watergids begint onmiddellijk zijn specifieke uitleg …. Gestaafd door praktische kennis : hij vaart niet alleen langs de oevers , hij vaart ook in het overhangend struik- en takkengedeelte . Papyrussen spiegelen zich in het heldere water , vogels laten hun aantrekkelijke geluiden horen , hippo's maken zich kenbaar met hun grappig geknor , af en toe is er een opborreling van een zuurstof zoekende vis . Even verder , na een soms iets te lang durend op- en neergevaar in steeds dezelfde bushes tussen steeds dezelfde papyrussen met steeds dezelfde 3 nijlpaarden errond , bemerkt hij als eerste ( hoe zou het anders kunnen ?) tussen de flora een ervan bijna niet te onderscheiden iets : eerst jonge kleine krokodillen met opengesperde bek , even later een kanjer van een gedrocht , zonnend hoger op de oever , een valse indruk gevend van slaperigheid . Een lid van de moslimbroederschap zou het niet beter kunnen . De gids stuurt zijn boot regelrecht naar de andere kant van het meer ; reeds op de terugweg zijnde komen we een eenzame visser tegen die ons trots zijn vangst toont : een drietal tilapia's . Hij is er best trots op . Na onze krammakelijke aanmering vangt onze allerlaatste game-drive aan ….. Op het eerste zicht belooft het niet veel te worden want gedurende geruime tijd zien we gewoonweg niets . De zon , afrikaans moe van het intense schijnen begint reeds traagzaam aan haar afdaling , doet de savanne oker-glanzen waarin wij nog steeds met de moed der wanhoop op zoek blijven gaan naar die luipaard . Die allerlaatste ontbrekende schakel in de ketting van de " Vijf Groten " . Hopeloos of toch niet ? Zo " jagen " zonder resultaat is ontmoedigend , geeft je een gevoel van " het moe zijn " en wat veel erger is ondermijnt je positieve ingesteldheid . Hopeloos dus ? Nee ! Niet dank zij de jarenlange ervaring van onze gids-driver welke blijkbaar perfect kan inschatten waar dit majestueuze dier zich in deze omstandigheden kan bevinden. Zijn kennis , zijn " er –een-neus-voor-hebben " , wordt dubbel beloont : Moeder luipaard én een paar jongen ! O- n – g –e-l-o- f – e – l- i – j – k !!! Tijdens de laatste 10 minuten van onze laatste game-drive :dit ! Fenomenaal ! Zij blijft onverwacht rustig , zich bewust van haar prachtige kracht en laat zelfs een jong tussen haar en onze jeep . Je zou het zo beginnen strelen en er mee spelen …. En zeggen dat wij dat jong nog niet eens eerst in de gaten hadden tot ontreddering van Ronnie ….. De berggorillas waren voorzeker een (het) hoogtepunt doch dit kon evenwel ook tellen : onze BIG FIVE was compleet en dat kan voorwaar niet iedereen zeggen . In Eagle's Nest wisten ze het meteen ook .

LAKE MBURO / EAGLE'S NEST …….ligt al achter ons op weg naar ENTEBBE , naar ENTEBBE AIRPORT GUESTHOUSE , dat wij nog niet gezien hadden , want we waren daar toegekomen in de nacht en in diezelfde nacht er vertrokken . We passeren , ietwat minder enthousiast nu en dus ook minder gemotiveerd , LYAKONDE , een moerassig grensgebied tussen twee oude koninkrijken en twee talen , moerassig houdt in dat er malaria heerst , constant , dodelijk ( 90%) voor kinderen tussen de nul en de tien jaar , dodelijk ook voor ouderlingen … KYAZANGA wordt doorgereden , een stadje met allerlei soorten handeltjes , druk-druk , specialiteit matoke , maar wel zonder eigen water . We zien dus veel watertransporten : te voet , per fiets , per boda-boda maar hoofdzakelijk toch manueel . We naderen de stad MASAKA , welke eens de 5° grootste stad van Uganda was maar tijdens het bewind van Idi Amin zo goed als compleet verwoest werd door Tanzaniaanse troepen ( 1979 ) en nooit tot zijn heropstanding is kunnen komen - we rijden er omheen- ….nog verder bemerken we reeksen houten viskraampjes , op dat moment zijn we op minder dan 100 km van KAMPALA , soms bijna voor de helft gevuld dan weer akelig zo goed als leeg , met blinkend-verse vis uit het verder gelegen meer . Hier zijn we reeds twee en een half uur onderweg vanuit Mburo over goed geasfalteerde wegen ( Ronnie merkt op dat de huidige president Museveni uit deze regio afkomstig is , U denkt er dan maar het Uwe van nietwaar ) . We houden halt aan de EQUATOR in de plaats NKOZI. We lunchen er in een behoorlijk goed ingericht cafetaria annex cultuurshop . Aan de overzijde van de rijweg bevinden zich een tiental winkeltjes . Nr. 7 wordt uitgebaat door Esther en vorige medewerkster van Habari Travel en nu nog soms als zeer facultatieve inspringer . Zij wordt collegiaal aanbevolen . De aanbeveling blijkt gerechtvaardigd . Zij is niet alleen vriendelijk (naturel) maar ook erg sociaal en vraagt ons ook het winkeltje naast haar te bezoeken : haar vriendin heeft nog een baby …. Mooi toch . Tijdterwijl is het bij ons lunchrestaurantje een komen en gaan van groepjes blanke toeristen uit GB en USA , AUS. Ook . Zij blijken de Afrikaanse rust nog niet te hebben ontdekt . De westerse sfeer begint al op mijn zenuwen te werken . 12.45 Hr. Tsjop-tsjop , in een sneltreinvaart naar Entebbe . Hoe, dichter we Entebbe naderen , hoe drukker het wordt ….. vooral de Toyota Hiace taxibusjes ( nota bene steeds 4x4 hier ) zijn opvallend en opvallend gepersonaliseerd met overgrote opschriften , waarvan hier een bloemlezing volgt :

On time // God's property // Jesus is the Lord // OK // Sheik Isman // LIBERTY //Thank You // God is first // God bless You // God is good //All the time // Road dog // Noah's ark //Baby Kikeboo //God is able// Psalm 35 //Why always me //Friends // Perfect // Ave Maria // The divine mercy // Mashaallah // Never again // …. Aan verbeeldingskracht , geloof en humor duidelijk geen gebrek .

16 km voor Kampala verlaten we de overdrukke districtsweg en draaien rechts een landweg in van een behoorlijke zand-grind kwaliteit .Hierdoor wordt de reisroute aanzienlijk ingekort . Dit geeft ons eventjes een dubbel gevoel : ok omdat we dan sneller in Entebbe zijn maar evenzeer ook sneller bij het afscheid . We snorren absoluut niet traag Entebbe binnen langs een wijde bocht aan het Victoria meer . Aan de zogenaamde free beach dollen volwassenen en kinderen in het water . Ten stelligste verboden voor toeristen ! Iets hogerop rijden we voorbij de zich nog steeds in deze oude hoofdstad bevindende presidentiële residentie en nog geen 5 minuten later houden we definitief halt in ENTEBBE GUESTHOUSE . Sneller dan verwacht en misschien sneller dan gehoopt …Het guesthouse is gelegen in de oude bestuurswijk van het de toenmalige plakzwaaiende England . In deze wijk omkaderen grote tuinen verzorgde gebouwen . We denken automatisch terug aan Travellers Rest . Het guesthouse ademt een rustige sfeer uit , lijkt in zijn concept als twee druppels water op Travellers Rest ( maar dan in een iets kleinere uitvoering ) : een centrale tuin , knusse logeerverblijven , goed ingerichte eetruimte , op het eerste verdiep een kwalitatief goed souvenirswinkeltje . Janwillem stond al klaar met een welkomsdrankje . De reiskoffers nog niet uitgepakt hebbende zijn we toch al een kort memorisatie gesprek begonnen over de voorbije dagen ….en dan , wel verwacht want het kon niet anders ….het moment van afscheid van onze gids-chauffeur-toeverlaat- behoeder-reiskameraad – de beste ambassadeur van en voor zijn land – de laten ontdekker - onze reisVRIEND RONNIE . Dit hebben we zo lang als mogelijk was voor ons uitgeschoven want we wisten dat het pijn zou doen , véél pijn . Na amper drie weken samenzijn is het dus mogelijk dat uw hart doorboord wordt . Voor buitenstaanders misschien amper begrijp- en/of bevatbaar , voor ons bloedecht . Na nog een paar korte ( kon het anders ?) woordjes van ons allemaal samen en een woordje van hem , alles en elk van ons respectvol , een stevige handdruk , een kus , een omhelzing , een mekaar vastpakken zo , wetende , beseffende in merg en been , in hart en nieren , dat je deze integere man nooit zal kunnen vergeten en dat je jezelf erg gelukkig mag prijzen hem als medegezel gekend te mogen hebben . God nog aan toe het doet je echt wel wat !En ik voel me niet te beroerd om dit toe te geven ! " Take good care of You , my friend , please do! " fluister ik in zijn oor . Hij neemt me ook vast en zijn blik , zijn lichaam verraadt dat we hetzelfde delen , hetzelfde voelen . Ziel raakt ziel . …….Rest er ons nog een obligatoir uitwuiven met gebaren die boda-boda's ons geleerd hebben en hem zo dierbaar zijn : Ringvinger en wijsvinger omhoog een V vormend , met de rechterhand , zeggende " One nation – One People – One Uganda" . Intens . Ons mobiele bruine viertonhuis verdwijnt in dat bekende licht bruine – oker gele stof ….op weg naar huis , naar zijn vrouw , naar zijn kinderen . Een dubbele whisky helpt geen zier en ik heb de grootste moeite mijn tranen te bedwingen . Eigenlijk zouden we vol vreugde moeten zijn.

Douche , avondeten in de tuin , nog een babbeltje en dan het brede bed in onder de klamboe . Ogen toe , hart open . See you tomorrow bij het ontbijt ….Een nachtelijke regenbui tokkelt ons wakker . het gegrom van Simba , de rotweiler , klinkt geruststellend . Het wordt mijn nacht niet meer . Blij dat de ochtend zich aandient . Voor de rest zien we dan wel . Samen met Marina en Toine naar de markt in Kitoro , even buiten ons verblijfskwartier , en een aparte " gemeente als het ware , van Entebbe .

KITORO , tienduizend schuifelende voeten , tienduizend kleuren , bijwijlen stinkende kleuren in een marktgebeuren zoals het sinds mensenheugenis hier heeft plaatsgevonden : diverse niet sytrak omlijnde compartimenten : groenten – fruit – textiel – "electro" – plastieken huisgerief allerhande – houtskool – vlees kraampjes – vis kraampjes – hoenderhoeders met levend pluimvee in verroeste kooien – een verzamelplaats voor de taxibusjes welke MATATU genoemd worden – smidse – herstelplaats voor fietsen – een atelier om alles en nog wat te herstellen - ferro en non ferro handeltjes - . Om maar vte zeggen dat onze kuiervoormiddag goed gevuld was terwijl Joke de zoo van Entebbe ging bezoeken . 's Namiddags een doodgewoon dolce far niente . Nog een paar smskes naar huis in afwachting van het letterlijk laatste avondmaal tesamen . Morgen zouden we dan per taxi naar het centrum van Entebbe rijden en voor de rest zien we dan nog maar eens een keertje weer ….. In de loop van de namiddag maken we kennis met 6 Vlaamse jongeren , studenten 3°jaars geneeskunde ( Gent ) welke op strikt eigen kosten vrijwilligerswerk komen doen in de kliniek van Kumi : Kumi Hospital. VLAANDEREN op haar / zijn best . Graag verschaffen we hen alle bruikbare informatie en hulp bij het organiseren van hun rit naar Kampala . Een groepsfoto kon niet uitblijven . Keitoffe meiden en jongen .

Terug naar ons gezelschap . Ons groepje begint uiteen te spatten zoals vruchtbare druppels water : Ronnie is al weg , Joke vertrekt vanavond nog , Marina en Toine vergezellen ons morgen in de voormiddag naar Entebbe maar rijden zelf verder door naar Kampala. Janwillem biedt bons een potje ambachtelijke koffiebonen van KISORO aan , vertellende dat de Ugandese koffie ( Uganda is de 3° koffieproducent ter wereld ) op de internationale handelsmarkten verhandeld wordt als Tanzaniaanse koffie . Dit dankzij de corruptie van een of andere hoge regeringsambtenaar in de tijd van …

Het avondmaal is een smakelijke braai , tout court . Uitgespannen praatjes . Het afscheid van Joke …uitwuivend in een luxe taxibusje.We blijven tot laat op de avond keuvelen met Janwillem en dan het bed in voor morgen toch iet of wat fit te zijn voor die laatste vakantiedag ondanks het nu abnormaal drukke geronk van de UN vliegtuigen op Entebbe International Airport , waarvan 35% uitsluitend voorbehouden is voor de UN operaties welke hun acties van hieruit coördineren voor Congo , Sudan , Somalië . Er schijnt dus vanavond werk aan de winkel te zijn ….

U.N. welke in de Europese politieke berichtgevingen zowat als witte ridders worden voorgesteld blijken hier ter plekke niet aan die voorstellingen te beantwoorden , behalve de witte kleur . Hun steeds up-to-date gehouden materiaal kost handenvol geld . Maar hun status vraagt dat het materiaal steeds van het laatste nieuwe type moet zijn , ook de voertuigen om maar één voorbeeld te noemen . De witheid van hun imago verleent hen meer dan zomaar een status , het maakt hen ongenaakbaar , ontoegankelijk , arrogant. Hun regelmatige uitstapjes ook , vooral dan naar wildparken waar zij privilegies genieten. Tijdens ons verblijf heb ik nooit een besmeurd " wit " voertuig van hen gezien , steeds was het clean . Hun personeel ( ook de zuivere militairen ) verblijven niet in kazernes maar voor hen gehuurde verblijven , gaande van grote villas zoals in de onmiddellijke omgeving van het Lake Victoria - het Bangladesh House staat er dan op geschilderd – of in de directe residentiële omgeving van ons eigenste guesthouse : een soort van laagbouw appartementsvilla met rolprikkeldraad op de tuinmuur . Janwillem verklapte de huurprijs : 1.000,- USD per maand exclusief kosten .De hogere officieren verblijven in luxe-hotels . De eigen gouvernementele Ugandese corruptie maakt ook misbruik mogelijk en geniet er zelf van . Het maakt een mens toch allemaal wat minder onnozel …maar het maakt meteen ook zijn idealisme deels kapot .

De zon is ook wakker geworden maar bewaart toch nog die verfrissende koelte van de ochtend . Een lekkere kop pure Ugandese koffie , nog een beetje rokend , op ons terrasje pompt ons vol nieuwe moed voor de komende dag . Het Hiace-busje dat gisteravond ons Purmerends Joke naar Entebbe International Airport bracht staat opnieuw netjes te wachten op zijn nieuwe passagiers . Niemand ontkomt aan de beulenbijl van het vertrek . Maar , we gaan nog eerst eens Entebbe zelf verkennen , Entebbe waar we in de hoofdstraat , Kampala Road , definitief afscheid zullen nemen van onze (dat mag ik ondertussen wel stellen ) Tilburgse Marina en Toine. Zij rijden verder door naar Kampala . Op het kruispunt van deze straat en de afdalende straat ( Wilson Hill Lane ) naar het Victoria Lake toe drukken we mekaar de hand , wensen we mekaar het allerbeste toe , een wens bezegeld met een kus . Tot weerziens , wie weet ? Door het raampje uitgestoken armen en wuivende handen . 40 vingers wijzen naar de hemel . Joke zal intussentijd reeds thuis zijn of ten minste op Schiphol . Effe slikken en blijven wuiven …alles vervloeit … Mijn Haags Annelotte nichtje zei ooit eens tijdens een wandeling " het leven is een aaneenschakeling van ontmoetingen en afscheid nemen . Zoals een trein die steeds verder rijdt , in elk station stappen er mensen op en stappen er mensen af ." Ik kan er geen betere woorden voor vinden .

We struinen heuvelafwaarts naar het meer toe , laten The Botanic Gardens aan onze rechterzijde liggen links afdraaiend Berkeley Road op . Een groot nieuw bouwproject is in volle realisatie , zijnde een combinatie van wooncomplexen met een shopping center …We blijven verder afdalen – hetgeen belooft voor het teruggaan – tot aan de oevers van het meer . Eigenlijk een binnenzee want haar oppervlakte is zo groot als Nederland en België tezamen. Het water lijkt uitnodigend maar bevat dodelijke bacteriën . Het uitzicht doet ons wat aan Jamaïca denken : water – een strook wit zand – bomen en struiken . Het strand is amper een paar meter breed . In de verte rechts zien we de haven aan het uiteinde van een donkergroene heuvel . Er zijn een drietal cafétaria's , netjes verzorgd , luxueus bijna zelfs , en dat is het dan . We kiezen er eentje uit , Goretti , en genieten van een Coke onder tropisch groen . In drie tussentijden gaan we terug naar Kampala Road . De privé taxi kost ons 15000 UL om ons tot in het Guesthouse te brengen . Voor wat beteft de wijken welke wij bezochten bleek Entebbe niets anders dan een indommelend provinciaal stadje te zijn . Hun als handelsdrukke aangemelde Kampala Road is dit amper over een paar honderd meter waar alles geconcentreerd is . Het stelt allemaal niet veel voor . Wel moet gezegd dat vanaf Kampala Road tot aan de oevers van het meer de stad nog rustig getuigt van haar koloniaal verleden met gebouwen welke je als villas zou kunnen beschouwen ingeplant in grote tuinen .

Zo , dat was het dan . De rest van de dag zullen we afwachtend verpozen in de tuin , de neuzen nu meer en meer en tenslotte volledig naar huis gericht , denkend aan onze sympathieke reisgenoten thuis en in Kampala , denkend aan ronnie die weer op de baan zit te "tsjop-tsjoppen " ( de drivers worden immers per gepresteerde dag betaald ) . We bekijken van op afstand , fysiek dichtbij maar mentaal mijlenver , het aankomen en vertrekken van reizigers . Diegenen die aankomen weten hoogstwaarschijnlijk niet wat hun te wachten staat en diegenen die vertrekken weten het maar al te goed . Even grinniken mag wel . 21 dagen intensieve vakantie zitten erop ; intensief was het voorwaar gewis en zeker maar of het " vakantie " was blijft een open vraag . Janwillem komt na een uitgebreide babbel ook afscheid nemen . Toffe kerel . En ; zoals het hele jaar door hier : 06.30 Hr het wordt licht , 07.10 Hr het is volop licht , 1900 Hr de avond valt , 1940 Hr het is pikdonker .

Uganda

Een land als een levensverijkend infuus . Uganda raak ik nooit meer kwijt : in kranten , tijdschriften , magazines , Tv commentaren , boeken zal ik blijven op zoek gaan naar dit land , deze mensen , deze wildparken , deze duizend heuvels . UGANDA .

Een woord van dank :

Habari Travel , voor haar uitstekende organisatie en planning

Joke , voor haar zo goed als top professionele kennis , welke zij met ons deelde , voor haar geëngageerde fotografie , voor haar gezelschap

Marina en Toine , voor hun enthousiast positivisme , hun moedgevende aanwezigheid , hun alertheid tot ontdekken

Ronnie , omdat Uganda zich geen betere ambassadeur wensen kan.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Parel van Afrika Reis door Piet Hoeben is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-reis-piet-hoeben/feed/ 0
Maatwerk bij Habari Travel – Francis en Jean https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/maatwerk-habari-travel-francis-en-jean/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/maatwerk-habari-travel-francis-en-jean/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:12:26 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=580 Jean en Francis hebben zelf een bijzondere reis uitgestippeld. Ze wilden graag met z'n tweeën reizen, en wandelen leek voor hun zeer belangrijk. In hun eigen woorden: "In uw voorstel worden meerdere parken bezocht. Is het mogelijk wat minder parken te bezoeken en wat meer dagen onder leiding van een gids te voet er op uit te trekken (evt meerdaagse trekkings)?"

Het bericht Maatwerk bij Habari Travel – Francis en Jean is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Maatwerk bij Habari Travel - Francis en Jean

Jean en Francis hebben zelf een bijzondere reis uitgestippeld. Ze wilden graag met z'n tweeën reizen, en wandelen leek voor hun zeer belangrijk. In hun eigen woorden: "In uw voorstel worden meerdere parken bezocht. Is het mogelijk wat minder parken te bezoeken en wat meer dagen onder leiding van een gids te voet er op uit te trekken (evt meerdaagse trekkings)?"

Uiteindelijk hebben ze een zeer bijzondere reis gemaakt naar Kidepo Valley, de Ruwenzori beklommen, de Gorilla?s bezocht en een unieke wandeling van Kisoro naar Lake Bunyonyi gemaakt. Hieronder leest u hun verslag!

Door Francis en Jean

Hoi Bart,
We zijn inderdaad alweer een paar dagen thuis en we zijn (helaas) weer helemaal gewend. Het was onze eerste keer in Afrika en het was een hele mooie vakantie. Onze complimenten voor het programma wat je hebt samengesteld. Wij waren ook enorm tevreden met onze gids Richard. Hij was erg proactief en hij kent Uganda heel goed. We zijn, op zijn aanraden, een dag eerder vertrokken vanuit Kidepo Valley en hebben een dag in Murchison Falls doorgebracht. Enerzijds omdat een dag extra in Kidepo weinig extra te bieden had en anderzijds omdat de terugweg naar Hoima te lang was voor 1 dag.

De gamewalk in Kidepo vonden we super. Als je te voet bent, zie, hoor en ruik je zo veel meer. Het is een hele aparte ervaring als je door de savanne loopt, tussen de olifanten, buffels, zebra's en antilopen. Wij vonden Kidepo qua landschap het mooiste park.
Het grote voordeel aan ons programma vonden wij dat het geen aaneenschakeling was van parken en gamedrives. Iedere gamedrive is mooi en hoewel we 1000-den buffels hebben gezien, we blijven ze indrukwekkend vinden. Echter, Uganda heeft veel meer te bieden en we zijn blij dat we dat we veel meer hebben gezien.

De Rwenzori was prachtig. Zie de bijgevoegde foto's. Het is een uniek landschap en doet soms zelfs wat spookachtig aan met de snel opkomende mist. Iedereen met een goede conditie, een gezond lichaam en met de goede uitrusting moet deze wandeling kunnen maken. Het is op sommige momenten natuurlijk wel eens zwaar, maar de uitzichten maken dat allemaal goed. We hebben de trekking in het natte seizoen gemaakt en dat leverde wel wat extra hindernissen op. Zo zijn laarzen echt noodzakelijk (door het vele moeras) van dag 2 t/m 6 en kan je deze het beste zelf meenemen.
De hutten op de route zijn erg primitief, maar ruim voldoende. De belevenis is natuurlijk afhankelijk van de verwachtingen. Als je de trekking doet wanneer er meerder mensen aanwezig zijn (hoogseizoen), is een eigen matje (zo'n inflatable matje) om op te slapen ook geen overbodige luxe. Er zijn nl maar weinig matrassen (wij hadden er genoeg).
Wel vonden we het op sommige stukken gevaarlijk. We hebben geregeld met handen en voeten moeten klauteren, zowel bergop als bergaf. Met name tijdens de dagen 2 t/m 6 hadden weinig met echt wandelen te maken. We zijn zelf gelukkig zonder kleerscheuren weer thuisgekomen, maar je moet iedere minuut heel goed blijven opletten (regelmatig worden mensen gered). Vaak zijn trappen en bruggen niet/moeilijk begaanbaar.
Bij terugkomst hebben de mountaineering service gewezen op hun eigen missie en visie (o.a intact houden van paden, trappen en bruggen) en aangegeven dat hier wel wat geld aan gespendeerd zou kunnen worden (de trip kost genoeg en ze houden genoeg over). Ik denk dat je lang genoeg in Uganda woont om te weten dat dit niet gaat gebeuren......
Voor we vertrokken hebben we in het Rwenzori Base Camp geslapen. Onze ervaring met dit hotel is niet echt goed. De mountaineering service heeft zelf ook een lodge/base camp en volgens Richard was dat ook beter. Wellicht een tip voor de volgende keer.

Wat de wandeling van Kisoro naar Lake Bunyonyi betreft, deze was ook top. We hebben genoten van het prachtige landschap en iedereen die we onderweg tegenkwamen. In die streek wordt er helaas door sommige mensen gebedeld, maar onze gids wist hier goed mee om te gaan. We zijn vaak gevolgd door groepjes kinderen (soms ook tieners en volwassenen) die zonder opdringerig te zijn het heel leuk vonden om met ons een tijd mee te lopen en/of op de foto te komen (wel altijd van tevoren gevraagd).
Wel was er wat onduidelijkheid. We hadden 2 dagen ervoor een gids voor de Village walk door Kisoro (Robert) en dat bleek ook onze gids voor deze 2-daagse wandeling. Hij gaf toen echter aan dat dit ook in 1 dag te lopen was. Hij is een echte vogelliefhebber en loopt erg rustig omdat hij bij veel vogeltjes stopt.... Maar zelfs zijn lage tempo was het volgens hem op 1 dag te lopen (7 a 8 uur). Wij gingen er dus van uit dat hetgeen wij op 1 dag liepen voor 2 dagen gepland was. We werden buiten Kisoro afgezet en hebben ruim 9.5 uur gelopen. Toen we aankwamen bij een camp site (Richard stond al op ons te wachten) werd ons pas duidelijk dat dit de geplande overnachtingplaats was en dat we de volgende dag nog 5 uur lopen voor de boeg hadden.
We hebben er toen voor gekozen toch door te rijden naar Kalebas en daar 2 nachten te zitten.
Ondanks de verwarring hadden we de wandeling niet willen missen. Het is de enige keer geweest dat we echt met de lokale bevolking in aanraking konden komen en het landschap is hier prachtig. Dit was wel echt één van de hoogtepunten. Ik kan je aanraden om het op te nemen in je programma.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Maatwerk bij Habari Travel – Francis en Jean is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/maatwerk-habari-travel-francis-en-jean/feed/ 0
Kort Afrikaans, februari 2014, Patricia Neeleman https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/kort-afrikaans-februari-2014-patricia-neeleman/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/kort-afrikaans-februari-2014-patricia-neeleman/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:08:56 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=577 Samen met Linda heb ik een reis naar Oeganda geboekt (via Habari Travel) en donderdagochtend 13 februari 2014 om tien uur vliegen we naar Entebbe. Na een korte stop in Kigali (Rwanda) komen we om tien uur 's avonds aan in Entebbe waar we de eerste twee dagen zullen verblijven in het airport guesthouse van de reisorganisatie.

Het bericht Kort Afrikaans, februari 2014, Patricia Neeleman is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Kort Afrikaans, februari 2014, Patricia Neeleman

Eindelijk is het zover!

Samen met Linda heb ik een reis naar Oeganda geboekt (via Habari Travel) en donderdagochtend 13 februari 2014 om tien uur vliegen we naar Entebbe. Na een korte stop in Kigali (Rwanda) komen we om tien uur 's avonds aan in Entebbe waar we de eerste twee dagen zullen verblijven in het airport guesthouse van de reisorganisatie.

De aankomst op het vliegveld verloopt soepel, inclusief visum (50 dollar) en het afnemen van vingerafdrukken. In de aankomsthal worden we netjes opgewacht door een chauffeur van Habari die ons binnen 10 minuten in het guesthouse brengt waar we vriendelijk worden ontvangen door Ellen. Het is dan inmiddels al ruim half twaalf (twee uur tijdsverschil met Nederland).

We zijn allebei moe van de tien uur lange vlucht en we krijgen nog een heerlijk pompoensoepje voor op onze lege maag.

Die avond slapen we allebei helaas niet goed door de jankende en blaffende honden in de omgeving van het guesthouse.

Vrijdag 14 februari

Na een heerlijk ontbijt met ananas (zoveel zoeter dan in Nederland), meloen, kleine banaantjes, sapje en een bananenpannenkoek beginnen we de dag goed.

We maken ook kennis met Jan-Willem die ons informeert wat er zoal te doen is en waar je allemaal op moet letten.

Fijn ook om te weten dat we gelukkig niet zoveel geld gewisseld hadden op het vliegveld omdat nu bleek dat de koers daar belabberd is en je dus beter in de stad kunt wisselen.

Die ochtend regelen we een Oegandese simcard met airtime. Daarmee kun je in het hele land goedkoop internetten en bellen, gewoon met je eigen telefoon. We kiezen voor de mobiele operator MTN omdat die het beste bereik schijnt te hebben.

In de middag nemen we een taxi naar de dierentuin en we besluiten daar om ook een gids in te huren. We krijgen de gelegenheid om giraffen te voeren met snoepjes. Wat pakken die de snoepjes zachtjes met hun bek aan. Heel lief!

We lunchen in de dierentuin en daarna gaan we weer naar het guesthouse, waar wij heerlijk avondeten krijgen met soep vooraf, hoofdgerecht en een toetje.

Zaterdag 15 februari

Een rustige dag, we maken alvast kennis met Felix, die ook in onze groep blijkt te zitten waarmee we de volgende dag op pad zullen gaan. En we maken kennis met onze chauffeur Ronnie die ons vertelt dat wij zondagochtend om 8 uur zullen vertrekken.

Vanavond genieten we van een heerlijke barbecue met aardappels, rijst, heerlijke spinazie en andere groenten, vis, kip, salade, soep en opnieuw heerlijk fruit als toetje.

Zondag 16 februari

Vannacht zijn onze andere reisgenoten aangekomen: Esther, Ziggy, Mathias en Chris (zijn moeder). We zijn met zeven personen totaal.

We vertrekken op tijd en maken onze eerste bush stop (piesen achter een boom). Tijdens de tweede stop maakt Ronnie met een groot mes een sappige zoete ananas en meloen klaar die we met z'n allen opeten.

Tijdens de rit zien we van alles, je kijkt echt je ogen uit! Kinderen zwaaien. Een varken wordt op achterop een brommer vervoerd. Ontelbaar veel fietsende mensen. Mensen die met jerrycans water halen bij een waterput of uit een poeltje (smerig) water. Mensen met enorme trossen bananen op hun fiets. Vrouwen die manden of brandhout op hun hoofd dragen.

Je moet dus even omschakelen met de wereld waar wij vandaan komen met al onze 'luxe' zaken zoals bijvoorbeeld kraanwater.

Om drie uur hebben wij een late lunch en om vier uur komen wij na een onverharde weg aan op onze bestemming: Kibale Forest Camp. Dit wordt onze eerste nacht in een tent met een douche die op verzoek gevuld wordt met warm water. De wc is ecologisch, wat wil zeggen dat als je wat hebt laten vallen in het donkere gat, je er simpelweg een schep zand overheen gooit.

Hier worden wij hartelijk ontvangen met een verfrissingsdoekje en een drankje. We krijgen in de avond een briefing voor de volgende dag: om half acht ontbijt en om acht uur vertrek naar de chimpansees en 's middags een wandeling door het moeras.

's Avonds eten we heerlijk: tomaat gevuld met met gehakt, pompoensoep, rundvlees met groente en rijst en als toetje heerlijke chocoladecake met chocoladesaus. Ook voor de vegetariër werd iets lekkers klaar gemaakt.

Maandag 17 februari

Op pad naar de chimpansees. We krijgen een korte briefing en Linda en ik worden bij twee andere Nederlanders en twee Engelsen ingedeeld en krijgen ranger Henriette toegewezen. In het bos lopen we in rap tempo achter haar aan en na een half uurtje vinden we de groep chimpansees. De gids vertelt de namen en leeftijden. Ik kan mooie foto’s maken. We mogen precies één uur blijven.

De mannetjes chimps zitten beneden en de dames zitten bovenin de bomen en laten zich niet snel zien.

Je moet wel oppassen voor het fruit dat ze eten, dat wordt soms naar beneden gegooid en dat kan best zeer doen als je het op je kop krijgt. Ook wordt er soms een plas gedaan vanuit de bomen, ook daar moet je dus best voor oppassen.

Bij elkaar echt een hele indrukwekkende ervaring om zo dicht bij deze dieren te kunnen zijn en waarbij ze zo gewoon hun gang gaan.

Tijdens het teruglopen wordt er nog veel verteld over de chimpansees. Ook krijgen we uitleg over bosolifanten die zich tegoed kunnen doen aan bepaalde planten waardoor ze dronken worden en dan moet je ze zeker niet tegenkomen. Mocht dit zo zijn dan vuurt de ranger altijd een waarschuwingsschot.

Bij terugkomst in het kamp krijgen we lunch: tomatensoep en spaghetti.

Daarna op weg naar het moeras. Hier krijgen wij ook een gids mee. De wandeling duurt ongeveer twee uur. Onderweg zien we veel vlinders en aapjes. En je kunt aan het eind leuke zelfgemaakte souvenirs kopen, chimpansees gemaakt van klei.

Bij terugkomst in het Kibale Forest Camp krijgen wij om half zes een show van een groep weeskinderen. Ze zingen liedjes, lezen gedichten voor en dansen voor ons. Op het laatst danst onze hele groep mee wat ontzettend leuk is. Na afloop kopen we nog wat kleinigheidjes.

Daarna het avondeten, bestaande uit avocado, champignonsoep, kip, groenten, aardappel en als toetje cake.

We kijken terug op een mooie dag. En dan nu slapen in de safaritent. Na tien uur is er geen elektriciteit en dus geen licht meer. Apparaten als telefoon en fotocamera kun je opladen bij de bar.

Dinsdag 18 februari

Na het ontbijt komen we om half een aan in Queen Elizabeth National Park. Dit is een echte safaritent op palen met een mooie buitendouche. We worden weer ontvangen met een drankje. Bij de briefing wordt uitgelegd dat je ‘s avonds en in de vroege ochtend (in het donker) niet alleen over het terrein mag lopen vanwege de wilde beesten die soms ook op het terrein komen. Vooral de nijlpaarden kunnen gevaarlijk zijn!

Als lunch krijgen we tomatensoep en nasi: heerlijk!

Om twee uur 's middags rijden we door het park naar het Kazinga kanaal waar een boot op ons wacht waarmee we twee uurtjes gaan varen.

Een prachtige boottocht met heel veel nijlpaarden, krokodillen, buffels, olifanten, apen en verschillende soorten vogels aan de waterkant. Met goede uitleg van een ranger. Zo zien we een olifant die zonder staart loopt die dus waarschijnlijk gepakt was door een krokodil. Er druppelt nog bloed vanaf. De ranger gaat gelijk iemand telefonisch waarschuwen zodat de olifant even behandeld kan worden voor infecties.

Bij terugkomst krijgen we geheel onverwachts een gids mee voor het park en daardoor mogen we ook off-road en komen we vier leeuwen tegen! Een leeuw is nog bezig een prooi te verorberen. Heel bijzonder om dit te mogen aanschouwen. Daarna volgt nog een avondgamedrive.

Tijdens de terugrit naar het kamp (in de schemering) staat Ronnie opeens bovenop de rem. In het licht van de koplampen zien we waarom: een kudde olifanten staat midden op de weg. Indrukwekkend! We maken wat geluid met de auto en ook aan de andere kant deed een auto hetzelfde en zo vertrekken de olifanten weer terug het bos in.

We zijn net op tijd voor het eten. Snel even douchen onder onze buitendouche en we worden weer terug begeleid naar het avondeten.

De eettafels staan rond het kampvuur onder een heldere sterrenhemel, met achtergrondgeluiden van nijlpaarden. Hoe mooi kun je het hebben! Champignonsoep, salade, aardappelpuree, groenten, rosbief en als toetje cake met vanillesaus. Smaakt weer heerlijk. Daarna onder begeleiding weer terug naar onze tent.

Woensdag 19 februari

Vandaag kunnen we in alle vroegte een warme douche nemen. En dan om zeven uur weer een gamedrive. Helaas geen leeuwen deze keer. Bij terugkomst krijgen we ontbijt en daarna op weg naar de volgende bestemming: de gorilla lodge. De weg er naar toe was hobbelig maar weer een heel ander landschap. We zien prachtige meren. Onderweg krijgen we uitleg over koffievelden, theevelden en bananen: bananen om te koken, om bier van te maken en hele kleine superzoete banaantjes.

Om half vijf arriveren we bij de gorilla lodge, dit keer een huisje met elektriciteit. We worden weer opgewacht met thee of een frisdrankje. Het restaurant is even omhoog klimmen vanaf de slaapkamers.

Vanavond vertelt Ronnie ons over de gorilla track die we morgen zullen maken: "Let niet op de tijd. Geniet van het moment. Help elkaar op moeilijke momenten. Laat de zwakste vooraan lopen." Nu word ik wel al een beetje zenuwachtig.

Donderdag 20 februari 2014

Vannacht hoor ik wat ritselen in de plastic zak met vuile was maar ik ben te moe om te gaan kijken. De volgende ochtend dus alle kleding maar even goed uitgeschud voor de deur, maar wat het ook was, het was al weg.

Na het ontbijt krijgen we ons lunchpakket mee voor in het oerwoud. Om acht uur arriveren we bij het gorilla point. Daar krijgen wij uitleg van een ranger. Ranger Herbert gaat met ons mee naar de berggorillagroep Bweza. Ook gaan er nog twee andere rangers mee en een politieagent. Ook kun je een drager nemen die je rugzak draagt en die je een helpende hand geeft bij moeilijke (steile en glibberige) stukken.

Voor onze groep gorilla’s starten we van een ander punt wat 30 minuten rijden is met de auto. Ik krijg Scovia toegewezen, een lief meisje van 19 jaar. De rest krijgt een jongen toegewezen. Het eerste stuk lopen we langzaam naar boven. Aan onze groep is ook een Japanse dame toegevoegd die op verkeerde schoenen loopt. We merken al snel dat zij erg langzaam is, dus laten we haar vooraan lopen.

Bovenop de eerste berg hebben we een kleine pauze en gaan we het bos in, daarna wordt het echt oerwoud. Daar wordt het lopen een stuk moeilijker, het heet dus niet voor niks Bwindi Impenetrable Forest. Intussen horen we dat de berggorilla’s zijn gespot! De ranger hakt de planten weg en zo banen we ons een weg naar boven. Letterlijk naar boven. En op die momenten ben ik erg blij met de helpende hand van Scovia.

Om twee uur 's middags vinden we de gorilla’s, heel indrukwekkend! We staan op een helling. Als een ranger wat groen weghakt zodat we een gorilla wat beter kunnen bekijken, reageert deze even wat geïrriteerd en springt een paar meter naar voren, waardoor het even een spannend moment is. Maar je moet nu eenmaal stil blijven staan, je mag echt nooit wegrennen!

De gorillagroep zit best ver verspreid van elkaar. Er wordt verteld dat er ruzie in de groep is geweest waardoor sommigen even bij elkaar uit de buurt wilden blijven. Dit is een groep van negen maar wij zien er maar vier. De silverback, de grote baas, ligt lekker te relaxen. We schieten een paar mooie plaatjes, met een beetje hulp van de ranger.

Na een uurtje is het weer voorbij. We klimmen terug naar boven en na een pauze van een half uurtje gaan we via een shortcut steil naar beneden. We hebben tuinhandschoentjes aan omdat sommige takken nogal prikken. Vooral door de slome Japanse doen we er erg lang over en sta je soms te balanceren op een ongemakkelijke plek voordat je weer verder kunt.

Later horen we dat de groep met Belgen al om twee uur in de lodge terug was na het bezoek aan de gorilla's. Dus het is niet te voorspellen of het snel lukt of niet (en of iedereen de juiste schoenen aan heeft).

Om half zes krijgen we ons certificaat van Herbert uitgereikt met een mooie speech. Het laatste stukje naar beneden kunnen we in de laadbak van een auto meerijden.

Beneden staan schoolkinderen te zingen en je kunt wat souvenirs kopen.

Omdat je met het vliegtuig maar liefst 46 kilo aan bagage mag meenemen hebben we vanuit Nederland flink wat kleding en schoenen meegenomen dat we hier weggeven aan de kinderen (en volwassen), die er heel blij mee zijn!

Aan mijn drager Scovia geef ik een leuke fooi plus mijn handschoenen en fleecetrui. En ik maak mooie foto van haar die ik beloof te mailen.

Onderweg kopen we nog snel een (helaas warm) flesje cola.

Bij terugkomst moeten we weer snel eten. En oef, ik voel mijn spieren al stijf worden, helaas moeten we weer naar boven lopen als we gaan eten.

Vrijdag 21 februari

Om acht uur vertrekken we naar onze laatste plek van de vakantie: Lake Mburo.

We kunnen kiezen voor de snelste weg of een iets langere en hobbelige maar met mooie uitzichten. We kiezen voor het laatste en kunnen genieten van het prachtige meer van Bunyonyi.

Rond drie uur komen we aan op de bestemming en we worden vriendelijk ontvangen. De lodge is gebouwd boven op de top van een heuvel met heel mooi uitzicht over het meer en de omgeving. Ook hebben we hier een …. bananentoilet! Je legt een bananenblad neer voor je iets doet en dan met een voetpedaal zorg je ervoor dat alles naar beneden valt.

Om vier uur maken we ons op voor de avondgamedrive. In dit park zie je veel knobbelzwijnen, zebra’s, waterbokken, andere soorten bambi’s en bij het meer de nijlpaarden. Die blijf ik toch heel leuk vinden. Daar zitten we tot de zon ondergaat. Ik schiet nog een paar mooie plaatjes. Bij terugkomst is het donker en dus eten we bij kaarslicht: heerlijke tomatensoep, tomatensalade en aardappels, rijst met vlees en groenten. Het toetje is een flinterdunne crèpe met honing. Heerlijk!

Zaterdag 22 februari

Vanochtend om zeven uur weer een gamedrive. De nijlpaarden zijn wat verder weg en verder hebben we vooral veel dezelfde dieren gespot. Helaas geen leeuw. Soms ruikt het erg ... maar dan ligt er een dood dier te rotten.

Na het ontbijt rijden we terug richting Kampala. We stoppen bij Equator Point waar we lunchen en er genoeg souvirshops naast elkaar zitten om de laatste inkopen te doen voor we naar huis gaan. Heerlijk een banaan-ananassapje op. Onderweg slaan we de laatste indrukken van het land op.

Rond half vijf arriveren we in Entebbe bij het airport guesthouse. We worden welkom geheten door Jan-Willem en Ellen. Helaas is er een probleem met het water, waardoor je niet kunt douchen en dus ga ik niet zo heel fris het vliegtuig in. Maar goed, dit is Afrika en dan kun je alles verwachten.

We genieten nog één keer van een heerlijke maaltijd door hun superkok!

Daarna nemen we afscheid van onze chauffeur Ronnie. En van Felix die nog verder gaat reizen. De rest van de groep gaat in de avond naar huis. We wisselen e-mailadressen en facebooknamen uit om elkaars foto’s uit te kunnen wisselen.

Het was een mooie indrukwekkende week waar ik leuk op terug kan kijken, en nog lang van kan nagenieten!

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Kort Afrikaans, februari 2014, Patricia Neeleman is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/kort-afrikaans-februari-2014-patricia-neeleman/feed/ 0
Individueel Uganda & Rwanda – Ton en Annemiek https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/individueel-uganda-rwanda-ton-en-annemiek/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/individueel-uganda-rwanda-ton-en-annemiek/#respond Thu, 27 Apr 2017 10:04:51 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=575 Op zondag in de loop van de middag zeggen we de katten, die door de rugzakken in de kamer de bui al zien hangen, gedag en vertrekken richting Zaventem. Na een vlotte rit wijst het navigatiesysteem ons in één keer de weg naar ons hotel (de eerste in een forse reeks) en kunnen we rustig een hapje gaan eten in bruisend Zaventem. Maar eerst bij een van de plaatselijke kroegen een biertje want het is België per slot van rekening.

Het bericht Individueel Uganda & Rwanda – Ton en Annemiek is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Individueel Uganda & Rwanda - Ton en Annemiek

5 t/m 28 juli 2009

Door Ton en Annemiek

"Op zondag in de loop van de middag zeggen we de katten, die door de rugzakken in de kamer de bui al zien hangen, gedag en vertrekken richting Zaventem. Na een vlotte rit wijst het navigatiesysteem ons in één keer de weg naar ons hotel (de eerste in een forse reeks) en kunnen we rustig een hapje gaan eten in bruisend Zaventem. Maar eerst bij een van de plaatselijke kroegen een biertje want het is België per slot van rekening.

Na een onrustige nacht in een wat te warme kamer, met al erg vroeg veel kabaal buiten, met de taxi naar het vliegveld. De auto blijft de komende drie weken op de parkeerplaats van het hotel staan, en aan het aantal NL kentekenplaten te zien zijn we niet de enigen die op deze manier op parkeerkosten bezuinigen. Na een vlotte incheck (via internet inchecken was mislukt) ruim op tijd bij de gate. Ook het vliegtuig is op tijd dus al snel zijn we onderweg naar Entebbe. In het vliegtuig de prettige ontdekking dat we stoelen op de voorste rij hebben en dus wat extra beenruimte. Onderweg prettige service van het BrusselsAirlines personeel, die niet voor de KLM onderdoet. Met wat vertraging onderweg door tegenwind en nogal wat buien waar omheen gevlogen wordt, na een doorstart dan toch aan de grond op Entebbe. En daar gelijk de eerste kennismaking met het "paperwork" in Uganda. Eerst een schriftelijke verklaring afgeven dat je geen griepverschijnselen hebt. De ingevulde formulieren worden door man/vrouw in witte jas met mondkapje en plastic handschoenen bekeken en afgestempeld. Het visum gaat sneller, $50 en klaar is kees. De bagage lijkt aanvankelijk niet door te komen (en dan is het geen prettig bericht dat het regelmatig voorkomt dat een deel van de bagage niet in Entebbe wordt uitgeladen maar pas op de tweede bestemming Nairobi), maar uiteindelijk zijn onze twee tassen er toch.

In de hal worden we opgewacht door onze breed lachende gids/chauffeur voor de komende tijd: Richard. Hij brengt ons in de Landcruiser die de komende weken ons werkpaard zal zijn naar onze eerste overnachtingsplaats in Uganda brengt, het Entebbe Airport Guesthouse. Daar worden we door Mr Paul, een sympathieke Nederlander die wel wat heeft van Hugo von Lawick, verwelkomd met een drankje. Helaas schiet een hapje er deze avond bij in. In het vliegtuig geen diner gehad en hier staat het ook niet op het programma. Door de vertragingen is het al behoorlijk laat en de reis was toch wel weer vermoeiend dus we willen ook niet meer op pad, naar bed dus. Voor we het bed zien nog een even een voorbespreking met Paul en Richard. Kennelijk is er bij de organisatie van onze reis ergens het beeld ontstaan dat we vooral voor het vogels scoren komen, want Richard krijgt de uitdrukkelijke instructie ons zoveel mogelijk vogels te laten zien. Dat vinden we op zich best, maar echte vogelaars zijn we niet. We vinden vogels leuk en het grote voordeel van ook in vogels ge?nteresseerd zijn, is dat je eigenlijk altijd wel wat te kijken hebt. Als je alleen maar focust op apen of ander groot wild, dan is een groot deel van de tijd die je buiten doorbrengt lege tijd. Vogels zie je veel vaker en daardoor is een trip eigenlijk altijd leuk. Tot slot meldt Richard dat we de volgende ochtend vroeg op moeten (een veelvuldig terugkerende mededeling!)"

Lees verder op http://www.stadsweg30.nl/reisverslag/

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Individueel Uganda & Rwanda – Ton en Annemiek is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/individueel-uganda-rwanda-ton-en-annemiek/feed/ 0
De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-wordt-ketting-karel-reijers/ https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-wordt-ketting-karel-reijers/#comments Thu, 27 Apr 2017 09:59:39 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=573 “Ga je alweer?” Dat was de reactie van familie en vrienden toen ik in februari 2014 meldde dat ik weer had geboekt voor de reis “De parel van Afrika” met vertrek in december. Dat zou dan ook de derde keer worden! Maar...., van meerdere parels kun je een prachtige ketting rijgen, toch?

Het bericht De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers

“Ga je alweer?” Dat was de reactie van familie en vrienden toen ik in februari 2014 meldde dat ik weer had geboekt voor de reis “De parel van Afrika” met vertrek in december. Dat zou dan ook de derde keer worden! Maar...., van meerdere parels kun je een prachtige ketting rijgen, toch?

Vrijdag 19 december was het zover; ik stapte voor de derde maal in het vliegtuig naar Entebbe. Ik had besloten om een dag eerder te gaan om alvast te acclimatiseren en om een dag langer te blijven om nog wat na te kunnen genieten. Ik wist inmiddels ook al dat Norbert, de geweldige chauffeur en gids van de vorige keer, me van het vliegveld op zou komen halen. Een meer dan leuk vooruitzicht. De vlucht verliep vlot. Bij de tussenstop in Kigali regende het enorm; hopelijk geen voorbode voor Entebbe. Maar na de korte vlucht van Kigali naar Uganda, waarbij iedereen nog een oerhollandse stroopwafel krijgt, landde het toestel in een droog en warm Entebbe. In verband met de Ebolauitbraak elders in Afrika, moet iedereen de handen ontsmetten en wordt bij iedereen ook op mogelijke koorts gecontroleerd. Dit gaat allemaal soepel en is goed georganiseerd. Ook de douaneformaliteiten worden vlot afgehandeld. De douanebeambte meldde ook al meteen dat ik eerder was geweest! Op naar de bagageband. Daar alvast het eerste geld gewisseld; de trip kan beginnen.

Altijd weer een geruststelling wanneer je je tas op de band ziet verschijnen!

Eenmaal buiten hoef ik niet te zoeken; Norbert komt al met uitgestoken armen en een brede lach op me af. Het “welcome back” klinkt meer dan hartverwarmend en het zal de komende drie weken nog vele malen klinken. Het voelt steeds als thuiskomen.

Karen Blixen schrijft in haar boek “Out of Africa” dat ze altijd weer onder de indruk is van de “geuren en kleuren” van Afrika. Eenmaal buiten weet je meteen wat ze bedoelt; al je zintuigen worden geprikkeld en het is meteen duidelijk; je bent in Afrika.

De commercie heeft ook op het vliegveld verder zijn intrede gedaan; er moet nu voor het parkeren worden betaald. Als dat is afgehandeld, gaan we snel naar het Airport Guesthouse. Hier volgt het weerzien met Charles, de manager. Ondanks het late uur is hij er en onder het genot van een drankje praat ik met hem en Norbert even bij. Mijn kamer is klaar en ik hoef nu geen wekker te zetten!

De volgende dag start met een heerlijk ontbijt. De dag wordt gevuld met ontspannen “sfeer snuiven” in de straten van Entebbe. Een bezoek aan de botanische tuin geeft alvast een voorproefje van wat er de komende weken allemaal te zien zal zijn. Een vriendelijke student geeft uitleg bij de vele uitbundige planten en bomen. De colobusapen geven daarnaast op hun eigen wijze commentaar. De tuin van het Guesthouse is met de vele af- en aanvliegende vogels een heerlijke plek om verder te acclimatiseren. Het personeel is hierbij ook altijd in voor een praatje en het geven van informatie.

’s Avonds arriveren de medereizigers. We zijn met z’n vijven. Na nog een informatieronde door Charles, zoekt iedereen zijn bed op; morgen is het vroeg dag!

Het is zover. We hebben enthousiaste reizigers, een bekwame en opgewekte chauffeur en een stoere landcruiser; we kunnen op pad. Als alle bagage is ingeladen zoekt iedereen een plekje in de auto en worden we uitgezwaaid. Bij het benzinestation worden de eerste foto’s al geschoten; op het aangrenzende veldje lopen maraboes hun kostje bij elkaar te zoeken. Dat er ook nog jongens aan het voetballen zijn schijnt de maraboes niet te deren. Ook de jongens trekken zich van de door het veld lopende vogels niets aan.

De reis gaat verder en we moeten eerst door Kampala. Dat betekent druk verkeer en oponthoud. Norbert stuurt de auto er behendig doorheen en geeft ondertussen ook nog informatie bij wat we zien. Wanneer we Kampala achter ons laten is ons eerste reisdoel Ziwa Rhino Sanctuary. Het landschap wordt steeds uitgestrekter en de kleur groen laat zich in alle scharkeringen zien. Het begrip “weg” moet je in Uganda heel ruim nemen. De ene keer rijd je op een prachtige asfaltweg en de andere keer verandert die weg zomaar in een zandweg met volop kuilen. Gelukkig kan de landcruiser het allemaal aan en laat Norbert zich niet uit het veld slaan; hij weet steeds om de kuilen heen te rijden. Verkeersdrempels zijn ook in Uganda terug te vinden, al zijn ze niet altijd goed te zien. Gelukkig weet Norbert ook die hindernissen te nemen. We genieten allemaal van het uitzicht en onderweg koopt Norbert ook nog wat bananen, zodat we onze trek wanneer nodig kunnen stillen.

In Ziwa gaan we met een gids en een tweetal bewakers op zoek naar de neushoorns. Na het tekenen van de formulieren waarop we aangeven dat we er toch echt op eigen risico zijn, moeten we eerst nog even met de landcruiser een stukje verder het park in; de neushoorns hebben vandaag besloten wat verder weg van hun middagrust te genieten. Maar al snel daarna staan we dan oog in oog met drie neushoorns. Een imposant mannetje, moeder Bella en haar jong. Ze liggen eerst weliswaar in de schaduw te doezelen, maar dan toch blijft het heel bijzonder om op zo’n acht meter van deze enorme kolossen te staan. De bewakers hebben het onder controle en geven aan wat we wel en niet mogen doen. Iedereen houdt zich aan de regels en we genieten in stilte. Het jong wil graag zogen bij de moeder en wordt daarom wat onrustig. Op een gegeven moment staat het op en komt het wat in onze richting. De bewakers geven aan dat we wat naar achteren moeten; dat doen we natuurlijk meteen. Moeder Bella staat ook op en komt bij haar jong staan. Zij houdt ons goed in de gaten. Uiteindelijk gaan ze beiden liggen en geeft moeder het jong zo de mogelijkheid om te drinken. Voor ons tijd om richting lunch te gaan. We zijn amper een halve dag op pad en de vele indrukken geven nu al het gevoel alsof je al een hele safari achter de rug hebt.

In de loop van de middag passeren we de Nijl, waarbij we een stop maken om naar de in de rivier liggende watervallen en stroomversnellingen te kijken. Imposant zoals de rivier zich met donderend geweld door het landschap slingert. De eerste bavianen laten zich zien en het is nu echt overduidelijk; we zijn in Afrika. Er wordt al menige foto geschoten.

Aan het eind van de dag komen we aan bij Fort Murchison. We worden verwelkomd door Geaorge en krijgen verfrissende doekjes en een heerlijk drankje. We kunnen vanaf het terras meteen genieten van een prachtige zonsondergang. Meteen wordt duidelijk waarom de kleuren geel, rood en zwart in de vlag van Uganda zitten; de inspiratie hiertoe is door de zon aangereikt. Voor onze ogen ontvouwt zich als het ware een megagrote vlag. De bij het terras staande acacia maakt het Afrikaanse plaatje compleet.

Na een heerlijk diner nog een Nile-bier op het terras om de dag af te sluiten. Honderden vuurvliegjes besluiten dan om nog een ballet op te voeren; het kan niet op.

In de vroege ochtend stappen we alweer de auto in, na eerst weer een heerlijk ontbijt, waarbij je eieren in elke variant kunt krijgen; gekookt, gebakken, scrambled of als omelet. En wie geen ei wil kan een pannekoek nemen! Vers fruit is er in overvloed.

Op weg naar de ingang van Murchison Falls national Park. Dat is niet zo ver van het Fort. Terwijl Norbert de papieren regelt bij de toegangspoort, laat de zon zien dat hij niet alleen mooi onder kan gaan, maar ook met een enorme kleurenpracht op kan komen. De komende weken zullen we dit schouwspel nog menigmaal mogen aanschouwen.

Al snel na binnenkomst in het park zien we het wild waar het park om bekend staat. De kobs laten zich het eerst zien, al snel gevolgd door de oribi’s. Ook wrattenzwijnen zijn ontwaakt en grazen; dat doen ze veelal op knieën! Wanneer ze vinden dat wij te dichtbij komen gaan ze er in volle vaart vandoor, hun staart als een antenne kaarsrecht in de lucht. We gaan op zoek naar de dieren waar dit park bekend om is; de giraffes. Die vinden we ook. Dat zo’n groot dier met zoveel gratie door de savanne weet te lopen is elke keer weer een prachtig gezicht. Tijdens onze gamedrives zien we op een gegeven moment een kudde van zo’n 25 dieren die allemaal in een rij lopen; alsof ze speciaal voor ons een optocht hebben georganiseerd.

We hebben lunchpakketten meegenomen en die eten we op aan de oever van de Nijl. Voor ons zien we nijlpaarden die af en toe hun kop boven het water uitsteken en hun geluid zorgt voor een extra dimensie in het geheel.

’s Middags gaan we aan boord voor een boottocht naar de waterval waar het park zijn naam aan heeft te danken. De boot heeft een boven- en benedendek. Ik kies ervoor om op het bovendek te gaan staan ( zonnebrand mee en goed insmeren! ). De boot zet zich in beweging en we varen stroomopwaarts. Langs de oevers zien we vogels in alle soorten en maten. De prachtig gekleurde bijeneters die hun holen in de oevers maken. Verschillende ijsvogels die her en der het water induiken. Reigers, waaronder de Goliath Heron, ofwel de grootste reiger die er is. Naast de vogels zien we ook waterbokken, buffels, nijlpaarden en natuurlijk olifanten. Ook een paar enorme krokodillen laten zich zien; wel snel zijn met fotograferen, want voor je het weet schieten ze het water in. Na zo’n twee en een half uur varen komt de waterval in zicht. Met een enorme kracht perst de gigantische hoeveelheid water zich door de kloof. De volgende dag gaan we per landcruiser naar de top van de waterval en dan kun je het hele spektakel zien, horen, voelen en proeven. Wat een natuurgeweld.

De volgende dag gaan we met een kleinere boot de andere kant op; stroomafwaarts de delta in. Iedereen hoopt hier de schoenbekooievaar te gaan zien, maar we beseffen allemaal dat het een treffer is wanneer dat ook echt gebeurt. We varen door de enorme papyrushalmen en genieten van alle vogels, maar de schoenbek laat zich niet zien. ( twee jaar geleden was hij er wel, dus ik weet dat hij er echt zit! ) We komen echter wel in de buurt van een enorme school nijlpaarden die aan alle kanten om ons heen het water in duiken en wegrennen; de rivier is weliswaar heel breed, maar niet zo diep. Op de terugweg zien we een enorme kudde olifanten. De dieren lessen hun dorst. Er zijn veel jonge dieren bij die door hun moeder en tantes nauwlettend in de gaten worden gehouden.

In Murchison is steeds wel weer wat te zien; in een paar dagen word je ondergedompeld in het savanneleven met steeds het gastvrije en prachtig gelegen Fort als uitvalsbasis.

Naar de komende weken zal blijken, heeft Nature Lodges een prima oog voor bijzondere locaties.

Het volgende reisdoel is Kibale Forest. De weg er naartoe voert onder andere langs uitgestrekte theeplantages; de theestruiken staan er “gladgeschoren” bij alsof er een enorme maaier overheen is gegaan. Het contrast met de omgeving is indrukwekkend. Het laatste stuk naar Kibale rijden we over een voor Afrika zo typerende weg van rode aarde. Het wordt steeds duidelijker dat we “het bos” in gaan. Ook hier volop bavianen langs de weg. Uiteindelijk draait Norbert de landcruiser van de grote weg af en even later zijn we bij de lodge. Ook hier worden we weer welkom geheten met een heerlijk drankje. De “kamers” zijn hier safaritenten in het oerwoud. Paul, we herkennen elkaar van vorig jaar, brengt me naar de tent en laat me op mijn verzoek de vernieuwde warmwatervoorziening zien. Moest er vorig jaar nog warm water worden gebracht, nu is er een heuse installatie achter de tent aanwezig. Paul laat me trots en met een grote lach zien hoe het werkt. Er staat soort oven waar het water door een buis doorheen wordt geleid; er gaat koud water in en er komt warm uit. Je hoeft alleen maar door te geven wanneer je wilt douchen en dan wordt de oven op tijd aangestoken.

De volgende dag staan er twee activiteiten op het programma; het bezoek aan de chimpansees en de swampwalk. We gaan ’s morgens naar de chimpansees. Het is maar een kleinstukje rijden naar het startpunt voor de chimptracking. Onze groep wordt aangevuld met nog drie andere toeristen en na de instructies brengt Norbert ons, samen met de gids en een bewaker naar een plek in het oerwoud. Van hieruit gaan we op pad. Soms gaan we over paadjes, maar veelal gaan we kriskras door de jungle. De gids krijgt ondertussen door waar de chimpansees zich bevinden en na een tijdje ontdekken we de eerste exemplaren boven in de bomen. Er zijn zowel volwassen dieren als jongen. Omdat er op dit moment volop eten is te vinden boven in de bomen, is de kans dat ze naar beneden komen niet zo groot, maar ook zo is het indrukwekkend. We volgen de chimpansees een tijdje. Daarbij moet je wel opletten, want als een chimpansee “hoge nood” heeft gaat hij niet naar de wc, maar laat het lekker lopen. Oppassen dus dat je geen “golden shower” krijgt. Na ongeveer een uur hebben we geluk; er komt een chimp naar beneden en die gaat er eens even goed voor zitten. Hij lijkt zich niets van ons aan te trekken, maar dat is schijn; het is wel duidelijk wie hier de baas is. Er komen nog wat andere groepen met toeristen bij, waardoor het eigenlijk wel wat te druk wordt. De rangers letten er wel op dat de chimp niet wordt ingesloten. Uiteindelijk houdt deze het voor gezien en gaat er vandoor. Ook onze tijd zit erop en we gaan door het oerwoud weer terug. Mijn reisgenoten beginnen te begrijpen waarom ik deze reis vaker heb gemaakt!

Terug in de lodge is er een lekkere lunch en heeft iedereen de tijd om de geschoten foto’s eens te bekijken, een boekje te lezen of gewoon lekker te genieten van de omgeving. In de loop van de middag gaan we naar het moeras voor een wandeling. Ook hier is er weer een gastvrije gids die ons van alles vertelt. We lopen over paadjes en over vlonders die door het moeras zijn gelegd. In de verte dreigt een onweer en er hangt ook een donkere lucht. Op de vraag of het zal gaan regenen, krijgen we een typisch Afrikaans antwoord; “dat zou kunnen”. Door het dreigende onweer zijn er maar weinig vogels die zich laten zien, maar de prachtige omgeving zorgt ook zo voor veel mooie plaatjes. De regen blijft uiteindelijk weg en de paraplu’s en regenkleding kunnen dus in de rugzakken blijven zitten.

Aan het eind van de dag krijgen we nog een heus kerstdiner. We praten na over al het moois wat we die dag hebben gezien en genieten van de geluiden die uit het oerwoud komen.

Op weg naar de Bush Lodge in Queen Elizabeth National Park, nadat we ook in Kibale weer zijn uitgezwaaid.

Onderweg passeren we de evenaar; hier geen toeristisch circus, we staan er alleen met onze auto. Er worden volop foto’s gemaakt; ze vormen een goed bewijs dat je ook daadwerkelijk in Uganda en op de evenaar bent geweest. Het landschap wordt gaandeweg weer meer open en uiteindelijk arriveren we bij de lodge. William heet ons welkom en legt uit hoe een en ander hier in zijn werk gaat. ’s Avonds mag je niet alleen over het terrein in verband met “overstekende nijlpaarden”. Er is altijd wel een bewaker die je naar je tent begeleidt. Dit zorgt aanvankelijk wel voor wat hilariteit, maar ik kan inmiddels uit ervaring melden dat die nijlpaarden er ook echt zijn; vorig jaar stak er op zo’n 6 meter voor me een over toen de bewaker me naar de tent bracht. Alsof er een tank langs komt!

De kamers zijn hier een soort tenten op palen. Vanaf je veranda kijk je uit op het water en aan de overkant liggen de nijlpaarden heerlijk te dobberen. Hun geluid is steeds te horen. De badkamer bevindt zich achter de tent in de open lucht. Een adembenemende ervaring om ’s avonds onder een ongekende sterrenhemel te douchen. Het warme water wordt “op bestelling” geleverd. Super.

Het verblijf in dit park wordt gekenmerkt door twee activiteiten; gamedrives en een boottocht over het Kazingachannel. Tijdens de gamedrives gaan we op zoek naar leeuwen en dat gaat uiteindelijk ook lukken. Er ligt een vrouwtjesleeuw op een groot stuk rots en er ligt er zelfs nog een op iets meer afstand op de grond. De leeuw op de rots trekt zich helemaal niets aan van de auto’s die er nu bij staan en ze wordt ondertussen op vele gevoelige platen vastgelegd. Even later vinden we ook nog een jonge mannetjesleeuw die in het gras ligt te rollen. We kunnen er met onze landcruiser heel dichtbij komen. Heel knap hoe Norbert er hierbij voor zorgt dat dieren nooit in het nauw komen; er is volop respect voor de natuur en en alle dieren die we tegen komen. Tijdens een van onze gamedrives vinden we ook een gedode kob. Aan de wijze waarop deze is aangevreten is te zien dat hij is gedood door een luipaard. Hoe we echter ook zoeken, dat luipaard zien we niet. We zijn er echter allemaal van overtuigd dat het luipaard ons wel ziet!

Tijdens de boottocht wordt er een enorme hoeveelheid aan dieren en vogels over de oever “uitgestrooid”. Enorme hoeveelheden olifanten, buffels, nijlpaarden en vogels in alle soorten en maten laten zich hier zien. Je komt ogen tekort. Het geheel is zo fotogeniek, dat er een risico is dat je er alleen door de lens van de camera naar kijkt!

De dagen in de Bushlodge worden steevast afgesloten rond het kampvuur. Hier kun je onder het genot van een drankje nog lekker nagenieten onder een hemel waarin zich steeds meer sterren laten zien.

De volgende bestemming is Lake Bunyoni. Hier verblijven we in een lodge die niet van Nature Lodges is. Dat voelt even een beetje anders en maakt ook weer extra duidelijk hoe goed er is nagedacht over de opzet van al die prachtige lodges.

Het wordt hier ook duidelijk waarom de omgeving zo groen is; we krijgen twee keer te maken met een werkelijk gigantische regenbui. Het water komt met bakken uit de hemel en ook is er een enorm onweer. Gelukkig staan er overal paraplu’s en zo lukt het altijd om redelijk droog van A naar B te komen. Een leuke activiteit hier is een boottocht over het meer. Het meer staat bekend om de vele vogelsoorten die er voorkomen. Ook zie je overal mensen bezig op akkertjes. Tijdens de boottocht ga je ook een eilandje op en dan wordt duidelijk dat er ook een enorme bloemenpracht is te zien.

Dan is het zover; de volgende bestemming is de Gorilla Valley Lodge en zoals de naam al zegt betekent dat dat het hoogtepunt van de reis in zicht komt; de gorillatracking. De spanning bij de medereizigers loopt voelbaar op. De aankomst bij de lodge is al een goede opmaat voor wat gaat komen. We worden hartelijk welkom geheten door bijna de voltallige staf. Jennifer, de manager, geeft ons de sleutels en nodigt ons uit om naar het centrale gebouw te komen als we onze kamers hebben gezien. Deze liggen als een soort “twee onder één kap” tegen de heuvel aan. Het centrale gebouw, met restaurant en een veranda, ligt bovenop de heuvel. Vanaf de veranda is er een uitzicht op Bwindi forrest; het oerwoud waar het de volgende dag allemaal gaat gebeuren. Er staat ter verwelkoming koffie en thee klaar en er zijn koekjes! Na een welkomstwoord heeft iedereen de ruimte om te doen waar hij zin in heeft. Met een koel Nijl-biertje op de veranda genieten van het uitzicht is dan heel aantrekkelijk.

’s Avonds bij het diner ( waarbij de gefrituurde uienringen inmiddels bijna wereldberoemd zijn ) moeten we ook opgeven welke sandwiches we in ons lunchpakket willen voor de gorillatracking; het komt nu dus echt heel dichtbij.

De lodge ligt heel dichtbij het startpunt van de tracking. In slechts een kwartiertje zijn we er al. Norbert verzamelt de paspoorten en zorgt dat we worden ingeschreven en worden ingedeeld. Er kunnen hier 5 gorillafamilies worden bezocht. Door de angst voor ebola is er minder animo dan gebruikelijk; er zijn toeristen voor 4 families!

Na een algemene instructie moet iedereen bij het naambordje van de gorillafamilie gaan staan waarbij hij is ingedeeld. Ons reisgezelschap wordt aangevuld met drie andere bezoekers en wij gaan naar de groep van Nshongi. Onze gids heet Sophia en zij geeft ons nog een laatste instructie. Wanneer iedereen is voorzien van een drager en een wandelstok gaan we op pad. Ook gaan er nog twee bewakers mee met een geweer. Het is echter van het begin af aan duidelijk dat de gids en bewakers alles onder controle hebben; iedereen voelt zich veilig. We gaan in een rustig tempo het oerwoud in, over smalle paadjes. Sophia vertelt her en der wat en tijdens de tocht wordt zij via de mobilofoon op de hoogte gehouden van de positie van de gorilla’s; al vroeg in de ochtend zijn er rangers op pad gegaan om te zoeken. De dragers helpen waar gewenst en ze dragen de rugzakken; ook al heb je hun hulp misschien niet nodig, je geeft iemand wel een baan en daarmee kan hij zijn familie weer onderhouden en zijn studiekosten betalen!

We hebben geluk; na anderhalf uur lopen komt het bericht door dat we bij de gorilla’s zijn. Sophia wijst waar we van het pad af gaan. De adrenaline schiet bij iedereen omhoog. Wel kijken we elkaar allemaal even aan, want waar Sophia wijst gaat het heel steil naar beneden!! De rangers die al vroeg waren vertrokken komen hier nu te voorschijn en zij beginnen met hun enorme kapmessen een pad te hakken. De dragers bieden hulp waar nodig en zo gaan we over de gekapte vegetatie naar beneden. En dan zit daar opeens een vrouwtjesgorilla.... Ze zit te eten en lijkt niet op te kijken van die groep mensen die opeens tevoorschijn komt. Ook al is dit nu de derde keer dat ik het meemaak, het blijft magisch. De rangers zorgen dat iedereen het goed kan zien en geven daar ook steeds goed bij aan hoe ver je mag gaan. Al heel snel wordt duidelijk dat dit vrouwtje niet alleen is. Nshongi laat zich zien. Hij zit met de rug naar ons toe te eten. Daarbij stroopt hij met een indrukwekkende precisie blaadjes van takken, die hij dan opgevouwen in zijn mond steekt. Ook al kijkt hij ons niet aan, het is voor iedereen meteen duidelijk wie hier de baas is. Er worden veel foto’s gemaakt, maar gelukkig neemt iedereen ook de tijd om “gewoon” ademloos te genieten. Er zit amper 4 meter tussen de enorme silverback en ons. Tussen al het groen komen nu steeds meer gorilla’s te voorschijn. Ze lijken zich niets van ons aan te trekken en gaan door met eten. Een jonge gorilla komt onze kant uit en komt op 2 meter voor ons langs. De rangers geven rustig, maar wel heel duidelijk aan dat iedereen moet gaan staan. Het jong klimt voor onze neus in een boompje en begint zich daar als een echte puber wat uit te sloven. Zijn moeder houdt hem op afstand duidelijk waarneembaar in de gaten. Ook Nshongi kijkt zowaar even in onze richting. Hij lijkt op een gegeven moment door te hebben dat het toegestane uur bij de gorilla’s om is, want meneer staat op en dirigeert de hele familie voor zich uit het oerwoud in. We zijn allemaal enorm onder de indruk en iedereen geniet in stilte. We moeten echter weer terug en dat betekent eerst weer terug naar het pad; dus klauteren. De dragers staan echter alweer te wachten en helpen op een zeer professionele manier. In een rustig tempo lopen we weer terug, iedereen zichtbaar onder de indruk en in stilte bezig met het verwerken wat hij net heeft meegemaakt. Heel langzaam komt het gesprek her en der weer op gang, maar eigenlijk is de algemene conclusie dat er geen woorden voor zijn om dit te beschrijven; je moet het meemaken!!!

Weer terug bij het startpunt volgt er een officiële afsluiting, waarbij iedereen een certificaat krijgt uitgereikt. We nemen afscheid van de dragers en gaan naar Norbert die bij de landcruiser op ons staat te wachten. Omdat we de gorilla’s al zo snel hadden gevonden, zijn we voor lunchtijd weer terug bij de lodge. Op de veranda genieten we van ons lunchpakket en van alles wat we hebben meegemaakt die ochtend. En dan hebben we ook nog een prachtig uitzicht en verse koffie! Hier kun je eigenlijk geen genoeg van krijgen.

De volgende dag gaan we op weg naar Travelers Rest in Kisoro. Dat is niet zo’n hele lange rit. Ook Travelers Rest heeft een manager die Jennifer heet! Zij herkent me direct als de landcruiser voor de ingang tot stilstand komt. Het weerzien is allerhartelijkst. Het inchecken verloopt zeer vlot en al snel wordt iedereen met zijn of haar bagage naar de kamer gebracht. Er is hier geen vast programma, dus iedereen kan doen waar hij zin in heeft. Vorig jaar ben ik naar de golden monkeys geweest, zeker een aanrader. Dit jaar kies ik voor een tocht over Lake Mutanda, samen met reisgenote Flora. Dat wordt een heerlijk ontspannen tocht waarbij we genieten van het landschap en de vele vogels. En we hebben geluk; we zien ook een otter! Wat ook enorm veel indruk maakt, is de complete stilte waarin we over het meer varen.

De massage die in Travelers rest wordt aangeboden mag zeker niet worden gemist; mocht de gorillatracking spierpijn hebben opgeleverd, dan zorgt deze massage dat die verdwijnt.

De tuin van Travelers Rest nodigt uit tot ontspannen. De een leest een boekje, de ander werkt het reisverslag bij en weer een ander geniet lekker van het zonnetje. Daar tussendoor worden we nog even verrast door een enorme regenbui, maar net zo snel als die is opgedoken is hij ook weer verdwenen. Kisoro is ook de plek om een T-shirt te laten bedrukken. In de kleine werkplaats op slechts 5 minuten lopen is er volop keuze uit allerlei afbeeldingen ter herinnering aan de tocht naar de gorilla’s. Tip; wanneer ze geen T-shirts hebben, even doorzetten, want dan bellen ze iemand met de sleutel van een winkel iets verder op; daar liggen de shirts in grote stapels in het magazijn!

Ook in Travelers Rest gaat ’s avonds de open haard aan en dan is het heerlijk toeven met een drankje in afwachting van het diner. En net als in alle andere nature lodges is ook het diner elke avond weer een feest.

De rondreis begint naar het eind te lopen, maar we hebben nog een “kers op de taart” tegoed. We gaan naar Lake Mburo. De weg daarheen gaat grotendeels over een hele goede asfaltweg. Op een gegeven moment draait Norbert de auto een zandweg op en dan is het weer even hobbelen, maar dat zijn we inmiddels gewend. Tussen de matokeplantages rijden we naar ons verblijf aan de rand van dit park. De heuvel waarop Eagles Nest is gebouwd komt in zicht en eenmaal onderaan die heuvel zet Norbert de landcruiser in de FWD en meldt dat iedereen zich schrap moet zetten; “we are going to heaven!” . Behendig stuurt Norbert de landcruiser in een fikse klim omhoog. Eenmaal boven worden we weer hartelijk ontvangen door de staf. Een heerlijk fris doekje om het stof af te vegen. We lopen naar de lodge en daar aangekomen ontvouwt zich het prachtige landschap van Lake Mburo National Park voor onze ogen. Iemand vraagt zich hardop af “hoe vinden ze die plekken toch?”. Na het welkom met drankje worden we naar onze tenten gebracht. Daar volgt ook de uitleg van de werking van het bananenbladtoilet; een topuitvinding.

De gamedrives in dit park zijn speciaal, omdat hier zebra’s en impala’s voorkomen. En al bij de ingang van het park laten deze zich volop zien; op sommige plekken gewoon tussen de ankolekoeien met hun indrukwekkende horens. Het lukt Norbert om voor ons de zeer schuwe elandantilope te vinden; de grootste antiloop die er is. We zien zelfs een hele kudde; geweldig.

Een boottochtje op Lake Mburo mag natuurlijk niet ontbreken. Nog één keer worden we getrakteerd op nijlpaarden. Ook de anders zo schuwe bushbok laat zich onderweg naar de boot veelvuldig zien. Tijdens de boottocht zien we veel visarenden, maar ook de kleine kleurrijke kingfisher laat zich zien en fotograferen. ( de foto’s in de brochure overdrijven niet; je krijgt het echt allemaal zo te zien! ).

De dag wordt afgesloten met een prachtige zonsondergang, gevolgd door een zich steeds meer vullende sterrenhemel.

Nu komt het eind dan toch in zicht. We vertrekken naar Entebbe, waar het Airport Guesthouse op ons wacht. Onderweg is iedereen wat stil, deels door het verwerken van alle indrukken en deels door het besef dat het bijna is afgelopen.

Wanneer uiteindelijk de poort van het Guesthouse openzwaait, staat Charles ons alweer op te wachten en heet ons allerhartelijkst welkom terug. Onder het genot van een drankje praat hij met ons na. Dan volgt een minder leuk deel van de reis; het afscheid nemen van Norbert, onze chauffeur en gids. Het geeft een wat emotionele lading; wat hebben we allemaal een groot respect voor de professionaliteit waarmee hij ons door dit prachtige land heeft geloodst en wat hebben we allemaal genoten van zijn gezelschap en betrokkenheid. Onze waardering en dank is groot.

Na hem uitgezwaaid te hebben, krijgen we van Charles als attentie van Habari nog een pakje koffie of thee. Ook daar is over nagedacht!

De volgende dag ga ik met Flora en Joep naar het Mabamwa Swamp; de laatste kans om de schoenbekooievaar nog te zien. De gids komt ons bij het Gueasthouse ophalen. In het verleden stak je eerst met de pont over en reed dan zo naar het moeras, alwaar je dan in een boot stapte. De pont is echter stuk en niemand weet wanneer hij weer gemaakt wordt! Geen probleem; je stapt nu gewoon “naast” de pont in een lokale boot en die brengt je dan tot in het moeras. Daar stap je dan over in een kleinere boot en hup, de moerastocht kan beginnen. Een lokale gids stapt daar ook aan boord en hij gaat voorop de boot staan en speurt de omgeving af. En het is raak! Al heel snel weet hij een schoenbekooievaar te spotten. De activiteit waar deze vogels het meest mee bezig zijn is stil staan en dat kunnen ze ook heel goed en vooral ook heel lang. Het voor ons gespotte exemplaar laat zien dat hij meer kan. Hij loopt zowaar en duikt op een gegeven moment met zijn bek het water in en vangt een prooi.

Toen we in het moeras aankwamen waren alle waterlelies nog gesloten. Nu de zon meer kracht krijgt zie je ze overal open gaan in de kleuren wit, roze en lila.

Op de weg terug genieten we nog van het zicht op het Victoriameer.

’s Avonds is het afscheid nemen van mijn medereizigers. Ze worden naar het vliegveld gebracht. Ik geniet nog een dagje langer van de omgeving, de vriendelijke en gastvrije mensen en.......ik denk dat het niet de laatste keer is dat ik hier ben.

Mijn afscheid wordt dan ook een “tot de volgende keer”.

Dank aan alle medewerkers van Habari en Nature Lodges, voor hun inzet, hun gastvrijheid, hun betrokkenheid en hun enorme bijdrage aan het doen slagen van deze voor mij derde “Parel van Afrika”.

Karel Reijers

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht De parel van Afrika wordt een ketting! Karel Reijers is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/reisverhalen/parel-afrika-wordt-ketting-karel-reijers/feed/ 2
Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2016 https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2016/ https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2016/#comments Tue, 28 Feb 2017 21:43:34 +0000 https://www.habaritravel.nl/?p=5826 Na langdurig overleg tussen de juryleden onderling, zijn de prijswinnaars geselecteerd uit het grote aantal foto’s die dit jaar zijn ingezonden voor de Habari Travel Fotowedstrijd 2016.

Het bericht Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2016 is afkomstig van Habari Travel.

]]>
U bent hier: Home

Na langdurig overleg tussen de juryleden onderling, zijn de prijswinnaars geselecteerd uit het grote aantal foto's die dit jaar zijn ingezonden.
Er kon ingezonden worden in vier categorieën:

  1. Accommodaties
  2. Landschappen
  3. Mensen
  4. Dieren

Kwaliteit
Dat de digitale fotografie een enorme vlucht heeft genomen, blijkt wel uit het niveau van de ingezonden foto's. Prachtige herinneringen die de makers met ons wilden delen. Foto's waarvan we soms ook een beetje jaloers werden. Foto's ook, die getuigden van zeldzame contactmomenten met mens en dier, adembenemende landschappen en prachtige zonsondergangen.

Het enige dat de jury wat tegenviel, waren de ingezonden foto's van de accommodaties. De jury roept alle Habarireizigers dan ook op daar voor de Habari Travel Fotowedstrijd 2017 aandacht aan te besteden en massaal spannende en onverwachte foto's in te zenden. Aan de accommodaties en de omgeving ervan ligt het niet.

Categorie Accommodaties

1e prijs
'Paraplu's in Kibale Forest Camp' van Elsie Pernet

Accommodatie 1 Elsie Pernet

Een heel herkenbaar tafereel: de paraplu's die klaar hangen om de gasten te beschermen tegen een tropisch regenbuitje. Een ogenschijnlijk alledaags tafereel dat er meteen uitsprong. De kracht van een foto zit soms in de weergave van iets heel gewoons.

2e prijs
'Campsite Kidepo' van Ria van der Wagt

Accommodatie 2 Ria van der Wagt

Een historische foto van kamperen in het prachtige Kidepo Valley National Park. Vanaf 1 mei a.s. zullen we onze gasten ontvangen in de Kidepo Savanna Lodge aan de grens van het nationaal park. Het contrast tussen de tenten, de aangrenzende savanne en de bergen in de verte maakt dit tot een interessante foto. Een tafereel om in gedachten weer naar terug te keren.

3e prijs
'Terras Fort Murchison' van Hidde en Diana de Haan

Accommodatie 3 Hidde en Diana de Haan

Wat is er lekkerder dan na een intensieve game drive of boottocht op de Nijl op het terras van Fort Murchison een drankje te 'pakken' en alle spannende momenten van de dag de revue te laten passeren?
Een foto die dit gevoel oproept.

Categorie Landschappen

1e prijs
'Savanne met kobs' van Henny Wismans

Landschappen 1 Henny Wismans

Een mooie sfeervolle tegenlichtfoto, met op de voorgrond enkele Ugandese kobs. Juist de aanwezigheid van deze antilopen gaf de doorslag om deze foto nummer 1 te maken.

2e prijs
'Zonsopkomst in Lake Mburo National Park' van Rik Collyns

Landschappen 2 Rik Collyns

Vanaf de Ryemitanaheuvel, de heuvel waarop onze accommodatie Mburo Eagles Nest gebouwd is, kan men vroeg in de morgen getuige zijn van prachtige zonsopkomsten. Deze foto ademt een vredige sfeer met mooie warme tinten. De heuvel op de voorgrond biedt het nodige contrast en vergroot de dieptewerking.

3e prijs
'Bergoerwoud' van Leontien Reijmers

Landschappen 3 Leontien Reijmers

Deze foto spreekt voor zich. Op het juiste moment afgedrukt en met de juiste belichting. Een zeer sfeervolle foto en heel herkenbaar voor alle Habarireizigers die het overweldigende bergoerwoud bezocht hebben. Een mooie foto die je zo als fotowand in een woning zou plaatsen.

Categorie Mensen

1e prijs
'Chimpansees kijken in Kibale' van Leontien Reijmers

Mensen 1 Leontien Reijmers

Wie van de Habarireizigers heeft niet naar boven staan staren om een glimp van de chimpansees in de bomen op te vangen? Deze foto is zeer goed getroffen en geeft een van de facetten van chimp tracking perfect weer. De totale concentratie van fotografen en filmers om het unieke oogcontact met de chimpansees te vereeuwigen. Een unanieme keuze!

2e prijs
'Mannenportret' van Jan van der Borden

Mensen 2 Jan van der Borden

Sommige foto's sprongen er uit door de schijnbare eenvoud van de foto. Dit is zo'n foto: een technisch goed geschoten portret van een man. De foto roept vragen op: Wie is die man? Wat doet hij? Wat denkt hij? Antwoorden zullen we waarschijnlijk nooit krijgen, waardoor de foto intrigerend is en blijft.

3e prijs
'Boda boda' van Diantha de Vos

Mensen 3 Diantha de Vos

Boda boda's zijn niet uit het straatbeeld van Uganda weg te denken. Het is een schijnbare chaos die echter goed werkt. De foto geeft een goed beeld van een boda bodarijder met zijn 'vracht'. Het roept ook vragen op: Waar hebben de vrouwen het over? Gaan ze boodschappen doen of zijn ze op de terugweg? Waarom gaapt de boda bodarijder? Wacht hij op een extra klant die nog een laatste boodschap doet? Het is een kleurrijke en sfeervolle foto van een veelvoorkomend tafereel.

Categorie Dieren

1e prijs
'Rothschilds giraffen' van Marja van Nieuwkoop

Dieren 1 Marja van Nieuwkoop

Een mooie en goede foto van de zeldzame Rotschilds giraffe. Wie goed kijkt, ziet verschillende 'lijnen' in de foto die alle onderdelen van de foto met elkaar verbindt. De kop van de voorste giraffe bevindt zich op de juiste plek in de foto. Door de onscherpte van de achterste twee giraffen ontstaat een mooie dieptewerking. De achterste giraffe is een oude stier, te zien aan de zeer donkere vlekken. Aan het lichaam en kop te zien is de middelste giraffe nog een jong dier. Een mooie foto waar veel op te zien is en bovenal blijft boeien.

2e prijs
'Leeuwin' van dhr. Dufour sr.

Dieren 2 Dufour Senior

Onder de inzendingen waren veel foto's van leeuwen. Ondanks de aanwezigheid van leeuwen in Uganda is het niet vanzelfsprekend dat je leeuwen van dichtbij ziet, zoals op deze foto. Wat de foto extra maakt ten opzichte van de andere leeuwenfoto's is de sluipende houding van de leeuwin. Een foto met veel spanning.

3e prijs
'Lachende groene baviaan' van Elsie Pernet

Dieren 3 Elsie Pernet

Bij sommige foto's krijg je direct een goed gevoel: dit is zo'n foto. Geschoten op het juiste moment. De nog jonge baviaan kijkt recht in de camera en lacht. Eén seconde later en het moment is weg. Om dit soort foto's te maken, heb je geluk nodig. Wilde dieren laten zich nu eenmaal niet regisseren. Een verdiende 3e prijs.

Namens het gehele Habari Travel Team van harte gefeliciteerd!

De cadeaubonnen worden zo snel mogelijk naar de prijswinnaars verzonden.

Onze reizen

Parel van Afrika
Groepsreis 19 dagen
va € 3.095,- p.p. incl. vliegticket

Kort Afrikaans
Groepsreis 9 dagen
va € 2.095,- p.p. incl. vliegticket

Natuurlijk Uganda
Groepsreis 14 dagen
va € 2.695,- p.p. incl. vliegticket

Langs de Afrikaanse Evenaar
Groepsreis 22 dagen
va € 4.385,- p.p. incl. vliegticket

Groene Hart van Afrika
Individuele reis 16 dagen
va € 2.895,- p.p. incl. vliegticket

Luxe Reis door Uganda
Individuele reis 16 dagen
va € 4.395,- p.p. incl. vliegticket

Maatwerk
Reis met z'n tweeën, met vrienden of familie in uw eigen tempo.
Informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht Winnaars Habari Travel Fotowedstrijd 2016 is afkomstig van Habari Travel.

]]>
https://www.habaritravel.nl/nieuws/winnaars-habari-travel-fotowedstrijd-2016/feed/ 8